Σε μια πόλη με δουλειές αλλά χωρίς ελπίδα, ο Ρωμύλος Χατζηγιάννογλου, δήμαρχος Διδυμοτείχου, μιλά για το μεγάλο ψυχολογικό έλλειμμα που διώχνει τους νέους από τη γη τους – και το δράμα ενός τόπου που ζει χωρίς να ανήκει.
Μπορεί ένας τόπος να έχει θέσεις εργασίας, αλλά να χάνει τους νέους του;
Στο Διδυμότειχο, η απάντηση είναι «ναι». Ο Δήμαρχος Ρωμύλος Χατζηγιάννογλου δεν ωραιοποιεί την κατάσταση. Με μια φράση-καρφί δηλώνει την αλήθεια. «Δεν έχουμε ανεργία, γιατί τα παιδιά φεύγουν.»
Ο Δήμος έχει μόλις 16.000 κατοίκους, από αυτούς οι 8.500 ζουν στην πόλη. Οι υπόλοιποι είναι διάσπαρτοι στα χωριά, ενώ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι… απών. Τα αστικά κέντρα απορροφούν τη νεολαία, όχι επειδή δεν υπάρχουν δουλειές, αλλά γιατί δεν υπάρχει προοπτική.
«Όταν άνοιξε ο κύκλος κινητικότητας στους δημοσίους υπαλλήλους, σχεδόν όλοι έκαναν αίτηση να φύγουν», θυμάται.
Ακόμη και όταν προκηρύσσονται θέσεις στον Δήμο ή σε υπηρεσίες, είναι ελάχιστοι αυτοί που ενδιαφέρονται. Η αιτία δεν είναι οικονομική, αλλά ψυχολογική, το συναίσθημα της εγκατάλειψης.
«Νιώθουν ξεχασμένοι από το κράτος»
Παρά το ότι υπάρχει νοσοκομείο στην περιοχή, παρά τις βασικές υποδομές, οι πολίτες δεν αισθάνονται ότι το κράτος είναι δίπλα τους. «Ψυχολογικά ο κόσμος πιστεύει ότι δεν τον φροντίζει το κράτος», λέει ο Δήμαρχος.
Ο Βόρειος Έβρος, από Ορεστιάδα μέχρι Μεταξάδες και Τριγώνου, βιώνει έναν σιωπηλό μαρασμό.
Η Αλεξανδρούπολη στο νότιο άκρο είναι λαμπερή, εξωστρεφής, αναπτυσσόμενη. Αλλά τα 150+ χιλιόμετρα που την χωρίζουν από τα βόρεια, λειτουργούν σαν αόρατο «τείχος» εγκατάλειψης.
«Αν δοθεί λίγη προσοχή όχι μόνο στον Έβρο, αλλά σε όλους τους παραμεθόριους Δήμους, θα αλλάξουν πολλά σε όλη τη χώρα», τονίζει.
Τουρισμός χωρίς κατοίκους;
Ο Δήμος επενδύει στην τουριστική εικόνα του. Το traveldidymoteicho.gr είναι μια σύγχρονη καμπάνια που αναδεικνύει το πολιτιστικό απόθεμα της περιοχής: κάστρα, Ιμαρέτ, στρατιωτική ιστορία, φυσική ομορφιά.
Αλλά ακόμη και τα ωραιότερα τοπία δεν κρατούν νέους ανθρώπους, όταν δεν νιώθουν ότι ανήκουν.
«Δεν φτάνει η εικόνα. Πρέπει να στηρίξουμε έμπρακτα όσους μένουν, και να δώσουμε λόγο να επιστρέψουν όσοι έφυγαν.»
Το Διδυμότειχο δεν είναι μια φτωχή πόλη. Είναι ένας τόπος με ψυχή που μαραίνεται, γιατί δεν νιώθει ότι έχει μέλλον.
Ψυχολογικό έλλειμμα: «Νιώθουν ξεχασμένοι από το Κράτος»
Παρά νοσοκομείο (Β. Έβρου), οι δημότες νιώθουν μειονεκτικά. «Ψυχολογικά ο κόσμος πιστεύει ότι δεν τον φροντίζει το κράτος», λέει ο κ. Χατζηγιάννογλου και καλεί για περισσότερη προσοχή σε υποδομές και θέσεις εργασίας στις ακριτικές περιοχές. «Αν δοθεί λίγη προσοχή όχι μόνο στον Έβρο, θα αλλάξουν πολλά στην χώρα μας», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά
Πώς κρατάς νεολαία σε ακριτικό Δήμο όταν υπάρχουν δουλειές, αλλά όχι αίσθηση ότι «ανήκεις»; Το Διδυμότειχο δείχνει ότι η τουριστική λάμψη δεν αρκεί, χρειάζεται ουσιαστική στήριξη για να μην είναι μόνο «η αρχή της Ελλάδας και της Ευρώπης» στα χαρτιά.
