Όταν οι επέτειοι περνούν… και τα χωριά σβήνουν
Χθες στην Αλεξανδρούπολη η καρδιά της Θράκης χτύπησε δυνατά.
105 χρόνια Ελευθερίας.
Παρελάσεις, στρατιωτικά αγήματα, παιδικά βήματα και σημαίες στον αέρα.
Πολιτικοί, εκπρόσωποι φορέων, στρατιωτικοί , όλοι εκεί!
Αλλά, ποιος είναι εδώ την επόμενη μέρα; Τι μένει όταν οι κάμερες κλείσουν και τα στεφάνια μαραθούν;
Ένας κάτοικος του Τριγώνου στον Έβρο, έσπασε τη σιωπή, και με μία αυθεντική, αγανακτισμένη ανάρτηση στα social media και ειδικότερα στην ομάδα “ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΜΑΣ” είπε όσα πολλοί σκέφτονται, αλλά ελάχιστοι τολμούν να φωνάξουν δημόσια.
«Ναι, είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας. Αλλά όχι για όλους αυτούς που μας κυβερνούν τόσα χρόνια… Όταν πριν 100 χρόνια υπήρχαν τρένα και σήμερα δεν υπάρχει τίποτα. Όταν στα χωριά μας δεν φτάνει σήμα, δεν φτάνει τηλεόραση. Κι εμείς, οι Θρακιώτες, βλέπουμε τουρκικά κανάλια για να μη νιώθουμε μόνοι».
Αυτές οι φωνές δεν είναι μηδενιστικές. Είναι κραυγές αγωνίας από ανθρώπους που ζουν την εγκατάλειψη στο πετσί τους. Που δεν βλέπουν “ανάπτυξη”, δεν βλέπουν “επενδύσεις”, δεν βλέπουν “σχέδιο”.
Είναι οι ίδιοι που κάθε 14η Μαΐου νιώθουν περήφανοι για τους προγόνους τους, αλλά ντροπιάζονται από το παρόν.
Μήπως ήρθε η ώρα αυτή η επέτειος να πάψει να είναι απλώς ένα πρωτόκολλο και να γίνει καμπανάκι αφύπνισης;
