Από το μαστιχόνερο στα 7,5 ευρώ μέχρι τα social media που καίνε την πόλη – η μεγάλη διαμάχη για τον τουρισμό, την καθημερινότητα και την ταυτότητα της πόλης που δεν βρίσκει κοινή στάση.
Η Αλεξανδρούπολη καίγεται από μέσα και δεν είναι μόνο η ζέστη του καλοκαιριού. Είναι η ένταση ανάμεσα σε όσους καθημερινά καταγγέλλουν την κατάσταση του τουρισμού και της πόλης και όσους τους χαρακτηρίζουν «μίζερους» που «γκρινιάζουν χωρίς λόγο».
Από τη μία, έχουμε δεκάδες πολίτες να φωνάζουν για το χάος, δεν βρίσκουν ξαπλώστρες γιατί όλες είναι κατειλημμένες από Τούρκους και Βούλγαρους τουρίστες, πληρώνουν 7,5 ευρώ για ένα μαστιχόνερο, 5 ευρώ για μια σόδα, και οι δρόμοι γίνονται αρένες χωρίς κανένας να έχει τη δύναμη να βάλει τάξη. Από την άλλη, οι «θιασώτες» του ανεξέλεγκτου τουρισμού, που δείχνουν με το δάχτυλο όσους εκφράζουν παράπονα, σαν να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την «κακή διάθεση» που κυριαρχεί.
Ανάμεσά τους, ο μέσος πολίτης που δεν ξέρει πια τι να πιστέψει ή ποια στάση να κρατήσει. Μια πόλη που έχει λοξοδρομίσει και κανείς δε φαίνεται να αναλαμβάνει ευθύνη, και όπου οι ιθύνοντες, αντί να βγαίνουν μπροστά, να δίνουν απαντήσεις και λύσεις , αφήνουν τον κόσμο να μαλλιοτραβιέται στα social media, εκεί όπου το θέαμα είναι μεγαλύτερο από την ουσία.
Η Αλεξανδρούπολη χρειάζεται επειγόντως ανοιχτούς διαλόγους, δημόσιες διαβουλεύσεις και κυρίως, σχέδιο. Ο τουρισμός δεν είναι πρόβλημα, είναι ευκαιρία, αλλά μόνο αν διαχειριστεί με σεβασμό προς τους κατοίκους και την ποιότητα ζωής.
Καμία σοβαρή συζήτηση, καμία ανοιχτή διαβούλευση. Αλήθεια, τι θα γινόταν αν όλοι όσοι ξεσπούν στο Facebook και το Instagram, μαζεύονταν και μιλούσαν δημόσια, ψύχραιμα, και έθεταν τα προβλήματα της πόλης με στόχο την πρόοδο; Μάλλον, τίποτα.
Γράφει αναγνώστης : “Οι μισοί από αυτούς ούτε καν ψηφίζουν και οι υπόλοιποι… ψηφίζουν «τον ξάδερφο της κουμπάρας του αδερφού τους» γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα εδώ”
Αν η Αλεξανδρούπολη θέλει να γίνει τουριστικός προορισμός, πρέπει πρώτα να γίνει πόλη που λειτουργεί σωστά. Θέλουμε τουρίστες ναι. Θέλουμε όμως με σχέδιο, με σεβασμό στους κατοίκους και την καθημερινότητά τους. Θέλουμε τους Τούρκους και τους Βούλγαρους επισκέπτες, αλλά όχι όταν ακούμε ότι φεύγουν χωρίς να πληρώνουν κλήσεις, σαν να είναι πάνω από το νόμο.
Η πόλη πνίγεται στα ίδια της τα διλήμματα και εμείς είμαστε θεατές σε ένα θέατρο που δεν έχει τέλος.
Ήρθε η ώρα η Αλεξανδρούπολη να ξυπνήσει, να βγει από το «κρυφτό» και να δράσει. Να ανοίξει διάλογο, να ακούσει την κοινωνία, να δώσει λύσεις. Αν όχι, ας μην απορούμε γιατί οι Τούρκοι και οι Βούλγαροι μας περνάνε για εύκολους και γιατί εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε να είμαστε κομπάρσοι στην πόλη μας.
Όσο οι πολίτες αφήνονται να αλληλοκατηγορούνται και οι υπεύθυνοι να κρύβονται, η πόλη θα συνεχίσει να χάνει την ταυτότητά της. Θέλουμε τουρίστες; Ναι. Θέλουμε όμως και δικαιοσύνη στους δρόμους, σεβασμό στην καθημερινότητα, και πολιτικές που δεν θα πουλάνε αέρα κοπανιστό.
Το ερώτημα δεν είναι πια «τι πόλη θέλουμε», αλλά «πότε θα πάρουμε την πόλη στα χέρια μας;».
