Όταν σβήνει το φως στα γραφεία, στον κάμπο συνεχίζεται ο αγώνας για το αυτονόητο , την επιβίωση Μέσα στη σιωπή της υπαίθρου στον Έβρο, ακούγεται πια μόνο ο κόμπος στον λαιμό.
Αγρότες, ελαιοπαραγωγοί, κτηνοτρόφοι, αλιείς. Άνθρωποι που δεν μιλούν πολύ, αλλά κρατούν τα χωράφια, τα κοπάδια και τα νερά ζωντανά. Αυτοί που ξυπνούν πριν βγει ο ήλιος, για να προλάβουν να ποτίσουν, να ταΐσουν, να μαζέψουν, να σωθούν.
Τώρα δεν έχουν τίποτα να προλάβουν. Το χώμα έχει σκιστεί από την ξηρασία. Το νερό, όταν έρχεται, δεν φτάνει. Τα ζώα στέκονται δίπλα σε λασπόνερα. Τα δίχτυα σηκώνονται άδεια. Οι ελιές κάηκαν, μα οι αποζημιώσεις δεν έφτασαν ποτέ.
Είπαν θα μας στηρίξουν. Πέρασαν δύο χρόνια και ακόμα μετρούν τι κάηκε, τι χάθηκε, τι «δικαιούται» ο καθένας. Αλλά πώς να μετρήσεις την απελπισία;
Δεν είναι μόνο το νερό που λείπει. Είναι η πίστη. Το να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος. Το να νιώθεις ότι η πολιτεία στέκεται πίσω σου κι όχι απέναντι.
Ένας κόσμος που δεν φωνάζει, γιατί ντρέπεται. Ένας κόσμος που καταπίνει την αγωνία του, για να μη βάλει τα παιδιά του σε πανικό. Που δουλεύει σιωπηλά κι ας ξέρει πως δεν φτάνει. Που ακόμα και σήμερα, κατεβάζει κεφάλι και λέει «υγεία να έχουμε».
Μα δεν φτάνει η υγεία, όταν τα ζώα ψοφάνε, όταν το χωράφι δεν δίνει καρπό, όταν οι αποζημιώσεις αργούν, όταν δεν ξέρεις αν θα ζεις εδώ του χρόνου.
Δεν είναι οικονομικό το πρόβλημα. Είναι βαθιά κοινωνικό. Είναι ανθρώπινο. Είναι ορατό, αλλά αόρατο για όσους δεν θέλουν να δουν.
Όσοι ζουν από τη γη και τη θάλασσα στον Έβρο δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν δίκαιο. Ζητούν να ζήσουν. Όχι να επιβιώσουν. Να μεγαλώσουν τα παιδιά τους εδώ. Όχι να τα στείλουν μετανάστες.
Τα τρακτέρ κατέβηκαν στους δρόμους. Όχι από πείσμα. Από απόγνωση. Γιατί όταν η πολιτεία καθυστερεί να αποζημιώσει, να στηρίξει, να δώσει λύσεις, μένεις με ένα σακί σπόρο και μια αγωνία.
Πόσες φωνές μπορεί να χωρέσει ένας τόπος; Πόσοι κόμποι στο λαιμό μπορούν να καταγραφούν με αριθμούς;
Κι όσο δεν βρέχει, όσο το ποτάμι αργεί, όσο το κράτος «εξετάζει», τόσο στεγνώνει και η πίστη. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.
Αυτό δεν είναι άρθρο. Είναι φωνή. Είναι μια κραυγή που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στα χαρτιά και τις δηλώσεις. Είναι μια αλήθεια που αξίζει να ακουστεί.
