Από το λιθρίνι και το χριστόψαρο, μέχρι τα μύδια και τα κυδώνια, είδη που κάποτε αφθονούσαν, σήμερα αγνοούνται από το Θρακικό Πέλαγος
Στο Θρακικό Πέλαγος, η σιωπή των ψαριών είναι εκκωφαντική. Το λιθρίνι έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Το χριστόψαρο δεν υπάρχει πια. Οι σκορπιοί στην ίδια μοίρα και τα μπαρμπούνια εντοπίζονται με το σταγονόμετρο, ενώ ο γόνος των μυδιών και των κυδωνιών μοιάζει να έχει χαθεί. Το ίδιο ισχύει και για την σαρδέλα, με τους αλιείς να απαντούν για τις τιμές “φωτιά” πως οφείλονται στο γεγονός πως πρόκειται για είδη που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Οι παραδοσιακοί ψαρότοποι της Θράκης αλλάζουν πρόσωπο και όχι προς το καλύτερο.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν πρόκειται για «κύκλους της φύσης» ή φυσική μείωση. Είναι αποτέλεσμα της υπερεντατικής εκμετάλλευσης και είναι ήδη σε εξέλιξη εδώ και χρόνια.
Η υπεραλίευση ρίχνει μαύρη σκιά
Η ανεξέλεγκτη αλίευση , μεγάλη, εντατική, συχνά χωρίς όρια, έχει εξαντλήσει τους θαλάσσιους πόρους.
Το λιθρίνι, το χριστόψαρο, τα μπαρμπούνια, ακόμη και τα μύδια, δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν. Οι πληθυσμοί τους γερνούν, φθίνουν, εξαφανίζονται.
Η σκιά της Τουρκίας πάνω απ’ τα νερά μας
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Θρακικό Πέλαγος υφίσταται χρόνια τώρα παράνομη τουρκική αλιευτική δραστηριότητα. Τουρκικές μηχανότρατες μπαίνουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα και «θερίζουν» τα αποθέματα χωρίς έλεγχο, χωρίς συνέπειες, χωρίς ντροπή.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Οι τοπικοί ψαράδες το φωνάζουν εδώ και δεκαετίες. Τα τουρκικά σκάφη δρουν κυρίως τις νύχτες, εκμεταλλευόμενα την ελλιπή επιτήρηση και την απουσία αποτρεπτικών μέτρων.
Το ψάρι που ψαρεύεται παράνομα στην ελληνική θάλασσα, καταλήγει στις ίδιες μας τις αγορές ως “εισαγόμενο”.
Δεν φταίνε οι τοπικοί ψαράδες – Φταίει η αδιαφορία
Οι ψαράδες της περιοχής δεν είναι εχθροί του περιβάλλοντος. Είναι οι πρώτοι που βλέπουν την αλλαγή. Είναι οι πρώτοι που υποφέρουν από την καταστροφή. Όταν ο γόνος εξαφανίζεται, αυτοί μένουν χωρίς δουλειά. Όταν τα ψάρια λιγοστεύουν, αυτοί δυσκολεύονται να ζήσουν.
Αυτό το άρθρο δεν στρέφεται εναντίον τους. Αντιθέτως, είναι μαζί τους και τους ενώνει σε ένα κοινό αίτημα, να προστατεύσουμε αυτό που απέμεινε.
Αντίστοιχα φαινόμενα σε όλο το Αιγαίο
Η κρίση δεν περιορίζεται στη Θράκη. Από τη Λήμνο ως την Κάλυμνο, και από τον Θερμαϊκό ως τον Σαρωνικό, οι ίδιοι ψίθυροι γίνονται κραυγές: «Δεν έχει πια ψάρια».
Η Μεσόγειος είναι σήμερα η πιο υπεραλιευμένη θάλασσα του κόσμου και το Αιγαίο το δικό μας σπίτι, δεν αποτελεί εξαίρεση.
Το καμπανάκι χτυπά – Θα το ακούσει κανείς;
Η φύση έχει μια μοναδική ικανότητα να θεραπεύεται , αν την αφήσουμε. Το Θρακικό Πέλαγος μπορεί να ανακάμψει, αλλά όχι με λόγια, ούτε με ευχές. Μόνο με πράξεις.
Αν δεν ληφθούν τώρα μέτρα, σε λίγα χρόνια το λιθρίνι θα είναι ανάμνηση, το χριστόψαρο θρύλος, και τα μύδια μακρινή γεύση του παρελθόντος.
Η ώρα δεν είναι για «θα». Είναι για τώρα.
Θα σώσουμε το Θρακικό ή θα αφήσουμε τον βυθό να σωπάσει για πάντα;
