Συνάντηση στις Βρυξέλλες, αναφορές στις «Θερμοπύλες» του Έβρου και μια πρόταση για καταγραφή προβλημάτων που γεννά το αυτονόητο ερώτημα, πότε περνάμε από τις διαπιστώσεις στις λύσεις;
Μια σύντομη συνομιλία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, ήταν αρκετή για να επαναφέρει στο προσκήνιο μια γνώριμη πραγματικότητα για τον Έβρο, πως τα προβλήματα υπάρχουν και αναγνωρίζονται δημόσια. Το ζητούμενο, ωστόσο, παραμένει η ουσιαστική αντιμετώπισή τους.
Πρωταγωνιστές της συνάντησης ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Αυτιάς και ο βουλευτής Έβρου του ίδιου κόμματος Σταύρος Κελέτσης, οι οποίοι συνομίλησαν μπροστά στην κάμερα, με αφορμή την παρουσία του δεύτερου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Η συζήτηση ξεκίνησε με θερμό καλωσόρισμα, πέρασε από την ασφάλεια της Ευρώπης και κατέληξε σε μια πρόταση που, για όσους ζουν στον Έβρο, δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Να επισκεφθούν μαζί τον νομό, να μιλήσουν με τους κατοίκους και να καταγράψουν τα προβλήματά του.
Μόνο που το εύλογο ερώτημα είναι εάν βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο της καταγραφής ή εάν έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε περισσότερο για λύσεις.
Ο Γιώργος Αυτιάς υποδέχθηκε τον Σταύρο Κελέτση με μια χαρακτηριστική αναφορά στον ακριτικό χαρακτήρα του νομού.
«Δεν είναι εύκολο πράγμα να φυλάς Θερμοπύλες στον Έβρο και να τρέχεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όπως ο κύριος Κελέτσης για να στηρίζεις ελληνικά θέματα», ανέφερε ο ευρωβουλευτής.
Από την πλευρά του, ο Σταύρος Κελέτσης εξήγησε ότι βρίσκεται στις Βρυξέλλες ως εκπρόσωπος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, μαζί με τη βουλευτή Σοφία Βούλτεψη, προκειμένου να συμμετάσχουν σε συνεδρίαση μικτής ομάδας κοινοβουλευτικού ελέγχου για ζητήματα ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον σημείο της συνομιλίας δεν ήταν η παρουσία των δύο πολιτικών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ήταν η συνέχεια.
«Να πάμε στον Έβρο να καταγράψουμε προβλήματα»
Ο Γιώργος Αυτιάς απευθύνθηκε στον Σταύρο Κελέτση με μια πρόταση:
«Και θέλω μαζί να πάμε σε όλο τον Έβρο, να καταγράψουμε θέματα, να μιλήσουμε με κόσμο, έτσι;»
Μια πρόταση που, ασφαλώς, κινείται στη λογική της άμεσης επαφής των πολιτικών εκπροσώπων με τους πολίτες.
Άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σημασία του να ακούγονται οι κάτοικοι μιας ακριτικής περιοχής και να μεταφέρονται τα αιτήματά τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά.
Ο Έβρος δεν είναι μια περιοχή της οποίας τα προβλήματα εμφανίστηκαν ξαφνικά, ούτε η ανάγκη για ουσιαστικές παρεμβάσεις προέκυψε τώρα και κάπου εδώ η πρόταση για νέα καταγραφή γεννά ένα απλό, αλλά ουσιαστικό ερώτημα:
Πόσες ακόμη καταγραφές χρειάζονται μέχρι οι διαπιστώσεις να μετατραπούν σε συγκεκριμένες λύσεις;
