Η παραλία της Αλεξανδρούπολης τότε και τώρα – Όταν τα καλοκαίρια δεν μετριούνταν με likes, αλλά με θαλασσινό αλάτι στα μαλλιά και άμμο στο τοστ.
Πριν τις κρατήσεις. Πριν τις ξαπλώστρες των 40 ευρώ. Πριν τα cocktails με φύλλα μέντας και τα βραχιολάκια στο χέρι. Υπήρξε μια εποχή που το καλοκαίρι ήταν απλό. Ήταν αληθινό. Ήταν δικό μας.
Ήταν η Αλεξανδρούπολη … η παλιά μας όμορφη Αλεξανδρούπολη
Δεν χρειαζόσουν πολλά….
Μια ομπρέλα με κρόσσια – Ένα μαγιό που στέγνωνε πάνω σου – Μισό καρπούζι στην ακροθαλασσιά να διατηρείται δροσερό Νερό σε μπουκάλι αναψυκτικού και για τους πιο μερακλήδες έναν σταθμό στο τρανζίστορ να παίζει Καζαντζίδη ή Μοσχολιού
1971 – Παραλία κάτω από τον Φάρο
Παιδιά με φουσκωτά σωσίβια , γυναίκες με σκιά κάτω από ομπρέλες που έφερναν απ’ το σπίτι, και άντρες να τυλίγουν τσιγάρο με το χέρι. Χωρίς εφαρμογές, χωρίς κράτηση, χωρίς αγωνία. Μόνο ήλιος. Μόνο θάλασσα.
Σήμερα – Ο ίδιος τόπος, άλλη αίσθηση
Η άμμος ευθυγραμμισμένη, οι ξαπλώστρες “exclusive”, τα δέντρα σε γλάστρες, το wifi δυνατότερο από τον ήχο του κύματος. Αν δεν κάνεις κράτηση, ίσως να μη βρεις θέση. Αν δεν έχεις Instagram, ίσως να μη φανεί πως ήρθες.
Μα μέσα μας, η ίδια ηλιοκαμένη ανάμνηση
Κι όμως, μέσα μας, τίποτα δεν άλλαξε. Γιατί το καλοκαίρι το κουβαλάμε στην ψυχή, όχι στην εφαρμογή. Το κουβαλάμε στην πρώτη βουτιά που ακόμα μάς κόβει την ανάσα. Στο “μαμά, κοίτα με!”, στο “βούτα εσύ πρώτος”, στο “γιατί να φύγουμε από τώρα;”.
Ο χρόνος άλλαξε τα πράγματα. Όχι την ανάγκη.
Κι αν τότε χωρούσαμε όλοι με μια ψάθα και τώρα μετράμε τις σκιές, ένα μόνο πράγμα μετράει στ’ αλήθεια:
Το καλοκαίρι δεν είναι υπόθεση πολυτελείας. Είναι υπόθεση καρδιάς.
