Για τα κορμιά που δεν πουλάνε αντηλιακό, αλλά κουβαλάνε ιστορίες ζωής
Αυτοί είναι οι άνθρωποι της διπλανής ξαπλώστρας στην Αλεξανδρούπολη. Οι «παλιοί», οι ήρωες της απλότητας.
Ξάπλωσαν σε μια ψάθα στην άμμο, με ψάθινα καπέλα, σαγιονάρες ξεχασμένες και κάτι σώματα που φέρουν επάνω τους όλη τη διαδρομή της ζωής. Τις νίκες, τις πληγές, τις γιορτές, τις αϋπνίες, τις φουρτούνες και τις αγάπες τους.
Δεν είναι κορμιά για Instagram, αλλά κορμιά για σελίδες ημερολογίου.
Τα βλέπεις και σου ’ρχεται να σταθείς λίγο δίπλα τους, να σωπάσεις. Να πεις ένα ευχαριστώ.
Αυτοί, οι εβδομηντάρηδες και εβδομηνταφεύγα, που:
-
Πλέον παλεύουν με τα καπάκια της μαρμελάδας.
-
Κατεβαίνουν με κόπο τα σκαλιά.
-
Πνίγονται με ένα στραγαλάκι.
-
Κι όμως… ήταν κάποτε ποτάμια. Τρέχανε στη ζωή με λύσσα και γέλιο.
Κάποτε χορεύανε στις ταράτσες με τσιμέντο. Ακούγανε Πουλόπουλο με μάτια κλειστά και βλέπανε μέλλον. Έφευγαν νύχτα για φάμπρικες χωρίς να το δείχνουν. Έκάναν γιορτές σε σπίτια χωρίς μπαλκόνια μόνο με ψυχές.
Τώρα;
Απλώνουνε το στρωματάκι στην άμμο και ξαποσταίνουν ήσυχα και το σώμα τους, που δεν «γυμνάστηκε» ποτέ για likes,
το βλέπει η θάλασσα και χαμογελά. Γιατί γνωρίζουν και οι αμμουδιές ποιους έχουν απέναντί τους.
Μικρές σκηνές ζωής στην Αλεξανδρούπολη, οι πραγματικοί “influencers” δεν έχουν wifi, έχουν ιστορία
Ένα κείμενο για τον παππού σου, τη μάνα σου, τον εαυτό σου.
Ένα κείμενο για τότε που δεν μετρούσαμε βήματα, αλλά στιγμές.
Για τους ανθρώπους που κάποτε ήταν άνεμοι και τώρα κάθονται αγκαλιά, χωρίς λόγια, πάνω στην άμμο.
