Όταν δεν έχουν αργία, οι Τούρκοι επισκέπτες την φτιάχνουν για να βρεθούν στην Αλεξανδρούπολη και τη σβήνουν με λουλούδια και μπουζούκια.
Από το μεσημέρι της Πέμπτης, τα σύνορα στον Έβρο δεν είναι απλά ανοικτά, είναι στρωμένα κόκκινο χαλί για τους Τούρκους επισκέπτες που ξέρουν πού να πάνε, πότε να πάνε και κυρίως γιατί να πάνε.
Η Αλεξανδρούπολη, εκτός από ήσυχο λιμάνι έγινε playground νυχτερινής εξόρμησης για χιλιάδες Τούρκους.
Όχι, δεν έρχονται απλώς για να ψωνίσουν. Ούτε για μια γύρα στα καταστήματα ρούχων, ηλεκτρικών και τα φαρμακεία. Έρχονται με σκοπό και το σκοπό αυτόν τον φωνάζει το stage: ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ. ΜΕΧΡΙ. ΤΕΛΟΥΣ.
Οι 5 εντολές του Τούρκου τουρίστα στην Αλεξανδρούπολη
-
Θα ψωνίσεις – ακόμα κι αν δεν το χρειάζεσαι.
(Αν δεν γεμίσει το πορτμπαγκάζ, δεν γυρνάς πίσω.) -
Θα φας – ελληνικά, βαριά, παραδοσιακά.
(Το Instagram έχει ανάγκη από μπουγάτσα.) -
Θα διασκεδάσεις – μέχρι τελικής πτώσης.
(Και θα μάθεις τα λόγια του “Έλα απόψε που πονάω”.) -
Θα ξαναέρθεις – με ακόμα 3 παρέες.
(Γιατί “ο φίλος σου ξέρει” καλύτερα απ’ τον ταξιδιωτικό πράκτορα.) -
Θα πληρώσεις – και δεν θα πεις κουβέντα.
(Γιατί εδώ νιώθεις VIP χωρίς να χρειάζεσαι escort.)
Ποιο Βόσπορο και ποια Κωνσταντινούπολη; Ο χορός των Τούρκων στην Αλεξανδρούπολη είναι μερακλίδικος, εκρηκτικός, γεμάτος δίψα για ελληνική νύχτα, όπως την έμαθαν από τα παλιά CD που περνούσαν παράνομα τα σύνορα.
Έρχονται ντυμένοι , στολισμένοι, κρατούν χρήμα (και το δείχνουν), παραγγέλνουν χωρίς “πόσο πάει το μπουκάλι”, πετούν λουλούδια με ρυθμό και χορεύουν σε πίστες που μέχρι χθες ακούγονταν μόνο ελληνικά.
“Yallah!”, “Ela!”, “Burasi muhteşem!”
Μια νύχτα, ένας σκοπός: να ζήσουμε όπως δεν μας αφήνουν στην καθημερινότητα.
Εμείς κοιτάμε. Με ελαφριά ζήλια.
Γιατί εκείνοι κάνουν αυτό που κάποτε κάναμε εμείς:
Βγαίνουν, ξοδεύουν, χορεύουν, φλερτάρουν, τραγουδούν, ζουν.
Δεν φοβούνται αν θα τους μείνει το ρεύμα απλήρωτο. Δεν μετράνε τα ευρώ. Έχουν έρθει για μια νύχτα ελληνική. Κι αυτό σημαίνει κάτι.
Δεν είναι τουρίστες.
Είναι οι πιο πιστοί πελάτες της ζωής που ξεχάσαμε να ζούμε.
Η Αλεξανδρούπολη έχει μετατραπεί σε τουριστικό σύνορο ψυχαγωγίας.
Εκεί που τα σύνορα δεν χωρίζουν αλλά ενώνουν.
Με ρυθμό, ένταση, και μια κοινή ανάγκη: Να πετάξουμε λίγο γαρύφαλλο στο τίποτα που μας πλασάρουν για κανονικότητα.
