Από την ιστορική αναγνώριση των Αλεβιτών από τη Βουλή των Ελλήνων στη Ρούσσα, στην επίμαχη εμφάνιση του Δημάρχου Σουφλίου Παναγιώτη Καλακίκου, στο «πανηγύρι του Προξενείου» στον Κέχρο
Την 1η Αυγούστου 2025, στην ορεινή Ρούσσα του Έβρου, γράφτηκε ιστορία. Με ευρεία συναίνεση κομμάτων, η Βουλή των Ελλήνων αναγνωρίστηκε επίσημα η κοινότητα των Μπεκτασήδων Αλεβιτών Μουσουλμάνων Θράκης ως θρησκευτικό νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Είναι η πρώτη φορά που η Πολιτεία έδωσε στους Αλεβίτες την οντότητα και την αυτονομία που δικαιούνται, μετά από δεκαετίες σκιάς και περιθωρίου.
Στην τελετή της αναγνώρισης, στην έναρξη των εκδηλώσεων «Χίλια 2025» στη Ρούσσα, η Υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη και ο πρώην υφυπουργός Άγγελος Συρίγος έδωσαν πολιτικό και θεσμικό βάρος στη στιγμή. Μαζί τους, πλήθος κόσμου, οι τοπικοί φορείς και φυσικά ο Δήμαρχος Σουφλίου, Παναγιώτης Καλακίκος. Μπροστά στο κοινό της Ρούσσας, ο δήμαρχος έκανε λόγο για μέρα ανεξιθρησκείας, δικαιωμάτων, σεβασμού και ενότητας. Η εικόνα του από το βήμα, συγκινημένος, να χειροκροτεί την ιστορική δικαίωση των συνδημοτών του Αλεβιτών, καταγράφηκε ως ένδειξη πολιτικής ωριμότητας και θεσμικού ήθους.
Μία ημέρα μετά, όμως, όλα άλλαξαν.
Ο ίδιος δήμαρχος, που την Παρασκευή δήλωνε «τίποτα δεν μας χωρίζει», το Σάββατο εμφανίστηκε, συνοδευόμενος από αντιδήμαρχο στο “ψευτοπανηγύρι” του Κέχρου. Ο Κέχρος, όπως γνωρίζουν καλά όσοι ασχολούνται σοβαρά με τη Θράκη, είναι το κέντρο της λεγόμενης «αντίπερα όχθης». Εκεί όπου στελέχη του τουρκικού προξενείου και τοπικοί πράκτορες προσπαθούν να εμφανίσουν το Χίλια ως «παντουρκικό πολιτιστικό θεσμό», ακυρώνοντας την αυθεντική αλεβίτικη κοινότητα και υποκαθιστώντας την ιστορική γιορτή της Ρούσσας.
Κι όμως, ο δήμαρχος Σουφλίου, ο δήμαρχος της Ρούσσας , επέλεξε να παρευρεθεί σε αυτή την ψευδο-γιορτή. Να νομιμοποιήσει με την παρουσία του το πανηγύρι των άλλων. Των «ενεργούμενων», όπως λένε εύστοχα οι ντόπιοι. Των ανθρώπων που εδώ και χρόνια επιχειρούν να αφελληνίσουν την αλεβίτικη ταυτότητα, να τη σβήσουν, να την ενσωματώσουν στον σουνιτισμό και να την υποτάξουν σε ένα ψευδοεθνικό αφήγημα, χωρίς αποτέλεσμα.
Τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτή η διπλή παρουσία του δημάρχου; Πρόκειται για απροσεξία, αφέλεια ή για σκοπιμότητα; Μπορείς να είσαι δίπλα στην επίσημη αναγνώριση μιας κοινότητας και την επομένη να δίνεις τα διαπιστευτήριά σου σε αυτούς που την πολέμησαν με κάθε τρόπο;
Στη Θράκη δεν χωράει διγλωσσία, αλλά ούτε πολιτικαντισμός. Εδώ η στάση του καθενός κρίνεται μεγεθυμένη και ο δήμαρχος Σουφλίου, με τη στάση του, έστειλε λάθος μήνυμα. Όχι μόνο προς τους Αλεβίτες, που αισθάνονται και δικαίως προδομένοι, αλλά και προς όσους προσπαθούν να κρατήσουν τη Θράκη σταθερή, ειρηνική και ελληνική.
Η αναγνώριση των Μπεκτασήδων Αλεβιτών ήταν μια νίκη του ελληνικού κράτους απέναντι στην πίεση και την προπαγάνδα. Ήταν μια μέρα ενότητας, ανεξιθρησκείας και εθνικής αξιοπρέπειας. Δεν μπορεί να επισκιαστεί από πολιτικές «σφήνες» ούτε από προσωπικά στρογγυλέματα.
Οι δημόσιοι άρχοντες της Θράκης πρέπει να έχουν καθαρή στάση και αν ο δήμαρχος Σουφλίου επέλεξε να παίξει σε δύο ταμπλό, οφείλει τώρα να λογοδοτήσει. Να εξηγήσει στους δημότες του, στους Εβρίτες, στους Θρακιώτες και σε όλη την Ελλάδα αν στέκεται με τους αληθινούς θρησκευτικούς αγώνες ή με τις προξενικές καρικατούρες τους.
Διότι σε τέτοια ζητήματα, δεν υπάρχει «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Ή με τη Ρούσσα ή με τον Κέχρο, ή με την ανεξιθρησκεία ή με τον εθνοθρησκευτικό επεκτατισμό, με την Ιστορία ή με την υπονόμευσή της.
Στη Θράκη, αυτά δεν ξεχνιούνται.
