Στο κατάμεστο θέατρο Αλτιναλμάζη, 17 σχολεία γίνονται μία φωνή και μας θυμίζουν πως όσο υπάρχουν παιδιά που τραγουδούν την Ιστορία, υπάρχει ελπίδα για τον τόπο μας.
Υπάρχουν βραδιές που δεν γράφονται ούτε σε βίντεο ούτε σε κόλλες χαρτιού αλλά γράφονται στις καρδιές.
Το 3ο Πανέβριο Φεστιβάλ Τοπικής Ιστορίας και Παραδοσιακής Μουσικής δεν ήταν απλώς μια σχολική εκδήλωση, ήταν κατάθεση ψυχής από δεκάδες παιδιά και εφήβους που απέδειξαν πως η μνήμη δεν είναι παρελθόν αλλά φλόγα που ζεσταίνει το μέλλον.
Δεκαεπτά σχολεία από κάθε άκρη του Έβρου, από τον βορρά ως τις εκβολές του ποταμού, ένωσαν τις φωνές τους, τα πρόσωπά τους, τις καρδιές τους. Και το αποτέλεσμα ήταν απλώς μαγικό.
Όταν η φωνή των παιδιών γίνεται η φωνή της Ιστορίας
Τα παιδιά δεν τραγούδησαν απλώς τραγούδια, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για τα βιώματα του τόπου τους.
Από τη Θράκη μέχρι τον Πόντο και από τη Μικρά Ασία μέχρι τη Μακεδονία, κάθε μελωδία ήταν ένα ταξίδι. Κάθε στίχος, μια επιστροφή. Κάθε βλέμμα, ένα “σ’ ευχαριστώ” στους προγόνους.
Η σκηνή του θεάτρου Αλτιναλμάζη αποδείχθηκε μικρή μπροστά στην τεράστια δύναμη της παιδικής συλλογικότητας. Δεν υπήρχαν “καλοί” και “άριστοι”. Όλα τα παιδιά ήταν πρωταγωνιστές. Όλα τα σχολεία ήταν ένα.
Η μνήμη έγινε φως
Το φεστιβάλ ήταν μια γιορτή παιδείας και πολιτισμού. Μια στιγμή που έδειξε ότι η παράδοση, όταν διδάσκεται με αγάπη, αγκαλιάζεται από τους νέους με πάθος.
Ο ήχος των τραγουδιών ενώθηκε με την αφήγηση τοπικών ιστοριών, με παραδοσιακές φορεσιές, με την αυθεντικότητα των παιδιών. Και ο κόσμος; Σιωπηλός, ευγνώμων, συγκινημένος.
Ενότητα, παιδεία, ταυτότητα
Μεγάλη στιγμή της βραδιάς, η συμμετοχή του Ζωγραφείου Λυκείου Κωνσταντινουπόλεως, που έφερε μαζί του την αύρα του Ελληνισμού της Πόλης. Δίπλα του, τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, με τη μουσικότητά τους και την εκλεπτυσμένη παρουσία.
Από τον Έβρο ως την Πόλη, ο πολιτισμός ενώνει. Η μνήμη ενώνει. Τα παιδιά ενώνουν.
Τι απέδειξε αυτή η βραδιά:
-
Ότι όταν τα σχολεία συνεργάζονται, ο πολιτισμός ανθίζει.
-
Ότι η Ιστορία γίνεται βίωμα μόνο όταν τη ζούμε μέσα από τις νέες γενιές.
-
Ότι η παράδοση δεν είναι μουσειακό κομμάτι, είναι ζωντανός παλμός.
-
Κι ότι ο Έβρος μπορεί και αξίζει να είναι φάρος πολιτισμού σε όλη την Ελλάδα.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από ΟΛΟΥΣ μας
Στους διοργανωτές, στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης – Χρόνης Αηδονίδης, στο Αρχείο Μουσικολαογραφικής Παράδοσης “Χρόνης Αηδονίδης”, και σε κάθε εκπαιδευτικό και παιδί που συνέβαλε σε αυτή την εμπειρία ζωής.
