Η κραυγή της καθημερινότητας στον δρόμο Αλεξανδρούπολη-Χιλή
Στην Αλεξανδρούπολη, η έννοια του “έργου” έχει πάρει έναν άλλο δρόμο… πιο στραβό, πιο γλιστερό, έναν δρόμο ιδιαίτερα επικίνδυνο και το χειρότερο; Δεν είναι μόνο το πεζοδρόμιο, αλλά το πόσο γρήγορα μάθαμε να λέμε “έλα μωρέ, έτσι είναι παντού”.
Από τα πεζοδρόμια-παγίδες μέχρι τη σιωπή που έγινε στάση ζωής
Διαδρομές σαν τρέιλερ ταινίας τρόμου:
-
πλάκες που πετάνε
-
σημεία που μαζεύουν νερά
-
γωνίες που δεν βλέπεις πού πατάς
-
σημεία που ούτε ΑμεΑ, ούτε καροτσάκι, ούτε άνθρωπος δεν περνάει χωρίς ρίσκο
Παρά το γεγονός ότι οι εικόνες μιλούν από μόνες τους , η εικόνα στην πόλη είναι άλλη… είναι εκδηλώσεις, είναι φωτογραφίες, είναι υπογραφές συμβάσεων για έργα, είναι Tik Tok δίχως αύριο, είναι η κώφωση στον πολίτη που λέει το πρόβλημά του και ακούει ότι φέρει ευθύνη, είναι οι κορδέλες που κόπηκαν και τα χρήματα που ξοδεύτηκαν αλόγιστα …
Έχει άραγε περπατήσει κανείς στην πόλη; Έχει επισκεφθεί γειτονιές να κατανοήσει και να δει τι συμβαίνει;
Η σιωπή του πολίτη – και το κόστος της
Όσο δεν μιλάμε, δεν αλλάζει τίποτα. Όσο δεχόμαστε, δικαιώνουμε και κάθε φορά που λέμε “έλα μωρέ, μην κάνεις φασαρία”, είναι σαν να λέμε: “Πληρώνω δημοτικά τέλη για να φοβάμαι να περπατήσω στο κέντρο ή οπουδήποτε αλλού”
Οι δρόμοι που οδηγούν στην… ανοχή
Όλοι έχουμε περπατήσει. Όλοι έχουμε σκεφτεί “δεν πατιέται αυτό το πράγμα”… Κι όμως…
Ποιος μίλησε; Ποιος απαίτησε;
Κι αν πέσεις; Κι αν στραβοπατήσεις;
Τι θα γίνει τότε;
“Δεν φταίει ο δρόμος”, θα σου πουν.
“Δεν πρόσεχες”.
Γιατί έτσι φτιάχνεται η νέα νοοτροπία: Το λάθος είναι πάντα δικό σου όχι του Δήμου, του εργολάβου, του υπεύθυνου.
Και τελικά;
Μάθαμε να λέμε ΟΚ στο χάλια.
Να περπατάμε σε δρόμους-παγίδες.
Να πληρώνουμε για υπηρεσίες που ούτε τη στοιχειώδη ασφάλεια δεν μας εγγυώνται.
Να χειροκροτούμε «αναπλάσεις» που δεν σέβονται ούτε τα πόδια μας, ούτε τη νοημοσύνη μας.
Ώρα να το σταματήσουμε…..
