Νέο παραλήρημα και αποπροσανατολισμός από το ΚΙΕΦ, το οποίο επικαλείται καταργημένες συνθήκες του 1913 αγνοώντας επιμελώς το ισχύον διεθνές δίκαιο της Λωζάννης.
Σε μια νέα προσπάθεια καλλιέργειας τεχνητών εντάσεων και παραπλάνησης της κοινής γνώμης, το Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ/DEB) ανάρτησε βίντεο με το οποίο επιχειρεί να εμφανίσει την εκλογή μουφτήδων Θράκη ως δήθεν θεμελιώδες δικαίωμα κατοχυρωμένο από το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, η επιχειρηματολογία του κόμματος καταρρέει με πάταγο, καθώς στηρίζεται αποκλειστικά σε μια ανυπόστατη νομικά και γεωγραφικά αναφορά.
Συγκεκριμένα, οι συντάκτες του βίντεο επικαλούνται το Άρθρο 11 της Συνθήκης της Αθήνας του 1913, αποσιωπώντας το γεγονός ότι η συγκεκριμένη συμφωνία αφορούσε περιοχές που είχαν απελευθερωθεί τότε (όπως η Μακεδονία και η Ήπειρος) και ουδέποτε ίσχυσε για τη Δυτική Θράκη, η οποία ενσωματώθηκε αργότερα.
Το αποκλειστικό και αδιαπραγμάτευτο διεθνές νομικό πλαίσιο που διέπει τη Μουσουλμανική Μειονότητα είναι η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, η οποία όχι μόνο δεν περιέχει καμία διάταξη περί εκλογής θρησκευτικών ηγετών, αλλά ορίζεται ρητά ως θεμελιώδης νόμος μέσω της Ρήτρας Υπεροχής.
Η θεσμική πραγματικότητα και η προξενική υποκρισία
Πέραν της κατάφωρης νομικής παραπλάνησης, η στάση του ΚΙΕΦ αναδεικνύει μια τεράστια πολιτική υποκρισία.
Στην ελληνική έννομη τάξη, ο Μουφτής λειτουργεί και ως δημόσιος λειτουργός που ασκεί δικαστική εξουσία εφαρμόζοντας στοιχεία του Ισλαμικού Δικαίου σε οικογενειακές υποθέσεις, εκδίδοντας αποφάσεις «στο όνομα του Ελληνικού Κράτους». Ως εκ τούτου, η επιλογή του υπάγεται στις προβλέψεις της εγχώριας νομοθεσίας και σε διαδικασίες επιλογής από ειδικές επιτροπές.
Την ίδια στιγμή, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η προσπάθεια επιβολής μιας διαδικασίας που η ίδια η γειτονική Τουρκία απορρίπτει κατηγορηματικά στο εσωτερικό της.
Στην Τουρκία, οι Μουφτήδες δεν εκλέγονται από τους πιστούς, αλλά διορίζονται απευθείας από το κράτος μέσω της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet).
Συνεπώς, τα επιχειρήματα του ΚΙΕΦ στερούνται κάθε σοβαρότητας, αποδεικνύοντας ότι στόχος παραμένει η εξυπηρέτηση αλλοτρίων σκοπιμοτήτων και η συντήρηση ενός τεχνητού κλίματος.
