Πολιτιστικοί Σύλλογοι Γυναικών από τον Νότιο Έβρο μαγειρεύουν, οργανώνουν, στηρίζουν και δηλώνουν πως «ο αγώνας είναι μονόδρομος – μας τελείωσαν», κάνοντας τα Χριστούγεννα ευχή για δικαίωση και όχι για στολίδια
Κάθε μέτωπο σε έναν αγώνα έχει και την οπισθοφυλακή του. Στον Νότιο Έβρο, στο μπλόκο των αγροτών στο Τελωνείο των Κήπων, αυτή η οπισθοφυλακή έχει γυναικείο πρόσωπο, είναι οι γυναίκες των πολιτιστικών συλλόγων από τους οικισμούς της περιοχής, που στέκονται ακούραστα δίπλα στους ανθρώπους της γης.
Δεν κρατούν πανό, δεν φωνάζουν συνθήματα, όμως η παρουσία τους είναι πιο ηχηρή από κάθε μεγάφωνο. Είναι εκεί με τα μαγειρέματά τους, με την έγνοια τους, με τη σιωπηλή τους αγωνία, στην «πίσω» γραμμή του αγώνα, που τελικά είναι και η πιο σταθερή.
Καθημερινά οργανώνονται, χωρίζουν βάρδιες, ετοιμάζουν ταψιά με τοπικά εδέσματα και τα μεταφέρουν στο μπλόκο, για να ζεστάνουν όχι μόνο τα στομάχια αλλά και τις ψυχές των αγροτών και των κτηνοτρόφων που φυλάνε σκοπιά στα σύνορα. Για εκείνες, ο αγώνας δεν είναι απλώς για αποζημιώσεις ή επιδοτήσεις, αλλά για το μέλλον του τόπου, για να μη σβήσει ο Νότιος Έβρος από τον χάρτη της παραγωγής και της ζωής. Είναι οι γυναίκες που δεν ζητούν να φανούν, ζητούν μόνο να στηρίξουν. Με πίστη, φροντίδα και αξιοπρέπεια.
«Ο αγώνας είναι μονόδρομος – μας τελείωσαν»
«Ο αγώνας είναι μονόδρομος, μας τελείωσαν» λένε οι γυναίκες του Πολιτιστικού Συλλόγου Πέπλου, περιγράφοντας μια υπομονή χρόνων που ξεχείλισε. Βλέπουν τις οικογένειές τους να παλεύουν με κόστος παραγωγής, χρέη, αστάθεια στις πληρωμές, και καταλαβαίνουν πως αν δεν σταθούν τώρα όρθιοι, αύριο ίσως να μην υπάρχει καμία ευκαιρία. Η οργή τους, όπως λένε, είναι ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω.
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, αλλά για τις γυναίκες των χωριών γύρω από τους Κήπους, η ευχή δεν είναι για στολισμένα σπίτια και λαμπιόνια. Είναι για μια Πολιτεία που θα δει επιτέλους τον αγρότη όχι ως «αριθμό επιδότησης», αλλά ως άνθρωπο, πατέρα, σύζυγο, παιδί. Θέλουν οι δικοί τους να γυρίσουν από το μπλόκο όχι ηττημένοι, αλλά δικαιωμένοι, με την αίσθηση ότι η θυσία, το κρύο, οι ατέλειωτες ώρες στον δρόμο άξιζαν.
Οι αφανείς αγωνίστριες του Νοτίου Έβρου
Οι γυναίκες των πολιτιστικών συλλόγων του Νοτίου Έβρου είναι οι αφανείς αγωνίστριες αυτού του χειμώνα. Χωρίς να εγκαταλείπουν τα σπίτια, τα παιδιά και τη δουλειά τους, βρίσκουν τρόπο να είναι παρούσες σε κάθε κρίσιμη στιγμή. Κρατούν ζωντανό τον κοινωνικό ιστό των χωριών, συζητούν, παρηγορούν, οργανώνουν, δίνουν θάρρος σε όσους αρχίζουν να λυγίζουν.
Σε μια εποχή που τα φώτα πέφτουν πάνω στα τρακτέρ και στα μπλόκα, εκείνες υπενθυμίζουν ότι πίσω από κάθε οδηγό, πίσω από κάθε αγρότη της πρώτης γραμμής, υπάρχει μια γυναίκα που στέκεται σιωπηλά, αλλά αποφασιστικά. Αν ο αγώνας στα σύνορα είναι το πρόσωπο της αντίστασης, τότε οι γυναίκες του Νοτίου Έβρου είναι η καρδιά της. Και χωρίς καρδιά, κανένας αγώνας δεν μπορεί να κρατήσει.
