Στην Αλεξανδρούπολη τα καϊκια δεν θα έβγαιναν στο πέλαγος χωρίς τους Αιγύπτιους ψαράδες. Ποιοι είναι, πώς ζουν και γιατί καλύπτουν σήμερα το κενό της εγχώριας αλιευτικής εργασίας.
Η εικόνα είναι γνώριμη για τους ντόπιους. Το λιμάνι ξυπνά νωρίς, με τα λίγα καΐκια που απέμειναν να σαλπάρουν για την καθημερινή μάχη με τη θάλασσα. Όμως οι άνθρωποι που κουμαντάρουν τις μηχανές και ξεμπλέκουν τα δίχτυα, δεν είναι –πλέον Έλληνες. Είναι Αιγύπτιοι. Και χωρίς αυτούς, τα σκάφη θα είχαν “δέσει” για τα καλά.
Δυσεύρετα τα εργατικά χέρια
Τα τελευταία χρόνια, η παραδοσιακή αλιεία στην Αλεξανδρούπολη στενάζει όχι μόνο από την ακρίβεια, την υπεραλίευση και τους αυστηρούς κανονισμούς, αλλά κι από την απουσία εργατών. Οι νεότεροι Έλληνες δεν ενδιαφέρονται να δουλέψουν στη θάλασσα κι όσοι μεγαλώνουν μέσα σε αλιευτικές οικογένειες, στρίβουν στην πρώτη ευκαιρία προς κάτι πιο… στεριανό.
Έτσι, οι λίγοι καπετάνιοι που επέμειναν, στράφηκαν σε ανθρώπους που ξέρουν καλά τι σημαίνει καΐκι και δεν είναι άλλοι από τους Αιγύπτιους ψαράδες, επαγγελματίες της θάλασσας, με χρόνια εμπειρίας και άγρυπνα μάτια που διαβάζουν τον καιρό χωρίς εφαρμογές.
Ζουν πάνω στο καΐκι – κυριολεκτικά
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες που δραστηριοποιούνται στην Αλεξανδρούπολη, είναι περίπου 100. Οι περισσότεροι από αυτούς ζουν στα καΐκια. Εκεί κοιμούνται, εκεί τρώνε, εκεί μιλούν με τις οικογένειές τους στην Αίγυπτο . Δεν έρχονται για μόνιμη εγκατάσταση , έρχονται για μερικά χρόνια. Κάνουν το κουμάντο τους, μαζεύουν μεροκάματο, στέλνουν χρήματα πίσω και κάποια στιγμή επιστρέφουν στη χώρα τους.
Οι μισθοί που παίρνουν δεν είναι αμελητέοι, 1.200 έως 1.500 ευρώ καθαρά τον μήνα και με δεδομένο ότι ζουν πάνω στο σκάφος, τα έξοδα περιορίζονται στο ελάχιστο. Έχουν νόμιμα χαρτιά, πράσινες κάρτες, και εργάζονται με συμφωνίες που ανανεώνονται με ευθύνη των ιδιοκτητών των σκαφών.
Χωρίς αυτούς… ούτε κουπί
«Αν δεν υπήρχαν οι Αιγύπτιοι, δεν θα είχαμε καν προσωπικό θα τα είχαμε παρατήσει» λένε ανοιχτά πολλοί τοπικοί αλιείς. Κάποτε στα καΐκια υπήρχε λίστα αναμονής για να πιάσεις δουλειά. Σήμερα, οι αγγελίες για αλιεργάτες μένουν αναρτημένες χωρίς απάντηση.
Η γενιά που μεγάλωσε με τη θάλασσα, αποσύρεται και η νέα γενιά δεν θέλει καν να τη δει από μακριά. Οι κακές αποδοχές παλαιότερα, οι δύσκολες συνθήκες, ο φόβος για το μέλλον του επαγγέλματος, όλα οδήγησαν στη φυγή. Η αλιεία γέρασε και μαζί της, γερνάει κι η εικόνα του Έλληνα ψαρά.
Η επόμενη μέρα
Η παρουσία των Αιγύπτιων εργατών στην Αλεξανδρούπολη είναι αναγκαία. Το λιμάνι έχει ακόμη παλμό χάρη σε αυτούς. Όμως το ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν ούτε οι ξένοι δεν θα βρίσκουν πλέον λόγο να μείνουν.
Μήπως ήρθε η ώρα για ένα νέο ξεκίνημα; Για ένα σχέδιο που θα επανασυστήσει την αλιεία ως επάγγελμα , όχι μόνο ρομαντικό ή πατροπαράδοτο, αλλά βιώσιμο; Που θα ξαναδώσει λόγο στους νέους να ανέβουν σε καΐκι;
Για την ώρα, η θάλασσα κρατιέται από ξένα χέρια και καλά κάνει. Αλλά κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί, για πόσο ακόμη;
