Η βίαιη εκδίωξη των νόμιμων Μουφτήδων από το τέμενος «Τσινάρ» οδηγεί τέσσερα ηγετικά στελέχη στη δικαιοσύνη – Το επικίνδυνο παιχνίδι της Άγκυρας και το αμείλικτο ερώτημα: Θα επιτρεπόταν ποτέ αντίστοιχος προπηλακισμός Μητροπολίτη;
Η 27η Μαρτίου 2026 αποτελεί ημερομηνία-ορόσημο για τη θεσμική θωράκιση της Θράκης. Στις δικαστικές αίθουσες της Ξάνθης αναμένεται να εκδικαστεί μια υπόθεση πουυπερβαίνει τα όρια μιας απλής ποινικής δίωξης, καθώς αγγίζει τον πυρήνα της θρησκευτικής ελευθερίας και της δημόσιας τάξης σε μια από τις πιο ευαίσθητες περιοχές της ελληνικής επικράτειας.
Τέσσερα πρόσωπα που ταυτίζονται με τον σκληρό πυρήνα του προξενικού μηχανισμού καλούνται να λογοδοτήσουν για τα πρωτοφανή έκτροπα που σημειώθηκαν τον Οκτώβριο του 2024 στο τέμενος «Τσινάρ».
Το χρονικό της εκτροπής – Όταν το δόγμα της βίας εισέβαλε στον ιερό χώρο
Τα γεγονότα που οδήγησαν στο εδώλιο τους κατηγορούμενους δεν ήταν μια τυχαία έκρηξη οργής, αλλά, όπως όλα δείχνουν, μια καλά ενορχηστρωμένη επιχείρηση επιβολής ενός «παραμουφτειακού» καθεστώτος.
Την ώρα που η Πολιτεία εγκαινίαζε το νέο διδακτήριο του Μουσουλμανικού Ιεροδιδασκαλείου Ξάνθης, αναδεικνύοντας τον σεβασμό στην εκπαίδευση και την πίστη της μειονότητας, οι εγκαθετοι της Άγκυρας επέλεξαν τον δρόμο της σύγκρουσης. Η βίαιη παρεμπόδιση των νόμιμων Τοποτηρητών Μουφτήδων Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου από το να εισέλθουν στο Τέμενος για την προσευχή της Παρασκευής, αποτελεί μια μαύρη σελίδα για την τοπική κοινωνία.
Οι κατηγορούμενοι και το βάρος της ευθύνης τους
Στο εδώλιο του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης καλούνται να λογοδοτήσουν τέσσερα πρόσωπα, η δράση των οποίων περιγράφεται στη δικογραφία με μελανά χρώματα, κάνοντας λόγο για σωματικές ωθήσεις, ύβρεις και μεθοδευμένο αποκλεισμό των νόμιμων θρησκευτικών ηγετών. Πρόκειται για τους:
- Χουσεΐν Μπαλτατζή: Πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας (ΣΕΜ), ένα πρόσωπο που επιχειρεί να εργαλειοποιήσει τη δικαστική περιπέτεια για να ενισχύσει το πολιτικό του προφίλ, καθώς στοχεύει στον Δήμο Μύκης. Η στρατηγική του φαίνεται να είναι διπλή, είτε μέσω μιας αθώωσης να ισχυριστεί ότι «δεν συνέβη τίποτα», είτε μέσω μιας καταδίκης να αυτοπαρουσιαστεί ως ο «νέος Αχμέτ Σαδίκ», επενδύοντας στη ρητορική της πολιτικής δίωξης για να κερδίσει ψηφοφόρους.
- Οζάν Αχμέτογλου: Πρώην πρόεδρος της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης (ΤΕΞ) και ηγετικό στέλεχος του κόμματος ΚΙΕΒ.
- Μπαχρί Μπελτσό: Αντιπρόεδρος του ΚΙΕΒ.
- Μουράτ Κιοσέ: Ο αυτοαποκαλούμενος «Πρόεδρος της Επιτροπής Τεμένους».
Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι η περίπτωση του Μουράτ Κιοσέ αναδεικνύει μια σημαντική πτυχή της παραπληροφόρησης που επιχειρείται στην περιοχή. Ενώ προβάλλεται ο τίτλος του «Προέδρου Επιτροπής», η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Όλα τα τέμενη στην πόλη της Ξάνθης συντηρούνται, εξοπλίζονται και χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από τη Διαχειριστική Επιτροπή Μουσουλμανικής Περιουσίας Ξάνθης. Η προσπάθεια εμφάνισης «παραεπιτροπών» δεν έχει κανένα νομικό ή λειτουργικό πάτημα, αλλά εξυπηρετεί αποκλειστικά τη δημιουργία ενός παράλληλου διοικητικού μηχανισμού που αμφισβητεί τους επίσημους θεσμούς της Ελληνικής Πολιτείας.
Το παράδοξο της ανοχής – Μια σύγκριση που προκαλεί
Αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της πρόκλησης, τίθεται ένα αμείλικτο ερώτημα. Τι θα συνέβαινε αν μια ομάδα πολιτικά υποκινούμενων ατόμων εισέβαλε σε έναν ορθόδοξο ναό και εκδίωκε βίαια έναν Μητροπολίτη την ώρα της λειτουργίας; Η απάντηση είναι αυτονόητη. Οι δράστες θα αντιμετώπιζαν την άμεση και αυστηρή παρέμβαση του νόμου, ενώ η πράξη θα χαρακτηριζόταν ως ευθεία επίθεση κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στη Θράκη, η προσπάθεια της Τουρκίας να περιορίσει τη θρησκευτική ελευθερία των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών, επιβάλλοντας τους δικούς της «εκλεκτούς» μέσω τραμπουκισμών, δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτή υπό το πρόσχημα της «μειονοτικής ιδιαιτερότητας».
Η Δικαιοσύνη απέναντι στην εργαλειοποίηση της Πίστης
Η επερχόμενη δίκη δεν αφορά την πίστη, αλλά την παρανομία. Η στρατηγική των κατηγορουμένων να παρουσιαστούν ως «θύματα πολιτικής δίωξης» προσκρούει στην ίδια την πραγματικότητα των καταγεγραμμένων γεγονότων.
Η ελληνική δικαιοσύνη καλείται να ξεκαθαρίσει ότι οι χώροι λατρείας δεν είναι πεδία ασκήσεων για το παρακράτος της Άγκυρας και ότι η ισονομία ισχύει απαρέγκλιτα για κάθε πολίτη, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
