Την ώρα που η Εθνική διεκδικεί δόξα στο παρκέ της Ρίγας, ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης ταξιδεύει ξανά ως ένθερμος «Πελαργός» και στην πόλη του γεννιέται η απορία…ποιες είναι τελικά οι προτεραιότητές του;
Δεν αποτελεί μυστικό πως ο Γιάννης Ζαμπούκης είναι από τους πιο παθιασμένους υποστηρικτές της «επίσημης αγαπημένης». Στον ημιτελικό-ντέρμπι του EuroBasket 2025 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, η παρουσία του στη Riga Arena της Λετονίας το επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά. Ο δήμαρχος εθεάθη ξανά να ταξιδεύει μαζί με τους οργανωμένους φιλάθλους, επευφημώντας την Εθνική από κοντά μόλις λίγες εβδομάδες αφότου είχε βρεθεί και στην Κύπρο, στην έναρξη της διοργάνωσης. Μάλιστα η διοργάνωση όλως τυχαίως είχε συμπέσει και με την αδελφοποίηση του Δήμου Αλεξανδρούπολης με την Αγία Νάπα. Τότε μάλιστα γι αυτόν τον σκοπό χρειάστηκε να ταξιδέψουν 8 στελέχη του Δήμου, με κόστος άνω των 9.000 ευρώ.
Φανατικός οπαδός με επίσημη κάρτα… δημάρχου
Δεν είναι η πρώτη φορά που αφήνει το δημαρχιακό γραφείο για να φορέσει τα μπλε της εξέδρας. Είναι μέλος των «Πελαργών» και συχνά ακολουθεί την Εθνική μας ομάδα στους αγώνες της. Στις εξέδρες, ανάμεσα σε συνθήματα και τύμπανα, ο ίδιος δείχνει να απολαμβάνει το πάθος του φιλάθλου. Μάλιστα, πρόσφατα είχε προσφέρει συμβολικά στους Πελαργούς ένα τύμπανο με το έμβλημα της Αλεξανδρούπολης.
Το Ελλάδα-Τουρκία στη Ρίγα δεν θα μπορούσε να τον αφήσει αδιάφορο. Ένας ημιτελικός με ιστορικό βάρος και τεράστιο ενδιαφέρον, που κινητοποίησε χιλιάδες Έλληνες να ταξιδέψουν στη Βαλτική. Μαζί τους και ο δήμαρχος, ζώντας το όνειρο του κάθε φιλάθλου .
Εκτός έδρας ο Δήμαρχος, εντός έδρας τα προβλήματα
Κι ενώ ο Ζαμπούκης δίνει το «παρών» στις ευρωπαϊκές κερκίδες, δεν λείπουν οι φωνές που θυμίζουν ότι η Αλεξανδρούπολη έχει τα δικά της «ματς» της καθημερινότητας και σε αντίθεση με τα γήπεδα, εδώ δεν υπάρχουν τάιμ-άουτ.
Η πόλη ζει τη δική της αγωνία. Σε αυτό το «πρωτάθλημα» της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι πολίτες θέλουν τον δήμαρχο να παίζει βασικός και όχι να παρακολουθεί από την εξέδρα.
Πάθος vs. καθήκον
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί στον δήμαρχο το δικαίωμα να πανηγυρίζει για την Εθνική. Τέτοιες στιγμές ενώνουν και δίνουν χαρά. Το ερώτημα όμως που πλανάται είναι αν η ίδια ζέση θα μπορούσε να μεταφερθεί και στην καθημερινότητα της πόλης. Αν οι λύσεις στα προβλήματα μπορούσαν να έρθουν με την ίδια ταχύτητα που σηκώνεται για να χειροκροτήσει ένα τρίποντο.
Η εικόνα του δημάρχου-οπαδού είναι ανθρώπινη και ζεστή. Όμως η εικόνα του δημάρχου-ηγέτη είναι αυτή που ζητούν οι δημότες, στην πόλη που τον εξέλεξε. Στο τέλος της ημέρας, η πραγματική «έδρα» του Ζαμπούκη είναι η Αλεξανδρούπολη. Εκεί όπου η μπάλα είναι στα χέρια του και το σκορ θα κριθεί από το αν θα καταφέρει να δώσει λύσεις στα μεγάλα ζητήματα της πόλης.
