Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τα social – Ποιος έδωσε άδεια να κρίνεις τα σώματα των άλλων;
Φοράς το μαγιό σου στην Αλεξανδρούπολη και πριν προλάβεις να βουτήξεις, νιώθεις τα βλέμματα. Δεν μιλάνε, αλλά σκανάρουν. Κυτταρίτιδα στον μηρό; Ραγάδα στην κοιλιά από εγκυμοσύνη; Λίγο παραπάνω στήθος, λίγο λιγότερο σφριγηλό μπράτσο, ένα tattoo που ξεθώριασε; Κάθε σου πτυχή γίνεται «θέμα» πριν καν πεις καλημέρα.
Ο …κοινωνικός σχολιασμός και για τους άντρες όμως δεν πάνε πίσω, γιατί έχουν αραίωση στα μαλλιά, ή δεν έχουν καθόλου, έχουν κοιλίτσα, έχουν σώμα που δεν θυμίζει 25χρονο … Και συ νιώθεις να μετράνε την αξία σου με βάση το πόσο σμιλεμένος είσαι.
Στις παραλίες της Αλεξανδρούπολης, κάθε καλοκαίρι ξεκινάει το ίδιο έργο, γυναίκες και άνδρες φοβούνται να βγουν στην παραλία χωρίς φίλτρο. Η κυτταρίτιδα γίνεται κουτσομπολιό, οι ρυτίδες «θέμα συζήτησης», τα κιλά λόγος για διαδικτυακά κρεματόρια κακίας.
Το χειρότερο; Δεν μιλάμε μόνο για διάσημους. Η τοξικότητα χτυπάει τον διπλανό μας. Την κυρία που μεγάλωσε παιδιά και τώρα απλώς… έχει ένα σώμα 50 ετών. Την κοπέλα με τα σημάδια από τις εγκυμοσύνες. Τον σύζυγο της τάδε που πάχυνε. Ο καθένας και η κάθε μία γίνεται στόχος.
Πού σταματάει η γνώμη και ξεκινάει η κακία;
Δεν είναι «άποψη» να χλευάζεις σώματα. Δεν είναι «ειλικρίνεια» να προσβάλεις την εικόνα κάποιου. Είναι ανάγκη για επιβεβαίωση, είναι φόβος. Φόβος απέναντι στο αναπόφευκτο, πως όλοι μεγαλώνουμε, όλοι αλλάζουμε, και όλοι θα δούμε τον χρόνο να μας αγγίζει.
Η μικρή κοινωνία μεγενθύνει το πρόβλημα
Στην Αλεξανδρούπολη , όπως και σε κάθε μικρή κοινωνία , το βλέμμα είναι διαρκές, το κουτσομπολιό πιο κοντά, το σχόλιο πιο δηλητηριώδες. Δεν σε «βλέπουν» απλά στην παραλία. Σε σκανάρουν και μετά, σε αναλύουν στα social.
Ζούμε στην εποχή που πρέπει να εξηγείς γιατί δεν έκανες μπότοξ ή γιατί έκανες.
Αν δεν πειράξεις τίποτα, είσαι «παρατημένη». Αν κάνεις, είσαι «ψεύτικη». Αν παχύνεις, δεν πρόσεξες. Αν αδυνατίσεις, κάτι κρύβεις.
Αν έχεις τρίχες στο σώμα, «αηδία». Αν τις αφαιρέσεις, «σκλαβιάς πρότυπα».
Δεν υπάρχει σωστό. Υπάρχει μόνο πίεση.
Όλα αυτά, σε μια κοινωνία σαν την Αλεξανδρούπολη, που τα νέα διαδίδονται πιο γρήγορα κι απ’ τον άνεμο στο λιμάνι.
Πριν φτάσεις σπίτι σου, έχουν ήδη δει ποιος ήσουν, πώς ήσουν, τι φόρεσες, αν πάχυνες, αν δεν ήσουν… αρκετή.
Τι φοβάσαι λοιπόν; Ότι η εικόνα σου δεν θα είναι αρκετή για τα likes; Ότι δεν θα είσαι η πιο όμορφη, ή πιο “fit”;
Η απάντηση είναι μία. Δεν χρειάζεται να είσαι τίποτα απ’ όλα αυτά. αρκεί να είσαι άνθρωπος.
Ρυτίδες και κυτταρίτιδα: Απόδειξη Ζωής
Κάθε ρυτίδα είναι δάκρυ ή γέλιο. Κάθε σημάδι, κάθε δίπλα, κάθε κυτταρίτιδα είναι ιστορία. Όχι ήττα.
Το σώμα δεν υπάρχει για να “περνάει έλεγχο”. Υπάρχει για να ζει, να αγαπιέται, να χορεύει, να κάνει μπάνιο στη θάλασσα και να γελάει δυνατά .
Αλλά ξέρεις κάτι;
Δεν χρωστάς καμία εξήγηση. Ούτε για τις ρυτίδες σου, ούτε για το στήθος σου, ούτε για τα μαλλιά που έπεσαν, ούτε για το πρόσωπο που «δεν μοιάζει πια όπως παλιά».
Είσαι το σώμα σου. Είσαι και η ψυχή σου. Είσαι και τα βράδια που κλαις για να μη σε δουν και τα πρωινά που σηκώνεσαι και λες «θα φορέσω το μαγιό, όπως γουστάρω».
Γιατί όλα αυτά που κρίνουν, είναι απλώς ΖΩΗ
Κάθε ραγάδα, μια εγκυμοσύνη.
Κάθε ρυτίδα, μια αϋπνία για τα παιδιά σου.
Κάθε τρίχα, ένα σημάδι ότι ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Κάθε κοιλιά, ένα καλοκαίρι που απόλαυσες χωρίς να μετράς θερμίδες.
Κάθε μπότοξ, μια επιλογή σου και ΜΟΝΟ δική σου.
Κάθε «ελάττωμα», μια ιστορία που δεν χρωστάς να εξηγήσεις σε κανέναν.
Γιατί το σώμα σου δεν είναι reality για κριτική
Σταμάτα να ζητάς συγγνώμη που υπάρχεις.
Σταμάτα να κρύβεσαι στην παραλία.
Σταμάτα να φοράς φίλτρα και σιωπές.
Κι αν κάποιος δεν αντέχει να σε δει όπως είσαι; Να κλείσει τα μάτια του και το στόμα του.
