Το ζευγάρι που δεν χώρισε ποτέ, σε μια βιτρίνα που κανείς δεν ξέχασε…
Φέρες Έβρου, τέλη δεκαετίας του ’60. Στο βιβλιοπωλείο-χαρτοπωλείο-παιχνιδάδικο του Φώτη Ιωαννίδη, υπήρχε μια γυάλινη βιτρίνα που φιλοξενούσε κάτι μαγικό.
Ένα μικρό ζευγαράκι παιχνιδιών – αγόρι και κορίτσι – παγωμένοι σε μια αέναη απόπειρα φιλιού.
Ντυμένοι με ρούχα άλλης εποχής, έμοιαζαν σαν να κρατούν τον χρόνο ακίνητο, όσο τα μάτια των παιδιών κολλούσαν στο τζάμι.
Δεν αγοράστηκε ποτέ.
Για μήνες και χρόνια ο κύριος Φώτης το έβαζε σε περίοπτη θέση στη βιτρίνα , όμως μάταια….
Παιδιά μεγάλωσαν με αυτό στη βιτρίνα
Όσοι πέρασαν από τις Φέρες εκείνα τα χρόνια, θυμούνται τη βιτρίνα. Άλλοι πηγαίναν να αγοράσουν μολύβια ή κόλλες. Άλλοι απλώς στεκόντουσαν μπροστά της για να χαζέψουν το «παιχνίδι που κινούνταν» , έναν μικρό περιστρεφόμενο δίσκο με δύο φιγούρες που πλησίαζαν τα πρόσωπά τους σαν να φιλιούνται και σταματούσαν λίγο πριν ακουμπήσουν.
Απόκοσμο, αθώο και νοσταλγικό σχεδόν θλιβερό.
Ένα παιχνίδι που έγινε θρύλος
Σε μια εποχή που οι βιτρίνες είχαν καρδιά, αυτό το αντικείμενο μετατράπηκε σε κάτι παραπάνω από παιχνίδι. Ήταν το σύμβολο μιας εποχής που πέρασε. Που δεν θα ξανάρθει. Που όμως ζει σε φωτογραφίες, σε μνήμες και σε ιστορίες όπως αυτή.
Μέχρι και σήμερα, η βιτρίνα με το φιλί παραμένει ανέπαφη και βρίσκεται μαζί με άλλους “θησαυρούς” της εποχής στο Λαογραφικό Μουσείο των Φερών.
Όχι ως ένα προϊόν, αλλά ως μικρό μουσείο συναισθημάτων.
Αν αυτό το παιχνίδι σου ξυπνάει κάτι…
…αν έχεις κι εσύ αναμνήσεις από βιτρίνες με παιχνίδια που δεν έγινες ποτέ δικά σου, στείλε μας τη δική σου ιστορία. Γιατί οι πιο δυνατές αναμνήσεις, είναι εκείνες που δεν έγιναν ποτέ κτήμα μας.
Αυτή είναι η άλλη ιστορία του Έβρου. Η τρυφερή. Η ανθρώπινη. Η βιτρίνα που κανείς δεν αγόρασε, αλλά όλοι αγάπησαν.
