Η γενιά άνω των 50 που μεγάλωσε με τα κλειδιά στο λαιμό, χωρίς διαδίκτυο, GPS και κινητά. Αντοχή, εμπειρία και μια σχολή ζωής που δεν χωρά σε καμία οθόνη.
Αυτή η γενιά άνω των 50, αδιαμφισβήτητα, είναι ένας ζωντανός θρύλος επιβίωσης, σφυρηλατημένος σε εποχές χωρίς smartphones και cloud.
Οι άνθρωποι άνω των 50 ετών δεν μεγάλωσαν στον αυτόματο. Δεν είχαν εφαρμογές, ειδοποιήσεις και γονεϊκά φίλτρα, αλλά αντίθετα, είχαν ένστικτο και ευθύνη από πολύ νωρίς.
Στα πέντε μπορούσαν να καταλάβουν τη διάθεση της μητέρας από τον ήχο της ηλεκτρικής σκούπας και τις Κυριακές, από τον τρόπο που ανακάτευε το φαγητό στην κατσαρόλα. Στα επτά γύριζαν σπίτι μόνοι, με κλειδί περασμένο σε κορδόνι στον λαιμό, στα οκτώ, έφτιαχναν σάντουιτς και πρωινό, ενώ στα εννιά μαγείρευαν χωρίς συνταγή. Στα δέκα πια ήταν πιο ώριμοι από ποτέ, μπορούσαν να επιβιώσουν κάτω οποιαδήποτε συνθήκη.
Μεγάλωσαν στις αλάνες, στις γειτονιές, στα πάρκα, χωρίς κινητά, χωρίς GPS, χωρίς τεχνητή νοημοσύνη και επέστρεφαν στο σπίτι με γόνατα γεμάτα γρατζουνιές, μικρά παράσημα καθημερινής μάχης τα οποία καθάριζαν με σάλιο ή φύλλα, αργότερα στο σπίτι, με λίγο οινόπνευμα και… «κόκκινο» το γνωστό βάμμα ιωδίου (άντε κι ένα φιλί από τη μαμά), ολα περνούσαν….
Διάβαζοντας τούτες τις γραμμές είμαστε σίγουροι ότι βλέπεις τον παιδικό εαυτό σου να κάνει κόντρες με το ποδήλατο, να παίζει πόλεμο με πέτρες, ξύλα και νεράτζια, να τρέχει δίχως αύριο στο κυνηγητό, να κλωτσάει μία μπάλα σε ένα αυτοσχέδιο τέρμα…
Έτρωγαν ψωμί με ζάχαρη ή με βούτυρο και αλάτι, έπιναν νερό από το λάστιχο οποιασδήποτε αυλής και είχαν ανοσία που σήμερα θα ζήλευε κάθε διαφήμιση προβιοτικού.
Κάτι μας λέει ότι θα συμφωνήσεις μαζί μας πως κανένα τάμπλετ, smartphone, εφαρμογή, υπολογιστή, video game και ψηφιακό φίλο στο facebook και τα λοιπά κοινωνικά δίκτυα, δεν θα αλλάζαμε το κρυφτό, την αμπάριζα, το κουτσό, την τυφλόμυγα και τους ανεκτίμητους φίλους που μας συντρόφευαν στα αλησμόνητα παιχνίδια των αθώων παιδικών μας χρόνων.
Είναι η μοναδική γενιά που έζησε τον αναλογικό και τον ψηφιακό κόσμο. Πήραν δίπλωμα με την πρώτη, άλλωστε είχαν μάθει να οδηγούν με τον παππού στο χωριό ακόμα και τρακτέρ. Χωρίς GPS, ταξίδεψαν με χάρτη διπλωμένο στο ντουλαπάκι και έφτασαν με μεγάλη επιτυχία στον προορισμό τους.
Θυμόντουσαν τηλέφωνα απ’ έξω. Γενέθλια χωρίς υπενθύμιση. Ραντεβού χωρίς μήνυμα επιβεβαίωσης.
Αν δεν απαντούσες στο τηλέφωνο; Θα ξαναπροσπαθούσαν. Δεν υπήρχε «άγχος», ούτε αναίτια «γιατί δεν το σήκωσες» .
Μεγάλωσαν χωρίς παιδικά καθίσματα, χωρίς κράνη, χωρίς αντηλιακά SPF 50 και after sun. Πήγαν σχολείο χωρίς laptop, μόνο με την εγκυκλοπαίδεια και το λεξικό, μια νιότη που αναπολούν με αγάπη και φροντίδα για τον ίδιο τους τον εαυτό.
Αυτοί οι άτρωτοι μας διδάσκουν ότι η ζωή χτίζεται με λιτότητα και αντανακλαστικά από αλάνες, με την εμπειρία της καθημερινότητας και αυτή δυστυχώς δεν κατεβαίνει από εφαρμογή, αλλά κατακτιέται.
