Η γεωστρατηγική αναβάθμιση και τα 2 δισ. του προγράμματος «Έβρος-Μετά» αποτελούν μια ιστορική ευκαιρία, όμως η απόσταση ανάμεσα στις εξαγγελίες και την καθημερινότητα του πολίτη παραμένει το μεγάλο στοίχημα
Το 4ο Φόρουμ για την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη στην Αλεξανδρούπολη άφησε πίσω του μια αίσθηση αισιοδοξίας, αλλά και έναν έντονο προβληματισμό που διαπερνά την τοπική κοινωνία του Έβρου και της Θράκης.
Πώς μεταφράζονται οι υψηλές έννοιες της «γεωστρατηγικής σημασίας» και του «ενεργειακού κόμβου» στο πορτοφόλι του Εβρίτη και στην επιβίωση των τοπικών επιχειρήσεων;
Η ιστορία της περιοχής είναι γεμάτη από μεγαλόπνοα σχέδια που έμειναν στις μακέτες. Σήμερα, όμως, με το πρόγραμμα «Έβρος-Μετά» να αγγίζει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ και τον παγκόσμιο χάρτη της ενέργειας να επανασχεδιάζεται με επίκεντρο το λιμάνι μας, η απαίτηση για απτά αποτελέσματα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Η παγίδα των αριθμών και η πρόκληση της υλοποίησης
Τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ του αναπτυξιακού σχεδίου ακούγονται ως η οριστική λύση στα προβλήματα του νομού, ωστόσο η πραγματική πρόκληση κρύβεται στην απορροφητικότητα και στη διαφάνεια των διαδικασιών.
Η πρόσφατη αύξηση της χρηματοδότησης στα 30 εκατομμύρια ευρώ για τις υποδομές που επλήγησαν από τις πλημμύρες είναι μια αναγκαία «ένεση», αλλά δεν αποτελεί στρατηγική ανάπτυξη. Για να περάσουμε από τα λόγια στην πράξη, απαιτείται ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα που θα ελέγχεται από την τοπική κοινωνία και όχι μόνο από τα κέντρα των αποφάσεων στην Αθήνα.
Η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι «εισαγόμενη», πρέπει να δημιουργεί εγχώρια προστιθέμενη αξία, ενισχύοντας τους ντόπιους εργολάβους, τους προμηθευτές και το εργατικό δυναμικό του Έβρου.
Ενεργειακός Κόμβος: Για ποιον τελικά ανάβει η λάμπα;
Η Αλεξανδρούπολη δικαίως χαρακτηρίζεται πλέον ως ενεργειακή πύλη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης με τον σταθμό LNG και τους νέους αγωγούς. Ωστόσο, η γεωπολιτική υπεραξία της περιοχής δεν αρκεί για να θρέψει μια οικογένεια στο Σουφλί ή στο Διδυμότειχο.
Μπορούν αυτές οι επενδύσεις θα φέρουν μόνιμες και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας; Ή για ακόμα μια φορά ο Έβρος θα παραμείνει απλώς ένας «διάδρομος» διέλευσης ενεργειακών πόρων;
Η διασύνδεση των μεγάλων ενεργειακών έργων με την τοπική βιομηχανία και η παροχή φθηνότερης ενέργειας στις επιχειρήσεις της Θράκης είναι το μοναδικό «διαβατήριο» για την πραγματική ανάπτυξη που θα νιώσει ο πολίτης στην καθημερινότητά του.
Υποδομές και Σιδηρόδρομος: Ο «φτωχός συγγενής» της ανάπτυξης
Ενώ γίνεται λόγος για το εμπορικό τρίγωνο Αλεξανδρούπολης – Καβάλας – Θεσσαλονίκης, η πραγματικότητα στο σιδηροδρομικό δίκτυο παραμένει απογοητευτική. Χωρίς ένα σύγχρονο, ασφαλές και ταχύτατο τρένο που θα συνδέει τα λιμάνια μας με την ενδοχώρα και την υπόλοιπη Ευρώπη, κάθε κουβέντα για εμπορικούς διαδρόμους είναι κενή περιεχομένου. Η αναβάθμιση του Τελωνείου των Κήπων και ο εκσυγχρονισμός των Καστανεών είναι θετικά βήματα, αλλά αν δεν συνοδευτούν από ένα ολοκληρωμένο δίκτυο logistics, η Θράκη θα συνεχίσει να βλέπει τις ευκαιρίες να «προσπερνούν» τον νομό μας κατευθυνόμενες προς τους γείτονες.
Το Δημογραφικό ως ο απόλυτος κριτής της επιτυχίας
Κανένα οικονομικό μέγεθος δεν έχει σημασία αν ο πληθυσμός του Έβρου συνεχίζει να φθίνει. Η επιτυχία του οράματος για το 2030 δεν θα κριθεί από τα εγκαίνια των αγωγών, αλλά από τον αριθμό των νέων ανθρώπων που θα επιλέξουν να μείνουν και να δημιουργήσουν οικογένεια στην Ορεστιάδα και στα χωριά μας.
Η ίδρυση της Κτηνιατρικής Σχολής είναι ένα σημαντικό λιθάρι, αλλά χρειάζεται ένα ολόκληρο οικοσύστημα κινήτρων, φορολογικών ελαφρύνσεων και ποιοτικών υπηρεσιών υγείας και παιδείας.
Αν το 2030 ο Έβρος είναι ένας «πλούσιος ενεργειακός κόμβος» με άδεια χωριά, τότε το σχέδιο θα έχει αποτύχει παταγωδώς. Η ώρα της ευθύνης για την πολιτική ηγεσία είναι τώρα, μετατρέποντας τις υποσχέσεις σε χειροπιαστά έργα που θα δώσουν μέλλον στην ακριτική Ελλάδα.
