Κατεδαφίστηκε το μνημείο του δημοσιογράφου Μουσταφά Τζαμπάζ στη Φιλλύρα Ροδόπης με απόφαση του Δήμου.
Σε μια αθόρυβη αλλά ουσιαστική κίνηση, ο Δήμος Αρριανών κατεδάφισε σήμερα, Τετάρτη 16 Ιουλίου, το μνημείο που είχε ανεγερθεί το 2021 στη Φιλλύρα, προς τιμήν του Μουσταφά Τζαμπάζ. Ενός δημοσιογράφου με καταγωγή από τη Θράκη, ο οποίος σκοτώθηκε το 2016 στην Κωνσταντινούπολη κατά τα γεγονότα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία.
Το μνημείο είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, όχι μόνο για τη μορφή και την αισθητική του, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο εισήγαγε τουρκική πολιτική ρητορική σε ελληνικό έδαφος.
Ποιος ήταν ο Μουσταφά Τζαμπάζ
Ο Μουσταφά Τζαμπάζ γεννήθηκε στο χωριό Σκάλωμα του Δήμου Αρριανών, στη Ροδόπη. Σπούδασε Τύπο και Δημόσιες Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης και εργάστηκε ως φωτορεπόρτερ στην φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα “Yeni Şafak”.
Παρότι είχε εργαστεί για χρόνια υπέρ του τουρκικού καθεστώτος, δεν του είχε χορηγηθεί τουρκική υπηκοότητα. Στις 15 Ιουλίου 2016, ημέρα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία, σκοτώθηκε στην Κωνσταντινούπολη , σύμφωνα με τουρκικά μέσα από σφαίρα στρατιώτη στο στήθος. Μετά τον θάνατό του, ανακηρύχθηκε από το τουρκικό κράτος «μάρτυρας της Δημοκρατίας».
Το μνημείο και η τουρκική ανάμειξη
Το 2021, ο Δήμος Αρριανών, σε συνεργασία με τον Δήμο Οσμανγκαζί της Προύσας, προχώρησαν στην ανέγερση ενός διπλής όψης μνημείου στο κέντρο της Φιλλύρας. Από τη μία πλευρά υπήρχε το λογότυπο του τουρκικού δήμου και από την άλλη του Δήμου Αρριανών. Στη βάση του αναγραφόταν ότι το έργο έγινε «στη μνήμη του μάρτυρα δημοσιογράφου Μουσταφά Τζαμπάζ» με πρωτοβουλία των δημάρχων Ριντβάν Αμέτ και Μουσταφά Ντούνταρ.
Η τουρκική πλευρά του μνημείου ήταν στραμμένη προς τον δρόμο, ώστε να την βλέπει κάθε διερχόμενος, ενισχύοντας έτσι την εντύπωση πως πρόκειται για τουρκικό έδαφος ή περιοχή τουρκικής επιρροής.
Η κατεδάφιση – Ένα ηχηρό μήνυμα
Η σημερινή κατεδάφιση του μνημείου στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Η Θράκη δεν είναι ούτε έδαφος διείσδυσης ούτε πεδίο προπαγάνδας. Η παρουσία ενός τέτοιου “τιμητικού” μνημείου στην καρδιά της ελληνικής επικράτειας αποτελούσε πρόκληση για τη συλλογική μνήμη και το κράτος δικαίου.
Το γεγονός πως κατεδαφίστηκε σιωπηρά, χωρίς φανφάρες, δείχνει ωριμότητα και αποφασιστικότητα, ήταν μια πράξη που άργησε αλλά έγινε, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα προς πολλούς αποδέκτες, τόσο εντός όσο και εκτός της Θρακικής γης.
