Aποκαλύψεις για την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και αρκετή δόση αυτοκριτικής, περιέχει το βιβλίο Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα το οποίο είναι από σήμερα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.
της Κατερίνας Καλεντερίδου
Μόλις κυκλοφόρησε… και ήδη κάνει θόρυβο το βιβλίο-ποταμός του Αλέξη Τσίπρα. Στις 762 σελίδες της «Ιθάκης» δεν υπάρχει τίποτα αδιάφορο, ο πρώην πρωθυπουργός ξεγυμνώνει τα γεγονότα, τους πρωταγωνιστές και ακόμα πιο τολμηρά και τον ίδιο του τον εαυτό. Ό,τι θεωρήσαμε ότι ξέρουμε για τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τα capital controls, τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, τις ηγετικές κόντρες, το δημοψήφισμα, τις «σχέσεις» του με τους συνεργάτες του, εδώ βρίσκεται ωμό, ακατέργαστο, σε πρώτο πρόσωπο και χωρίς φιοριτούρες
Συναισθηματικό «ξεγύμνωμα» και αυτοκριτική: Από τον Βαρουφάκη στο Παππά
Ο Τσίπρας κάνει αυτό που ΔΕΝ συνηθίζουν οι Έλληνες πρώην ηγέτες, ανοίγει πληγές και κάνει αισθητή αυτοκριτική. Ομολογεί ότι η επιλογή Βαρουφάκη ήταν λάθος τεράστιο («από asset σε βαρίδι σε χρόνο dt»), δεν δικαιολογεί καν το ότι καθυστέρησε να τον απομακρύνει, και αφηγείται το παρασκήνιο με το Paris Match και το γραφικό lifestyle προφίλ του υπουργού Οικονομικών, σκηνές που αναστάτωσαν και την κοινή γνώμη αλλά και το ίδιο το κόμμα.
Μιλάει χωρίς περιστροφές για τον Παναγιώτη Λαφαζάνη («είχα πάντα απορία αν αντιλαμβανόταν τη πραγματικότητα») και το… δημοψήφισμα της εξόδου στη δραχμή, περνάει στον Πολάκη και την «αρρώστια» των αναρτήσεων («το ατόπημα Πολάκη ήταν δώρο για τη ΝΔ») και δεν χαρίζεται ούτε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου που αποκαλεί «πιο επώδυνη διαχείριση της περιόδου», με αναφορά-καρφί στη φράση «να πάμε στον ΟΗΕ» όταν όλα κατέρρεαν.
Το δράμα της εξουσίας, το μπαϊράκι Πολάκη και η “κατάρα” του Προγράμματος Θεσσαλονίκης
Μόνο όποιος έχει ζήσει την κόλαση του 2015 καταλαβαίνει τον βαθμό αυτοαμφισβήτησης. Για την περίοδο των capital controls, της απίστευτης πίεσης, περιγράφει την απειρία και το χάος που είχε το Υπουργικό Συμβούλιο, με υπουργούς να ανεβάζουν τα spreads «μόνο με τις δηλώσεις τους». Σκέψεις σκληρές για την πορεία του κόμματος μετά το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης: «Ό,τι μας έφερε στην εξουσία έγινε βαρίδι στα χέρια μας. Το πιστέψαμε αλλά δεν το καταφέραμε».
Εξηγεί πώς ήρθε η συγκυβέρνηση με ΑΝΕΛ, με τρομερές αλήθειες για τον Πάνο Καμμένο και το ιστορικό ραντεβού-προτροπή «Εσύ Βελουχιώτης, εγώ Ζέρβας», ενώ ο Λαφαζάνης πρόλαβε να «τελειώσει τη συμφωνία στους διαδρόμους», φρενάροντας ενδεχόμενη συμπαράταξη Θεοδωράκη-ΣΥΡΙΖΑ.
Η πτώση και το σήμερα – ο Κασσελάκης, η Αχτσιόγλου, τα «όχι» και η μεσαία τάξη
Ο Τσίπρας αφιερώνει συγκλονιστικές σελίδες για την πικρή μετάβαση της ήττας, τα διαδοχικά «όχι» των Αχτσιόγλου, Χαρίτση, το ρόλο της Φώφης Γεννηματά, αλλά και το πως αφέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στο κύμα του Κασσελάκη χωρίς να υπάρξει ουσιαστική άμυνα ή πολιτικό αντίβαρο: «Όταν το κύμα είχε γίνει τσουνάμι, ήταν πια αργά». Περιγράφει γιατί θεωρεί τον Κασσελάκη «ανάρμοστο» Πρόεδρο, αλλά και τη δυσκολία τού να βρει τον διάδοχο, «έβλεπα ευκαιρία, η ίδια έβλεπε προβλήματα» (για την Αχτσιόγλου).
Σκληρή αυτογνωσία και στα λάθη εσωτερικής πολιτικής: «Ρίξαμε το βάρος στους αδύναμους και χάσαμε τη μεσαία τάξη… Τη στιγμή που η δήλωση Κατρούγκαλου μάς χτύπησε στην αχίλλειό μας φλέβα».
Ευρωπαίοι, Σόιμπλε, Πούτιν και οι ιστορικές στιγμές που “δεν έζησες”
Οι διηγήσεις του με τον Ομπάμα, τους Ευρωπαίους, την ωμή απάντηση Πούτιν («καλύτερα να τα δώσω σε ορφανοτροφείο, παρά στην Ελλάδα»), το βράδυ του δημοψηφίσματος, το τηλεφώνημα-σοκ από το Λευκό Οίκο, οι αποφάσεις για ένα ολόκληρο έθνος, στιγμές που εδώ ανοίγονται χωρίς φίλτρο ή ωραιοποίηση.
Ο Μητσοτάκης, η Μακεδονία και το “εθνικός ψεύτης”
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διστάζει να μπει και στα βαθιά του πολιτικού ανταγωνισμού, ασκεί σκληρή προσωπική κριτική για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που κατά την άποψή του επέλεξε την τακτική του «εθνικού ψεύτη» και του «υπερπατριώτη», αλλά ταυτόχρονα ομολογεί ότι οι περισσότερες από τις «επιθέσεις» στη Μαρέβα Γκραμπόφσκι ήταν λάθος τακτική της εποχής της «πολιορκίας».
Γιατί αυτή η Ιθάκη δεν είναι το τέλος
Το βιβλίο δεν σταματά στην ανακύκλωση της αυτοκριτικής, κλείνει ως μια πρόσκληση για στοχασμό, πολιτική ωρίμανση και, όπως τα λέει και με τη γλώσσα του Ομήρου, ελπίδα πως η Ιθάκη δεν είναι τέλος διαδρομής, αλλά αφετηρία για μια επόμενη γενιά δημόσιου λόγου και δράσης.
