Ανάμεσα σε κοινωνικά στερεότυπα και αληθινές ανάγκες – γιατί οι εργένηδες και οι εργένισσες των πόλεων και χωριών μας νιώθουν διπλά μόνοι
Στην Αλεξανδρούπολη, την Ορεστιάδα, το Διδυμότειχο, ακόμη και στα μικρά χωριά του Έβρου, το να είσαι single δεν είναι απλώς μια προσωπική κατάσταση, αλλά κάτι που το κουβαλάς καθημερινά, όχι μόνο μέσα σου αλλά και απέναντι στους άλλους. Στις μικρές πόλεις του Έβρου, η εργένικη ζωή δεν είναι απλώς μια επιλογή ή μια φάση , αλλά μια κατάσταση που αισθάνεσαι καθημερινά στις ματιές των γειτόνων, στα οικογενειακά τραπέζια τις Κυριακές, στις γαμήλιες προσκλήσεις που φέρνουν το συνοδό «+1» μα εσύ δεν έχεις για ποιον να το χρησιμοποιήσεις. Στην καφετέρια, στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, στα γλέντια του χωριού το καλοκαίρι, πάντα θα υπάρχει εκείνη η ερώτηση: «Πότε θα παντρευτείς;».
Κι όμως, το 2025 είναι η καλύτερη εποχή στην ιστορία για να είναι κανείς εργένης. Οι γυναίκες έχουν δικές τους δουλειές, οι άνδρες δεν θεωρούνται «μισοί» χωρίς γάμο, και οι ευκαιρίες είναι σαφώς περισσότερες από παλιά. Αλλά, στην πραγματικότητα, η καθημερινότητα εδώ, στον τόπο μας, συχνά λέει άλλα.
Εδώ, στην επαρχία, το να είσαι single δεν είναι ουδέτερο. Είναι κάτι που η κοινωνία σχολιάζει. Για τους άνδρες συχνά θεωρείται «επιλογή». Για τις γυναίκες, ακόμη και σήμερα, μοιάζει με «στίγμα».
Το διλήμμα της σύγχρονης εργένισσας
Η σύγχρονη εργένισσα στις πόλεις του Έβρου βιώνει μια διπλή πίεση. Από τη μία, η κοινωνία της λέει ότι πρέπει να είναι «δυναμική», «ανεξάρτητη», «να επικεντρωθεί στην καριέρα της». Από την άλλη, η ίδια της η καρδιά λαχταράει τη συντροφικότητα.
Κάπου στη μέση βρίσκεται εκείνη, η δασκάλα στο Διδυμότειχο που κάθε βράδυ ανοίγει το Instagram και βλέπει τις συμφοιτήτριές της από τη Θεσσαλονίκη να ποστάρουν φωτογραφίες με τους συντρόφους τους. Η φαρμακοποιός στην Αλεξανδρούπολη που αισθάνεται «ανολοκλήρωτη» όχι επειδή δεν έχει άντρα, αλλά επειδή θέλει έναν άντρα και δεν τον έχει.
Στις μικρές πόλεις, οι επιλογές είναι περιορισμένες. Η «αγορά» των γνωριμιών είναι στενή. Όλοι γνωρίζουν όλους, και αν κάτι δεν πάει καλά με μια γνωριμία, η είδηση θα φτάσει στο άλλο άκρο της πόλης πριν προλάβεις να γυρίσεις σπίτι σου.
Η τεχνολογία και οι εργένηδες της περιφέρειας
Τα dating apps έφεραν νέες ελπίδες και νέες απογοητεύσεις στην επαρχία. Ο κύκλος γνωριμιών στον Έβρο είναι τόσο μικρός που σε λίγες μέρες έχεις «σαρώσει» όλες τις διαθέσιμες προτάσεις σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων. Και μετά τι; Ανανεώνεις την εφαρμογή κάθε μέρα ελπίζοντας ότι κάποιος καινούριος μετακόμισε στην περιοχή.
Η τεχνολογία υποσχέθηκε να λύσει το πρόβλημα των γνωριμιών, αλλά στην επαρχία αποκάλυψε πόσο περιορισμένες είναι πραγματικά οι επιλογές μας.
Η αλήθεια που δεν λέμε
Η αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει δυνατά είναι ότι χρειαζόμαστε τη συντροφικότητα. Όχι επειδή δεν είμαστε «πλήρεις άνθρωποι» χωρίς έναν σύντροφο, αλλά επειδή θέλουμε να μοιραστούμε τη ζωή μας με κάποιον ξεχωριστό. Θέλουμε κάποιον να μας περιμένει όταν γυρνάμε από τη δουλειά στο μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης. Κάποιον να πούμε «τι έκανες σήμερα;» και να ενδιαφερόμαστε πραγματικά για την απάντηση.
«Είσαι υπέροχος και αυτό είναι δύσκολο.»
Στις μικρές πόλεις του Έβρου, όπου τα όνειρα συναντούν τους περιορισμούς και η αγάπη ψάχνει τον δρόμο της ανάμεσα σε γνώριμα πρόσωπα και στενές κοινότητες, η εργένικη ζωή είναι μια πολύπλοκη ιστορία. Δεν είναι ούτε η «ελευθερία» που διαφημίζεται στα social media, ούτε η «ατέλεια» που διαβάζεις στις ματιές των γειτόνων.
Είναι απλά ανθρώπινη. Είναι η ειλικρινής επιθυμία για αγάπη σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να την καταλάβει. Είναι η μοναξιά που νιώθεις στις γιορτές, αλλά και η ελπίδα που κρατάς για αύριο.
Αν είσαι εργένης ή εργένισσα στον Έβρο και αν το διαβάζεις αυτό (μάλλον είσαι) τότε να ξέρεις πως είσαι υπέροχη – υπέροχος και αυτό είναι δύσκολο. Αλλά δεν είσαι μόνος.
Κάπου εκεί έξω, κάποιος άλλος ψάχνει την ίδια αγάπη που ψάχνεις κι εσύ.
Κι όμως, οι άνθρωποι που μένουν μόνοι δεν είναι ούτε λιγότερο πλήρεις ούτε λιγότερο δυνατοί. Είναι αυτοί που φροντίζουν τους γονείς τους στο χωριό, που δουλεύουν διπλοβάρδιες για να σταθούν στα πόδια τους, που γεμίζουν τις καφετέριες με φίλους και φίλες και ταυτόχρονα, είναι εκείνοι που πολλές νύχτες γυρνούν σπίτι σε ένα άδειο διαμέρισμα και εύχονται να είχαν κάποιον να τους περιμένει.
Η αλήθεια είναι πως οι ζωές μας δεν χρειάζονται «θετικές καμπάνιες» που μας πιέζουν να λατρέψουμε την εργένικη ζωή. Χρειάζονται ειλικρίνεια. Ναι, μπορείς να αγαπάς τη ζωή σου, να έχεις φίλους, δουλειά, ενδιαφέροντα και ταυτόχρονα να σου λείπει η συντροφικότητα. Αυτά τα δύο δεν αναιρούν το ένα το άλλο.
Κι αν υπάρχει ένα μήνυμα που αξίζει να ακουστεί από τις μικρές πόλεις και τα χωριά μας είναι το εξής: Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν ότι είσαι «ολόκληρος» μόνος σου. Το ξέρεις ήδη. Αλλά έχεις και το δικαίωμα να πεις ότι θέλεις συντροφιά.
