Χόρτα που σκεπάζουν σκαλοπάτια, μονοπάτια σχεδόν απροσπέλαστα, εικόνες εγκατάλειψης γύρω από ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Θράκης. Η Παναγία Κοσμοσώτειρα ζητά κάτι απλό: Σεβασμό.
Στις Φέρες του Δήμου Αλεξανδρούπολης, εκεί που ο χρόνος αφήνει τα πιο ιερά του αποτυπώματα, η Παναγία η Κοσμοσώτειρα στέκει αγέρωχη αλλά και ξεχασμένη.
Το εμβληματικό βυζαντινό μοναστήρι του 12ου αιώνα, που δεσπόζει στην περιοχή και αποτελεί σημείο αναφοράς της πολιτιστικής μας ταυτότητας, ασφυκτιά από την εξωτερική εγκατάλειψη.
Σκαλοπάτια που έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, περάσματα που καλύπτονται από αγριόχορτα, προαύλιο που μοιάζει με χωράφι ακαλλιέργητο. Ο επισκέπτης σκοντάφτει όχι μόνο κυριολεκτικά, αλλά και συναισθηματικά.
Σκοντάφτει πάνω στην αδιαφορία.
Ο ναός αντέχει, αλλά γύρω του όλα μαραίνονται
Όσο επιβλητική και αν παραμένει η αρχιτεκτονική της, όσο κι αν το εσωτερικό κρατά τον μυσταγωγικό της χαρακτήρα, το εξωτερικό στέλνει άλλο μήνυμα:
“Εδώ, δεν νοιαζόμαστε όσο πρέπει.”
Τα χόρτα έχουν φτάσει μέχρι τα τείχη, τα παρτέρια έγιναν βοσκοτόπια, ενώ ούτε ένας χώρος δεν είναι περιποιημένος – ούτε για τους τουρίστες, ούτε για τους πιστούς, ούτε για τους κατοίκους.
Πόσο κοστίζει ο σεβασμός;
Δεν ζητά κανείς παρεμβάσεις χιλιάδων ευρώ. Μιλάμε για απλό καθαρισμό, κοπή χόρτων, βασική φροντίδα. Μια εικόνα αξιοπρέπειας που να τιμά αυτόν τον ιστορικό χώρο, που να δικαιώνει το παρελθόν και να εμπνέει το μέλλον.
Η αμέλεια δεν είναι αθώα. Είναι προσβολή.
