Ο ΚΟΚ μπορεί να αλλάξει. Η “καφρίλα” στο τιμόνι θα μείνει ίδια;
Κατατέθηκε λοιπόν ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Αυστηρός, μοντέρνος, με κοινωνική εργασία για τους “τσαμπουκάδες”, με τσουχτερά πρόστιμα για τους επικίνδυνους και με μια φρέσκια φιλοσοφία ασφάλειας. Στα χαρτιά, όλα τέλεια.
Μόνο που το πρόβλημα στους ελληνικούς δρόμους ποτέ δεν ήταν ο ΚΟΚ. Ήταν και παραμένει το κεφάλι μας.
Δεν φταίνε οι νόμοι. Φταίει η ανοχή στο χάος.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε έλλειψη νομοθεσίας. Έχουμε έλλειψη συνείδησης.
Ο Έλληνας οδηγός (όχι όλοι, αλλά πάρα πολλοί) μόλις μπει στο τιμόνι, νομίζει ότι μπήκε σε reality επιβίωσης.
Μιλάει στο κινητό λες και κάθεται σε καφέ.
Παρκάρει πάνω σε ράμπες και πεζοδρόμια.
Οδηγεί με 180 στη Λεωφόρο και ανεβάζει stories με φόντο το κοντέρ.
Έχει το παιδί στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, αλλά θα σου κάνει παρατήρηση αν του πεις κάτι.
Και το κράτος; Το κλασικό “θα δούμε”.
Η Τροχαία προσπαθεί, αλλά δεν επαρκεί. Για κάθε έλεγχο που γίνεται, χιλιάδες οδηγοί κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι, με ένα μόνο δεδομένο στο κεφάλι τους: “Δεν θα με πιάσουν”.
Όσο οι νόμοι δεν εφαρμόζονται στην πράξη, όσο δεν υπάρχουν σταθεροί έλεγχοι και παρουσία σε κάθε δρόμο, κάθε μέρα, δεν αλλάζει τίποτα.
Άλλαξε ο ΚΟΚ, αλλά εμείς μείναμε ίδιοι.
Δεν γίνεται να μιλάμε για “οδική ασφάλεια” όταν:
-
Τα μηχανάκια περνούν μέσα από πεζοδρόμους σαν σε video game.
-
Κάποιοι παρκάρουν στις διαβάσεις ΑμεΑ και λένε “σιγά, δυο λεπτάκια είναι”.
-
Οι παραβάτες ανεβάζουν TikTok από την παράνομη συμπεριφορά τους και τους κάνουν… like.
Ο νέος ΚΟΚ είναι σωστός, είναι αναγκαίος. Αλλά δεν θα δουλέψει ποτέ, αν πρώτα δεν αποκτήσουμε τον ΚΟΚ της παιδείας, της κοινωνικής ευθύνης, του σεβασμού.
Κάν’ το share: Γιατί ο δρόμος που πάμε, δεν οδηγεί στο μέλλον. Οδηγεί σε μνήματα.
Μήπως ήρθε η ώρα να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε το τιμόνι σαν όπλο ή μέσο “επιβολής”;
Μήπως να καταλάβουμε επιτέλους ότι η οδήγηση είναι συλλογική πράξη, όχι προσωπικό γούστο;
Γιατί χωρίς παιδεία, κανένας ΚΟΚ δεν θα μας σώσει. Και κάθε φορά που ανοίγουμε την τηλεόραση για να ακούσουμε “τροχαίο με νεκρούς”, ένα κομμάτι της κοινωνίας μας έχει ήδη πεθάνει.
