Τέχνη που ριζώνει, όνειρα που ακμάζουν: H επανάσταση του χρώματος στα σχολεία της Αλεξανδρούπολης

Όταν το γκρίζο των σχολικών κτιρίων δίνει τη θέση του στο όραμα: Στη νέα εποχή της Αλεξανδρούπολης, οι τοιχογραφίες των αδελφών Μητρουλάκη συνδέουν τη γνώση με το όνειρο, εμπνέοντας μαθητές και κοινότητα σε ένα πεδίο δημιουργίας, έρευνας και αλλαγής.

Όταν το γκρίζο των σχολικών κτιρίων στην Αλεξανδρούπολη, δίνει τη θέση του στο όραμα – Στη νέα εποχή, οι τοιχογραφίες των αδελφών Μητρουλάκη συνδέουν τη γνώση με το όνειρο, εμπνέοντας μαθητές και κοινότητα σε ένα πεδίο δημιουργίας, έρευνας και αλλαγής.

Οι τοίχοι μιλούν στα σχολεία της Αλεξανδρούπολης, καθώς από σιωπηλές μπετονένιες εκτάσεις, μεταμορφώνονται σε καμβάδες γεμάτους ελπίδα, στίχους και σκέψεις.

Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα για το 6ο Πειραματικό Γυμνάσιο και το 4ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης, όπου η τέχνη βρήκε καταφύγιο χάρη στους αδελφούς Ιωάννη και Δημήτρη Μητρουλάκη και το οραματικό project «Τέχνη και Χρώμα στα Σχολεία της Ελλάδος».

Ένα εγχείρημα που ξεκίνησε το 2018 και συνεχίζεται αδιάκοπα, μεταφέροντας κύματα δημιουργίας και έμπνευσης σε εκπαιδευτικά κτίρια της Βόρειας Ελλάδας.

«Γνώση που ριζώνει, όνειρα που ακμάζουν»

Στο 6ο Πειραματικό Γυμνάσιο, το «ΠΡΙΝ» και το «ΜΕΤΑ» δεν είναι απλώς θέμα χρωμάτων, αλλά βαθιάς αλλαγής νοοτροπίας. Οι προσόψεις του σχολείου ζωντανεύουν πια με γεωμετρικές φόρμες, δυναμικά μπλε και τρεις φιγούρες-σύμβολα: Σωκράτης, Πλάτωνας και Αριστοτέλης. Γύρω τους, γράφεται εκ νέου η ίδια η αποστολή της ελληνικής παιδείας: να γειώσει τη γνώση και να αφήσει τα όνειρα να βλαστήσουν. Το κτίριο φωνάζει έμπνευση, παρατήρηση, ερώτηση, δράση· γίνεται αγκαλιά για την εφηβεία που διψά για ουσία και περιπέτεια.

Το χρώμα, ανάσα και πράξη

Οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις δεν περιορίστηκαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στο 4ο Δημοτικό, η νέα εικαστική πρόσοψη συνθέτει ένα ονειρικό τοπίο, παιδιά που διαβάζουν πλάι σε μια ανθισμένη γη, δελφίνια που φωτίζουν τoυς τοίχους, πουλιά και χρώματα που μιλούν στις καρδιές , το σχολείο μαθαίνει να είναι όχι απλώς χώρος μάθησης, αλλά οραματισμού.

Το μυστικό πίσω από αυτή τη μεταμόρφωση κρύβεται στις ανθρώπινες συμμαχίες, στους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων που ανέλαβαν με πάθος την ευθύνη να μετουσιώσουν το σχολικό περιβάλλον σε φιλικό, ασφαλές, ουσιαστικό πεδίο.

Το έργο δεν είναι μόνον καλλιτεχνικό, αλλά και τεχνικό και κάπου εδώ ξεχωρίζει το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου», το μεγαλόπνοο εθνικό σχέδιο που φέρνει ανακαινίσεις και αναβαθμίσεις σε εκατοντάδες σχολικές μονάδες της χώρας με τη στήριξη της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών και τη δωρεά των ελληνικών τραπεζών.

Στην Αλεξανδρούπολη, το πρόγραμμα ενέταξε μεταξύ άλλων, το 6ο Πειραματικό Γυμνάσιο και το 4ο Δημοτικό, με εργασίες που αφορούσαν βαφή εσωτερικών-εξωτερικών τοίχων, ανακαινίσεις WC (συμπεριλαμβανομένων υποδομών για ΑΜΕΑ), ανακαίνιση αιθουσών, επισκευή ή κατασκευή ραμπών και αναβάθμιση αθλητικών εγκαταστάσεων.

Το project, ένα από τα μεγαλύτερα της τελευταίας δεκαετίας , αγγίζει 426 σχολικά κτίρια σε όλη την Ελλάδα, ενώ ο Δήμος Αλεξανδρούπολης αξιοποίησε κάθε διαθέσιμο εργαλείο για να προσφέρει σ’ αυτά τα παιδιά σύγχρονες, ασφαλείς, γεμάτες ζωή αίθουσες.

Η τέχνη ως εργαλείο εκπαίδευσης

Οι τοιχογραφίες , μπορεί να φαίνονται ως διακοσμητική πολυτέλεια, ωστόσο παρατηρώντας βαθύτερα, κατανοούμε πως πρόκειται για διδακτικά μέσα που προωθούν την ενεργό συμμετοχή, τη δημιουργικότητα, την αυτοέκφραση και την οικολογική συνείδηση. Όπως καταδεικνύει και η σύγχρονη παιδαγωγική, η τέχνη στο σχολείο εμπνέει τη μάθηση, προωθεί το ομαδικό πνεύμα και καλλιεργεί την παρατηρητικότητα, τη φαντασία, τη φιλοσοφική αναζήτηση.

Πίσω από κάθε έργο, πίσω από κάθε σύνθημα, υπάρχει ένα κρυφό κάλεσμα να αδράξουμε τη γνώση, να τολμήσουμε να ονειρευτούμε, να ριζώσουμε και να ανθίσουμε παράλληλα.

Η Αλεξανδρούπολη σήμερα γίνεται φάρος που ξεπερνά τα όρια του σχολείου. Ένα παράδειγμα για όλη τη χώρα, εκεί που η συνεργασία, η πρωτοβουλία και η τέχνη συναντιούνται, οι μαθητές γίνονται τα πιο όμορφα έργα κάθε εποχής.

Μοιραστείτε το

Μία Απάντηση

  1. Αφού η πόλη δεν έχει χώρους πρασίνου ζωγραφίζουμε τα ντουβάρια, για να κρύψουμε την ασχήμια, κάτι είναι κι’ αυτό.
    Ανεξάρτητα από το σχόλιο τα εύσημα μου στους δημιουργούς.

Αφήστε μια απάντηση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ