Ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης, που επί 34 χρόνια συνόδευε τα πρωινά εκατομμυρίων Ελλήνων έφυγε από τη ζωή στα 74 του, αφήνοντας πίσω του μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη ήθους, αξιοπιστίας και ανθρωπιάς – Το αντίο στον πατριάρχη της δημοσιογραφίας
Της Κατερίνας Καλεντερίδου
Η ελληνική τηλεόραση αποχαιρετά μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της.
Ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από ανακοπή καρδιάς, σκορπίζοντας θλίψη όχι μόνο στον δημοσιογραφικό κόσμο, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία που μεγάλωσε μαζί του.
Ο άνθρωπος που για περισσότερα από τριάντα χρόνια αποτέλεσε το πρωινό ξυπνητήρι της Ελλάδας, μεταφέρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών, δεν κατέστη δυνατό να επανέλθει στη ζωή.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που παρακολουθούν τα γεγονότα από απόσταση και υπάρχουν κι εκείνοι που, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονται οι ίδιοι μέρος της συλλογικής μνήμης μιας χώρας. Ο Γιώργος Παπαδάκης ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, η φωνή του λειτούργησε ως καθημερινό «ξυπνητήρι» της Ελλάδας, όχι μόνο γιατί συνόδευε τα πρωινά εκατομμυρίων τηλεθεατών, αλλά γιατί πυροδοτούσε τη σκέψη, την κρίση, τον προβληματισμό.
Χωρίς να γέρνει επιδεικτικά υπέρ ή κατά κάποιου πολιτικού χώρου, κατάφερε να κρατήσει ανοιχτό το πεδίο της συζήτησης, επιμένοντας στη σκληρή αλλά δίκαιη ερώτηση. Η παρουσία του, επουδενί διακοσμητική, αλλά παρεμβατική, με τον τρόπο που ο δημοσιογράφος οφείλει να υπηρετεί τον ρόλο του απέναντι στην εξουσία και την κοινωνία.
Η πορεία του χαρακτηρίστηκε από επιμονή, ένστικτο και εμπειρία που χτίστηκε μέσα στο ρεπορτάζ, όχι μόνο στο στούντιο. Δεν υπήρξε ποτέ ο παρουσιαστής που διαβάζει απλώς κείμενα από autocue. Ήταν παρών στην επιλογή της θεματολογίας, στη διαχείριση της πληροφορίας, στο πώς θα «στηθεί» η συζήτηση ώστε να βγει ουσία και όχι θόρυβος.
Γνώριζε πότε να πιέσει έναν καλεσμένο με μια ερώτηση και πότε να αφήσει μια σιωπή να πει περισσότερα από εκατό λέξεις. Σε μια τηλεόραση που συχνά παρασύρεται από την ταχύτητα, εκείνος επένδυσε στη διάρκεια, στο να επιστρέφει ξανά και ξανά σε θέματα που πονάνε, μέχρι να ακουστεί η αλήθεια.
Σε ένα μιντιακό περιβάλλον που αλλάζει διαρκώς πρόσωπα, ύφος και αξίες, ο Γιώργος Παπαδάκης κατάφερε κάτι σπάνιο, να παραμείνει σημείο αναφοράς όχι επειδή έμεινε ίδιος, αλλά επειδή εξελίχθηκε χωρίς να αλλοιωθεί. Προσαρμόστηκε στις νέες εποχές, στα social media, στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο ενημερώνονται οι νεότερες γενιές, κρατώντας όμως ακέραιο τον πυρήνα της δημοσιογραφικής του ταυτότητας.
Ο σεβασμός στην είδηση και στον πολίτη, η αίσθηση ευθύνης απέναντι στον τηλεθεατή και η συνείδηση του βάρους που έχει κάθε λέξη στον αέρα, ήταν σταθερά στοιχεία του. Σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ δοκιμάζεται, η πορεία του λειτούργησε ως αντίβαρο στον κυνισμό.
Πίσω από τον αυστηρό, απαιτητικό δημοσιογράφο υπήρχε πάντα ο άνθρωπος. Εκείνος που δεν δίστασε να συγκινηθεί σε ζωντανή μετάδοση, που χαμήλωσε τη φωνή μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, που έδειξε ότι η ενημέρωση δεν μπορεί να είναι αποστειρωμένη όταν αγγίζει ζωές.
Η ισορροπία που πέτυχε ανάμεσα στην ψυχραιμία και το συναίσθημα ίσως να ήταν το μεγαλύτερο του επίτευγμα. Δεν κρύφτηκε πίσω από μια ψεύτικη ουδετερότητα, αλλά δεν παρασύρθηκε και σε εύκολες εκρήξεις. Αντί για αυτό, επέλεξε να δείχνει ότι η δημοσιογραφία μπορεί να είναι ταυτόχρονα αυστηρή και βαθιά ανθρώπινη.
Το αποτύπωμά του δεν περιορίζεται στα τηλεοπτικά αρχεία ή στα video on demand. Αντικατοπτρίζεται στους νεότερους δημοσιογράφους που πέρασαν από την εκπομπή του, που έμαθαν δίπλα του τι σημαίνει ρυθμός, τι σημαίνει ευθύνη απέναντι στον τηλεθεατή, τι σημαίνει αντοχή σε μια δουλειά που σε φθείρει αλλά και σε δικαιώνει.
Για πολλούς, ο Γιώργος Παπαδάκης υπήρξε ένα «σχολείο» δημοσιογραφίας σε πραγματικό χρόνο. Ένα πρότυπο που έδειξε ότι μπορείς να κάνεις πρωινή τηλεόραση χωρίς να θυσιάζεις την ουσία στον βωμό του εύκολου θεάματος και αυτή ίσως είναι η πιο σημαντική παρακαταθήκη του.
Ένας άνθρωπος που σε κερδίζει πριν βγει στον αέρα και σε «γράφει» βαθιά πολύ μετά το τέλος της εκπομπής, εγώ, έτσι θα περιέγραφα τον Γιώργο Παπαδάκη μέσα από τα χρόνια της συνεργασίας μας. Μαζί του έμαθα τι σημαίνει πραγματική πρωινή ενημέρωση, πειθαρχία, ρυθμός, αλλά και σεβασμός στον άνθρωπο πίσω από την είδηση.
Δεν ήταν μόνο ο δημοσιογράφος που θαύμαζα στην οθόνη, ήταν ο επαγγελματίας που σου στεκόταν δίπλα, που σε πίεζε να γίνεις καλύτερος, που σου θύμιζε κάθε μέρα ότι «ο τηλεθεατής δεν σου χρωστάει, εσύ του χρωστάς καθαρή ενημέρωση».
Για μένα, ο Γιώργος Παπαδάκης είναι ένας δάσκαλος της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας και ένας άνθρωπος που σημάδεψε τον τρόπο που βλέπω τη δουλειά μας και γι’ αυτό το κομμάτι της διαδρομής που μοιραστήκαμε, θα νιώθω πάντα ευγνωμοσύνη.
Η φωνή του σώπασε.
Το αποτύπωμά του, όμως, θα συνεχίσει να ξυπνά συνειδήσεις.
Καλό σου ταξίδι Γιώργο
