Τραγική η εικόνα των μεγάλων πάρκων της Αλεξανδρούπολης – Αλτιναλμάζη, Κυκλοφοριακής Αγωγής και Προσκόπων σε πλήρη εγκατάλειψη

Αλτιναλμάζη, Προσκόπων και Κυκλοφοριακής Αγωγής , το πράσινο πέθανε στην Αλεξανδρούπολη και κανείς δεν έψαξε λύση

Πάρκα γεμάτα ξερά χόρτα, δέντρα που κραυγάζουν σιωπηλά για λίγες σταγόνες νερό, χώροι που έπρεπε να είναι καταφύγια δροσιάς, θυμίζουν καμένα βοσκοτόπια στην Αλεξανδρούπολη. Η πρωτεύουσα του Έβρου του 2025 δεν έχει κανένα άλλοθι, καθώς το “πνεύμα της εξοικονόμησης” δεν ποτίζει δέντρα και η αδιαφορία τα ξεραίνει.

Στο οικοπάρκο Αλτιναλμάζη, το οποίο μόλις “επισήμως” πέρασε στα χέρια του Δήμου, η εικόνα είναι τραγική. Οι υποσχέσεις για «αναβάθμιση» πνίγονται στη σκόνη. Το έδαφος φωνάζει για ζωή. Το άλλοτε στολίδι της πόλης, σήμερα είναι μία ξερή πληγή στην Αλεξανδρούπολη.

Το ίδιο και το πάρκο Προσκόπων, ένας χώρος που θα έπρεπε να αποτελεί παιδική χαρά της φύσης. Τώρα μοιάζει περισσότερο με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας σε πλανήτη χωρίς ατμόσφαιρα. Γυμνά κλαδιά, κομμένα δέντρα και καμία διάθεση για φροντίδα.

Το πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής είναι γεμάτο παιδιά. Παιδιά που παίζουν ανάμεσα σε ξερά πεύκα και χόρτα. Δεν υπάρχει ούτε μία πράσινη σκιά για να προστατεύσει οικογένειες και ποδηλάτες.

Η “δικαιολογία” της λειψυδρίας

Κάποιοι θα μιλήσουν για λειψυδρία, αλλά η έλλειψη νερού δεν σημαίνει αυτόματα εγκατάλειψη. Υπάρχουν τρόποι, λύσεις, τεχνολογίες, φτάνει να τις αναζητήσεις, φτάνει να θες. Η πραγματικότητα είναι μία, ότι κανείς δεν νοιάστηκε αρκετά.

Με λίγη βούληση, το πράσινο δεν θα ξεψυχούσε. Αντί για αυτό, είδαμε δέντρα να πεθαίνουν, λες και ήταν επιλογή.

Είναι το πράσινο που μας λείπει , όχι τα δελτία Τύπου

Αν κάτι αξίζει πραγματικά στην Αλεξανδρούπολη, είναι οι άνθρωποί της και αυτοί αξίζουν να ζουν σε μια πόλη όχι με ξερά χόρτα και καμένες ελπίδες, αλλά με πάρκα ζωντανά, δροσερά, γεμάτα ζωή.

Το νερό υπάρχει, τουλάχιστον έτσι μας διαβεβαίωνε προ ολίγων μηνών η ΔΕΥΑΑ, η τεχνογνωσία όπως επίσης μας διαβεβαιώνουν σε κάθε ευκαιρία και μάλιστα επί παντός επιστητού, Αυτό που δεν υπάρχει είναι η πολιτική βούληση και αυτή δεν ποτίζεται με υποσχέσεις, ούτε με τελετές και κορδέλες, ούτε με drones και βιντεάκια δυστυχώς.

Αρκετά με τα πανηγύρια για “παραχωρήσεις” όταν το μόνο που έχει απομείνει είναι χώμα, σκόνη και ντροπή.

Αυτό που χρειάζεται η πόλη δεν είναι άλλες ανακοινώσεις. Είναι νερό, δέντρα, ζωή και πάνω απ όλα σεβασμός στο δημότη.

Το Αλτιναλμάζη δεν πρέπει να γίνει άλλο ένα “παρατημένο πρώην στρατόπεδο”. Πρέπει να γίνει σύμβολο. Όχι εγκατάλειψης αλλά ανάστασης, χθες. Όταν λέμε ΟΙΚΟΠΑΡΚΟ να μη ντρεπόμαστε.