Το περιστατικό και η σημασία του να μιλάμε – Όταν η ανευθυνότητα γίνεται επικίνδυνη «συνήθεια»
Δεν είναι μόνο οι αριθμοί των τροχαίων που σοκάρουν. Είναι οι σιωπές που τα ακολουθούν. Τα περιστατικά που γίνονται μπροστά σε μάρτυρες και χάνονται στο σκοτάδι, γιατί κάποιος αποφάσισε να φύγει. Να εξαφανιστεί. Να μην αναλάβει ευθύνη.
Ένα τέτοιο περιστατικό σημειώθηκε χθες, σε σημείο που δεν αποκαλύπτεται για λόγους έρευνας, με ένα κόκκινο όχημα να χτυπά γκρι αυτοκίνητο και να φεύγει χωρίς να σταματήσει καν για να δει τι προκάλεσε.
Το κόκκινο όχημα, όπως περιγράφεται, ήταν ήδη εμφανώς ταλαιπωρημένο , βαθουλώματα, γρατζουνιές, σπασμένα φανάρια. Στοιχεία που ενδεχομένως υποδηλώνουν επαναλαμβανόμενη εμπλοκή σε παρόμοια περιστατικά.
Ο άλλος οδηγός; Άφαντος.
Ο ιδιοκτήτης του γκρι αυτοκινήτου ίσως ακόμα να μη γνωρίζει τι του συνέβη. Ίσως να το ανακαλύψει αργότερα. Ίσως να θεωρήσει ότι φταίει ο ίδιος. Ίσως και να πληρώσει για ζημιά που δεν προκάλεσε.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: Η σιωπή. Η ατιμωρησία. Η αδιαφορία.
Ο δρόμος έχει ευθύνες και ανθρώπους
Σε ένα ευνομούμενο κράτος και σε μια πολιτισμένη κοινωνία, κανείς δεν φεύγει από τροχαίο. Όχι χωρίς να δει αν υπάρχει τραυματισμός. Όχι χωρίς να αφήσει τα στοιχεία του. Όχι χωρίς να παραδεχθεί το λάθος.
Η εγκατάλειψη είναι ποινικό αδίκημα. Αλλά και κοινωνικό τραύμα. Γιατί διαλύει όχι μόνο προφυλακτήρες, αλλά εμπιστοσύνη.
Αν είδες, μίλησε. Αν έκανες λάθος, παραδέξου το. Μην αφήνεις τον άλλο να πληρώνει μόνος.
