Το νερό στον Έβρο ως εθνικό στοίχημα – Προειδοποίηση από τον πρύτανη του ΔΠΘ

Η εθνική ανεπάρκεια στις υποδομές και οι “ξεχασμένες” ανάγκες

Ο καθηγητής ήταν σαφής: «Όσα θεωρούνταν δεδομένα για τα νερά, πλέον δεν είναι». Η Ελλάδα, σύμφωνα με τον ίδιο, απέτυχε να δημιουργήσει σοβαρές υποδομές ταμίευσης και μεγάλης κλίμακας διώρυγες, ενώ και τα λίγα έργα που έγιναν, δεν συντηρήθηκαν ποτέ σοβαρά.

«Έχουμε την κακή αντίληψη, ως λαός, ότι οι δημόσιες υποδομές δεν έχουν αξία. Τώρα που τις χρειαζόμαστε, είναι διαλυμένες», τόνισε, αναφερόμενος στην κατάσταση στο νότιο Έβρο, όπου η υφαλμύρωση οφείλεται και στις ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις που σταδιακά “ρούφηξαν” τον υδροφόρο ορίζοντα.

 Η κοιλάδα του Άρδα και η ελληνική απουσία από τον χάρτη

Η σύγκριση με τη Βουλγαρία είναι αποκαλυπτική,  τρεις γιγαντιαίοι ταμιευτήρες εκεί, μόνο μία υποτυπώδης αναβαθμίδα στην Ελλάδα. Ο Μάρης μιλά χωρίς περιστροφές για «καθυστέρηση δεκαετιών» και υπογραμμίζει πως ακόμα και λύσεις όπως ο ταμιευτήρας Καλύβας Κομάρων δεν έχουν λειτουργήσει ποτέ λόγω κακοτεχνιών.

Σήμερα, όπως σημειώνει, ο μόνος ουσιαστικός τροφοδότης νερού είναι ο Άρδας. Εναλλακτικές; Περιορισμένες. Λίγες γεωτρήσεις, και πολλή ανάγκη για αλλαγή στη νοοτροπία διαχείρισης του νερού.

Τι προβλέπει το ευρωπαϊκό δίκαιο και ποιο είναι το ελληνικό ατού

Ο κ. Μάρης έκανε αναφορά και στην ευρωπαϊκή οδηγία 60/2007, που απαγορεύει σε μια ανάντη χώρα να προκαλεί προβλήματα στις κατάντη, όπως είναι η Ελλάδα. Πρόκειται για ισχυρό νομικό εργαλείο,  αρκεί να συνοδεύεται από τεκμηρίωση και διεκδίκηση.

Όσο για το αν μπορεί μια χώρα να “πουλάει” νερό σε άλλη; Το θέμα, λέει, δεν είναι το ίδιο το νερό, αλλά η δυνατότητα κάλυψης αναγκών μέσω υποδομών. Μια πρακτική που η Τουρκία εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες, ακόμη και όταν έδινε νερό στην Ελλάδα στο πλαίσιο μεταπολεμικών συμφωνιών.

 Το νερό ως ζήτημα γεωπολιτικής και κουλτούρας

Ο κ. Μάρης το λέει καθαρά: το νερό δεν είναι απλά φυσικός πόρος, είναι πολιτικό εργαλείο, και όποιος το αγνοεί, απλώς παίζει με τη φωτιά. Η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών, η απουσία σχεδίου και η ανάγκη για σοβαρή, τεχνοκρατική προσέγγιση είναι τα βασικά σημεία-κλειδιά.

«Δεν χωράνε απλοϊκές προσεγγίσεις, ειδικά από ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης», προειδοποιεί.