Δεν είναι «μια ηλικία». Είναι μια στάση ζωής.
Πενήντα. Και τώρα αρχίζει η αλήθεια.
Τι σημαίνει να είσαι 50 και να ξυπνάς κάθε πρωί στην Αλεξανδρούπολη;
Σημαίνει πως δεν σε νοιάζει αν η φράντζα δεν κάθεται τέλεια. Δεν θα χαλάσεις τον καφέ σου για να σιδερώσεις το τέλειο τραπεζομάντιλο της πεθεράς. Δεν θα πεις «ναι» για να μη σε πουν κακιά. Δεν θα κρατηθείς πια.
Γιατί δεν έχεις άλλο χώρο μέσα σου για ψεύτικα
Δεν φοράς πια σουτιέν με μπανέλες – φοράς άνεση.
Δεν φοράς πια μάσκες για να αρέσεις – φοράς χαμόγελο όταν στο βγάζει η ψυχή.
Δεν πας εκεί που πρέπει. Πας εκεί που σε θέλεις.
Ζεις στην Αλεξανδρούπολη και δεν είσαι η ίδια γυναίκα που ήσουν στα τριάντα
Τότε πάλευες να τα προλάβεις όλα. Να είσαι μάνα, σύζυγος, κόρη, εργαζόμενη, φιλική, ευγενική, συγκρατημένη, περιποιημένη. Να μη φωνάξεις. Να μη σπάσεις. Να μην είσαι “πολλή”.
Μπορεί να σε φοβούνται γιατί δεν ζητάς πια έγκριση.
Γιατί δεν φοράς πια το “ευγενικό χαμόγελο” της υποταγής.
Γιατί δεν κουμπώνεις το πουκάμισο μέχρι πάνω, μπας και φανεί το στήθος σου που γέννησε, θήλασε, ή απλώς υπάρχει και δεν απολογείται.
Είσαι γυναίκα της Αλεξανδρούπολης.
Και δεν σε καθορίζει πια κανένα “πρέπει”
Τώρα;
Αν θέλεις, θα φωνάξεις και δεν θα απολογηθείς.
Γιατί έχεις βραχνιάσει τόσα χρόνια να ψιθυρίζεις.
Στα πενήντα σου μπορεί να έχεις παιδιά, μπορεί και όχι.
Αλλά είσαι μητέρα. Της μάνας σου. Του πατέρα σου. Της φίλης σου που χώρισε. Του εαυτού σου, που κάποτε τον ξέχασες.
Τώρα μαθαίνεις να φροντίζεις με αγάπη
Το σώμα σου μπορεί να άλλαξε, αλλά δεν σε νοιάζει όπως παλιά.
Γιατί τώρα ξέρεις: δεν είσαι οι πόντοι της μέσης σου. Είσαι τα χιλιόμετρα της ζωής σου.
Και ναι θα περπατήσεις ξυπόλητη στον Φάρο.
Θα καθίσεις μόνη σου για καφέ στην παραλία.
Θα χορέψεις σε πανηγύρι χωρίς να σε νοιάζει ποιος κοιτάει.
Είσαι πενήντα. Και είσαι η γυναίκα που ήθελες στα εικοσιπέντε, αλλά δεν τολμούσες.
Ελεύθερη.
Ειλικρινής.
Άγρια και τρυφερή μαζί.
Όχι για όλους. Αλλά για σένα.
Δεν θες πλέον να αποδείξεις κάτι.
Έχεις ζήσει μισή ζωή και τώρα θέλεις να τη γευτείς. Σαν γυναίκα. Σαν φίλη. Σαν ερωμένη. Σαν άνθρωπος.
Αλεξανδρούπολη, η πόλη των πενηντάρηδων που δεν παραιτήθηκαν
Κάθε σου βόλτα είναι μικρή επανάσταση.
Κάθε Κυριακή με πιτζάμες είναι κατάκτηση.
Κάθε «όχι» που λες, είναι ένα «ναι» σε σένα.
Δεν είσαι δεύτερη νεότητα.
Είσαι η πρώτη φορά που είσαι ολόκληρη.
Και όσοι μπορούν να το δουν, καλώς.
Οι υπόλοιποι… να μείνουν στα εύκολα.
Το pameevro.gr αφιερώνει αυτό το κείμενο στις γυναίκες της Αλεξανδρούπολης που πέρασαν τα 50 και δεν χρειάζονται πια έγκριση , παρά μόνο χώρο.
Και σε εσένα που διαβάζεις τώρα αυτό, απλά να ξέρεις: είσαι υπέροχη, όπως και να νιώθεις. Και έχεις τόσα ακόμα μπροστά σου. Σιγά μην τελειώσαμε….τώρα αρχίζουμε!
