Η 42χρονη Ελληνίδα αεροσυνοδός που ξεκίνησε από την Ολυμπιακή, έγινε προϊσταμένη καμπίνας με πείσμα και αφοσίωση, έχασε πρόσφατα τη μητέρα της από καρκίνο και παρέμενε «η χαρά της ζωής» για φίλους και συναδέλφους, βρέθηκε νεκρή στα συντρίμμια του Falcon 50 στην Τουρκία, αναζωπυρώνοντας τα ερωτήματα για την ασφάλεια των ιδιωτικών τσάρτερ
Για τη Μαρία Παππά η αεροπορία δεν ήταν απλώς δουλειά, αλλά παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα αμέσως μετά το σχολείο, όταν ξεκίνησε να εργάζεται ως αεροσυνοδός. Πρώτος μεγάλος σταθμός της ήταν η Ολυμπιακή, όπου όπως θυμούνται οι συνάδελφοί της ξεχώριζε για τον επαγγελματισμό, την ευγένεια και την εμμονή της «να είναι όλα τέλεια» μέσα στην καμπίνα.
Με πείσμα και επιμονή ανέβηκε τα σκαλιά της ιεραρχίας, φτάνοντας στη θέση της προϊσταμένης καμπίνας, θέση ευθύνης που κέρδισε, όπως τονίζουν όσοι τη γνώριζαν, «με τη δουλειά της και όχι με γνωριμίες». Πρόσφατα είχε αλλάξει εταιρεία και, σύμφωνα με φίλους της, δήλωνε ενθουσιασμένη με τη νέα επαγγελματική της προοπτική, πριν η μοιραία πτήση βάλει βίαιο τέλος στις διαδρομές της.
Μια χρονιά γεμάτη απώλειες
Το 2025 ήταν σκληρή χρονιά για τη 42χρονη, καθώς έχασε τη μητέρα της από καρκίνο, γεγονός που –όπως λένε φίλες της, τη σημάδεψε βαθιά, χωρίς όμως να την κάνει να εγκαταλείψει τη δουλειά και τα σχέδιά της. Για τον πατέρα της, οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ, κρατώντας αυτή την πλευρά της ζωής της απολύτως προσωπική.
Στην προσωπική της ζωή διατηρούσε εδώ και περίπου 20 χρόνια σχέση με τον σύντροφό της, με τον οποίο μοιράζονταν όχι μόνο την καθημερινότητα αλλά και πολλά ταξίδια, όποτε το επέτρεπε το πρόγραμμα πτήσεων. «Πάντα μαζί, στα εύκολα και στα δύσκολα» λένε χαρακτηριστικά όσοι τους γνώριζαν ως ζευγάρι.
«Η χαρά της ζωής» που λάτρευε τον ουρανό
Όσοι μιλούν σήμερα για τη Μαρία Παππά, την περιγράφουν με σχεδόν τις ίδιες λέξεις, «πολύ καλό πλάσμα», «ευγενική», «χαρά της ζωής». Είχε πάθος με τα ταξίδια και τα αεροπλάνα· όταν το επέτρεπαν οι βάρδιες, καθόταν η ίδια ως επιβάτιδα για να επισκεφθεί μέρη που ήθελε να γνωρίσει, γεμίζοντας όπως θυμούνται φίλοι της το κινητό της με φωτογραφίες από αεροδρόμια και ουρανούς.
Στον επαγγελματικό χώρο ήταν ιδιαίτερα δοτική, πρόθυμη να βοηθήσει, να καλύψει βάρδιες, να στηρίξει νεότερους συναδέλφους. «Δεν είχε και έδινε» λέει χαρακτηριστικά παλιά συνάδελφός της, θυμίζοντας όχι μόνο τον επαγγελματισμό της αλλά και την ανθρωπιά της πίσω από τη στολή.
«Σάπιες εταιρείες» και σκληρές αλήθειες
Πρώην συνάδελφος της Μαρίας, μιλώντας στο MEGA, δεν κρύβει την οργή της για τις συνθήκες σε πολλές ιδιωτικές εταιρείες τσάρτερ, λέγοντας πως η 42χρονη «έχει δουλέψει σε πολύ ‘σάπιες’ εταιρείες» και ότι «όλα αυτά τα charter είναι για τα πανηγύρια, πολύ επικίνδυνα». Αναφέρει ότι η Μαρία είχε περάσει και από εταιρείες σε «ανατολικά κράτη», ακούγοντας και ζώντας από πρώτο χέρι «περίεργες ιστορίες» για την ασφάλεια και την οργάνωση των πτήσεων.
Η ίδια μαρτυρία, πως «στον αέρα είναι πολλά χρόνια και έγινε το κακό», φωτίζει με σκληρό τρόπο το τίμημα που πληρώνουν πολλοί επαγγελματίες της αεροπορίας, οι οποίοι εργάζονται επί δεκαετίες σε δύσκολες συνθήκες, με συνεχείς μετακινήσεις και συχνά με αμφίβολες δικλείδες ασφαλείας, μέχρι τη στιγμή που μια τραγωδία τους μετατρέπει από αόρατους εργαζόμενους σε τίτλο είδησης.
Το κενό που αφήνει πίσω της
Σήμερα, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν ότι η Μαρία δεν θα εμφανιστεί ξανά χαμογελαστή στο αεροδρόμιο, ούτε θα μοιραστεί άλλα «περίεργα» περιστατικά από τον αέρα. «Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω» λέει στενή της φίλη, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που πάλευε να σταθεί όρθιος μέσα σε δυσκολίες, κρατώντας όμως πάντα τον ίδιο ενθουσιασμό για τα ταξίδια.
Για όσους τη γνώριζαν, η απώλεια δεν είναι μόνο προσωπικό πένθος αλλά και υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε αεροπορική τραγωδία υπάρχουν εργαζόμενοι που αγαπούν αυτό που κάνουν και το πληρώνουν ακριβά. Η Μαρία Παππά θα μείνει στη μνήμη τους ως το κορίτσι που ήθελε από μικρή να πετάει και δεν σταμάτησε να κοιτάζει τον ουρανό μέχρι το τέλος.
