Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το Μαυροβούνιο στον προημιτελικό του World Cup, κουβαλώντας μαζί της κάτι περισσότερο από ένα όνειρο μεταλλίου. Κουβαλά τις στιγμές που έζησε στην Αλεξανδρούπολη, εκεί όπου μια ολόκληρη πόλη έγινε ο έκτος παίκτης της.
Η αυριανή αναμέτρηση της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης ανδρών απέναντι στο Μαυροβούνιο στο Σίδνεϊ δεν είναι ένας συνηθισμένος προημιτελικός. Είναι ο επόμενος σταθμός σε ένα ταξίδι που σφυρηλατήθηκε με ιδρώτα, πίστη και μια σπάνια σχέση λατρείας με την ακριτική Ελλάδα. Η ομάδα που έμαθε να κοιτάζει τα μετάλλια στα μάτια και να μπαίνει στις πισίνες του κόσμου με αέρα πρωταγωνιστή, μπαίνει στη μάχη με φόντο κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή πρόκριση.
Η Ελλάδα θα βρεθεί στο νερό την Πέμπτη 23 Ιουλίου στις 09:45 ώρα Ελλάδας (απευθείας μετάδοση από την ΕΡΤ), στο πλαίσιο του Super Final όπου αναμετρώνται οι οκτώ κορυφαίες ομάδες του πλανήτη. Το διακύβευμα είναι τεράστιο: οι τρεις πρώτες ομάδες του τουρνουά εξασφαλίζουν απευθείας το εισιτήριο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης το 2027.
Η πρόκριση που γράφτηκε με γαλανόλευκη μελωδία στην Αλεξανδρούπολη
Αυτή η ομάδα δεν ταξίδεψε τυχαία μέχρι την άλλη άκρη της γης. Η σπίθα για το μεγάλο ταξίδι άναψε τον Απρίλιο στην Αλεξανδρούπολη, η οποία αγκάλιασε τη φιλοξενία της Division 1. Εκεί, στο κατάμεστο κολυμβητήριο «Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης», γράφτηκε ένα από τα πιο συγκινητικά κεφάλαια του ελληνικού αθλητισμού. Ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα (12 Απριλίου), η Εθνική λύγισε την Ισπανία στα πέναλτι με 15-13, σφραγίζοντας την 3η θέση και την πρόκριση στο Σίδνεϊ μέσα σε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού.
Γι’ αυτό και αύριο, όταν οι διεθνείς του Θοδωρή Βλάχου βουτήξουν στην πισίνα απέναντι στο Μαυροβούνιο, δεν θα φορούν απλώς το σκουφάκι με το εθνόσημο. Θα κουβαλούν μαζί τους τη ζεστή αναπνοή μιας ολόκληρης πόλης που τους έκανε να νιώσουν δικοί της άνθρωποι.
Θα θυμούνται το παρατεταμένο χειροκρότημα, τα παιδικά χαμόγελα στις κερκίδες και το ήθος με το οποίο τους υποδέχθηκε ο Έβρος.
Υπάρχουν πόλεις που απλώς φιλοξενούν μια διοργάνωση και υπάρχει η Αλεξανδρούπολη, που άνοιξε την καρδιά της και υιοθέτησε αυτή την ομάδα ως δικά της παιδιά.
Κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει τη στιγμή που σημάδεψε εκείνες τις μέρες. Τη Μεγάλη Παρασκευή, οι διεθνείς μας, ο Δημήτρης Σκουμπάκης, ο Δημήτρης Νικολαΐδης, ο Δημήτρης Χατζής και ο Νίκος Καστρινάκης, σήκωσαν στους ώμους τους τον Επιτάφιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου. Δεν ήταν μια τυπική παρουσία, ήταν μια βαθιά, ειλικρινής ενοποίηση των αθλητών με τον κοινωνικό και πνευματικό ιστό του τόπου.
Και λίγες μέρες μετά, ανήμερα το Πάσχα, η Αλεξανδρούπολη ανταπέδωσε. Άφησε για λίγο το γιορτινό τραπέζι, πήρε τα παιδιά της από το χέρι και πλημμύρισε τις εξέδρες, μετατρέποντας το κολυμβητήριο σε μια γαλανόλευκη λαοθάλασσα.
Με νοοτροπία νικητή, αυτοπεποίθηση και φόντο την κορυφή
Σήμερα, η 15άδα του Θοδωρή Βλάχου —Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης, Κώστας Κάκαρης, Παναγιώτης Τζωρτζάτος, Ζαννής Αλαφραγκής, Μανώλης Ανδρεάδης, Αριστείδης Χαλυβόπουλος, Δημήτρης Χατζής, Κώστας Γκιουβέτσης, Νίκος Γαρδίκας, Στάθης Καλογερόπουλος, Δημήτρης Νικολαΐδης, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Δημήτρης Σκουμπάκης, Βαγγέλης Πούρος και Σεμίρ Σπάχιτς, μπαίνει στη μάχη έχοντας ήδη δείξει τα δόντια της με τρεις επιβλητικές νίκες στα φιλικά του Σίδνεϊ κόντρα σε Αυστραλία, Ουγγαρία και Ιαπωνία.
Ο Θοδωρής Βλάχος και οι παίκτες του δεν κρύβονται πίσω από μισόλογα. Στόχος είναι η κατάκτηση της κορυφής και το χρυσό μετάλλιο.
Η Εθνική μας, βρίσκεται στο Σίδνεϊ με την προίκα του πρώτου ιστορικού ευρωπαϊκού μεταλλίου στο Βελιγράδι, με την κατάνυξη της Μεγάλης Εβδομάδας του Έβρου και με τη βεβαιότητα ότι εκπροσωπεί μια ολόκληρη πατρίδα.
Κι όταν αύριο οι διεθνείς θα πάρουν θέση για το πρώτο σπριντ απέναντι στο Μαυροβούνιο, ίσως να μην ακούσουν τις φωνές από το κατάμεστο κολυμβητήριο της Αλεξανδρούπολης.
Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι θα τις θυμηθούν, γιατί ορισμένες πόλεις δεν μένουν μόνο στις φωτογραφίες μιας διοργάνωσης.
Μένουν μέσα στους ανθρώπους και η Αλεξανδρούπολη κατάφερε να γίνει ένα κομμάτι αυτής της Εθνικής.
Αύριο, λοιπόν, η Ελλάδα δεν θα αγωνιστεί μόνη της.
Μαζί της θα βρίσκεται, έστω και νοερά, ολόκληρος ο Έβρος. Ένας τόπος που δεν θα είναι στις εξέδρες του Σίδνεϊ, αλλά θα φωνάζει από κάθε σπίτι, από κάθε γωνιά της Θράκης, το ίδιο σύνθημα:
«Πάμε Ελλάδα. Πάμε για το χρυσό.»
Γιατί οι άνθρωποι του Έβρου ξέρουν να τιμούν όσους ιδρώνουν για τη σημαία, ξέρουν να αγαπούν με πάθος και να μην ξεχνούν.
