Χιλιάδες καταναλωτές περνούν τα σύνορα κάθε μήνα για να έρθουν στην Αλεξανδρούπολη – Γεμίζουν καρότσια με ελληνικά τυριά, αλλαντικά και κρασιά σε μισές τιμές απ’ της Τουρκίας.
Κάθε μήνα, ο Τζιχάν Τσιτάκ, διευθυντής εταιρείας τροφίμων στην Κωνσταντινούπολη, ξεκινάει το ταξίδι του προς την Αλεξανδρούπολη. Τέσσερις ώρες οδήγησης, αλλά για εκείνον αξίζει κάθε λεπτό. Στα μεγάλα σούπερ μάρκετ της πόλης, γεμίζει το καρότσι του με τυριά, κρασιά, ελαιόλαδο και βασικά είδη διατροφής, πληρώνοντας έως και το ένα τρίτο της τιμής που θα έδινε στην Τουρκία. Το ελαιόλαδο, για παράδειγμα, που στην Τουρκία κοστίζει διπλάσια, στην Ελλάδα είναι προσιτό και ποιοτικό.
«Ελαιόλαδο που εδώ το βρίσκεις 10 ευρώ το λίτρο, στην Τουρκία το πληρώνεις διπλάσια. Οι διαφορές είναι τεράστιες», εξηγεί.
«Δεν έρχομαι μόνο για φτηνά προϊόντα, αλλά για ποιότητα που μπορώ να πληρώσω.»
Από τα ράφια της Πόλης στα ράφια της Αλεξανδρούπολης
Η τάση δεν είναι τυχαία. Μετά την εκτίναξη της ακρίβειας στην Τουρκία, χιλιάδες κάτοικοι των παραμεθόριων περιοχών περνούν τα σύνορα για τα εβδομαδιαία ψώνια τους.
Στοιχεία της τουρκικής στατιστικής υπηρεσίας δείχνουν ότι το 6% των Τούρκων που ταξίδεψαν στην Ελλάδα το 2025 το έκαναν αποκλειστικά για αγορές, το υψηλότερο ποσοστό από το 2012.
Η οικονομία πίσω από τη “βαλίτσα του σούπερ μάρκετ”
Παρά την επιστροφή του Μεχμέτ Σιμσέκ, στο υπουργείο Οικονομικών και την προσπάθεια “εξορθολογισμού” της οικονομίας, οι τιμές στα τρόφιμα παραμένουν απαγορευτικές για μεγάλα στρώματα της κοινωνίας.
Η λίρα ενισχύθηκε σε πραγματικούς όρους, αλλά τα νοικοκυριά εξακολουθούν να παλεύουν με πληθωρισμό-φωτιά και χαμηλή αγοραστική δύναμη.
Έτσι, τα σύνορα έγιναν “ανάσα” για τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα που αναζητούν ποιότητα σε τιμή επιβίωσης.
Εκδρομές για ψώνια – οργανωμένα
Ταξιδιωτικά γραφεία σε Κωνσταντινούπολη, Προύσα και Τσανάκαλε οργανώνουν πλέον μονοήμερες εκδρομές για ψώνια στην Ελλάδα.
Το εισιτήριο κοστίζει γύρω στα 50 ευρώ, και η εμπειρία μοιάζει με “οικονομικό προσκύνημα”,
τα λεωφορεία φτάνουν το πρωί στην Αλεξανδρούπολη, οι επιβάτες ψωνίζουν σε μεγάλες αλυσίδες και καταλήγουν σε παραθαλάσσιο εστιατόριο για ψάρι και κρασί σε ελληνικές τιμές.
Το μόνο παράπονο, η ουρά στα σύνορα. «Την τελευταία φορά περιμέναμε σχεδόν τρεις ώρες για τον έλεγχο διαβατηρίων», λέει ο Τσιτάκ και παρ’ όλα αυτά, προγραμματίζει ήδη το επόμενο ταξίδι.
