Σκληρή κριτική ασκεί ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Left, Κώστας Αρβανίτης, ζητώντας σαφείς απαντήσεις για τις εγγυήσεις προστασίας των μεταναστών που θα μεταφέρονται στην αφρικανική χώρα.
Για τις απελάσεις στη Ρουάντα με ελληνική συμμετοχή εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Left, Κώστας Αρβανίτης. Με αφορμή την κοινή ανακοίνωση Ελλάδας, Γερμανίας, Αυστρίας, Δανίας και Ολλανδίας για τη δημιουργία κόμβου επιστροφών στην αφρικανική χώρα, ο ευρωβουλευτής κατηγορεί την Αθήνα ότι λειτουργεί ως βασικός συμμέτοχος σε μια πολιτική που μετατρέπει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε γεωγραφική μετατόπιση.
Τα πέντε ερωτήματα Αρβανίτη για τις απελάσεις στη Ρουάντα
Όπως επισημαίνει στην παρέμβασή του, το σχέδιο αφορά ανθρώπους με εκτελεστή απόφαση επιστροφής, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η ανακοίνωση αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ζητήματα, καλώντας την κυβέρνηση να απαντήσει ευθέως:
- Κριτήρια επιλογής: Με ποια κριτήρια επελέγη η Ρουάντα ως χώρα υποδοχής, όταν οι μεταφερόμενοι δεν έχουν κανέναν δεσμό μαζί της;
- Ασφάλεια: Πώς διασφαλίζεται ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν θα εκτεθούν σε κίνδυνο κακομεταχείρισης ή περαιτέρω επαναπροώθησης;
- Συνθήκες διαβίωσης: Ποιος θα ελέγχει τη διαβίωσή τους και θα εγγυάται νομική συνδρομή, υγειονομική περίθαλψη και δικαστική προστασία;
- Λογοδοσία: Ποιος θα αναλαμβάνει την ευθύνη σε περίπτωση παραβίασης των δικαιωμάτων τους;
- Καθεστώς παραμονής: Ποιο θα είναι το μέλλον όσων παραμείνουν στη Ρουάντα χωρίς δυνατότητα επιστροφής στη χώρα καταγωγής τους;
Οι καταγγελίες ΟΗΕ και διεθνών οργανώσεων
Παράλληλα, ο κ. Αρβανίτης τονίζει ότι η επιλογή της Ρουάντας δεν αποτελεί μια απλή διοικητική διαδικασία. Επικαλούμενος στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και της Human Rights Watch, αναφέρει ότι στη χώρα καταγράφονται καταστολή της αντιπολίτευσης, αυθαίρετες κρατήσεις, καθώς και περιστατικά βασανιστηρίων. Επιπλέον, υπογραμμίζει τις ελλείψεις σε νομική υποστήριξη, τις καθυστερήσεις στις προσφυγές και τις χαμηλές αμοιβές.
Τέλος, ξεκαθαρίζει ότι η απλή αναφορά σε πιθανή συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς δεν εξασφαλίζει ανεξάρτητη εποπτεία, ζητώντας από την κυβέρνηση να εξηγήσει πώς η επιλογή αυτή συμβιβάζεται με τις διεθνείς και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της χώρας.