Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης μίλησε για στήριξη και νέες αγορές, όμως οι παραγωγοί του Έβρου συνεχίζουν να περιμένουν πράξεις αντί για διαβεβαιώσεις
Η παρουσία του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Γιάννη Ανδριανού, στην Αλεξανδρούπολη και στα εγκαίνια της 28ης Πανέβριας Έκθεσης Φερών, έφερε μηνύματα στήριξης αλλά και μια γνώριμη γεύση, αυτή τη γλυκόπικρη που δημιουργείται από λόγια που έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά, χωρίς ακόμη να έχουν μετατραπεί σε πράξεις.
Στις συναντήσεις του με αγρότες, κτηνοτρόφους και πληγέντες ελαιοπαραγωγούς, ο κ. Ανδριανός αναγνώρισε τις προκλήσεις: λειψυδρία, ζωονόσοι, καθυστερήσεις αποζημιώσεων. Υποσχέθηκε ότι η κυβέρνηση εργάζεται για να μειώσει τους χρόνους καταβολής ενισχύσεων, να στηρίξει τους πληγέντες και να ανοίξει νέες αγορές για τα προϊόντα της Θράκης.
Το μήνυμα που ξεχώρισε ήταν η δήλωσή του πως η στήριξη της αγροτικής παραγωγής στον Έβρο αποτελεί «εθνικό ζήτημα». Μια φράση που σε διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να εμπνεύσει, όμως για τους ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα μοιάζει με το γνωστό παραμύθι του βοσκού και του λύκου: έχουν ακούσει τόσες υποσχέσεις, που πλέον δεν ξέρουν πότε να πιστέψουν.
Από τα μεγάλα λόγια στην πικρή πραγματικότητα
Η καθημερινότητα στον Έβρο μιλάει μόνη της:
- Παραγωγοί που περιμένουν μήνες για αποζημιώσεις από τον ΕΛΓΑ.
- Καλλιέργειες που διψούν, με τον Άρδα και τον Έβρο να γίνονται αντικείμενο διακρατικών «παιχνιδιών» εις βάρος των αγροτών.
- Κτηνοτρόφοι που βλέπουν τα κοπάδια τους να ξεκληρίζονται από την ευλογιά, χωρίς έγκαιρη στήριξη.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν χρειάζονται άλλον έναν «οδικό χάρτη» για το μέλλον· χρειάζονται πράξεις σήμερα.
Η Έκθεση που αντέχει και οι αγρότες που περιμένουν
Η Πανέβρια Έκθεση Φερών, με την πλήρη συμμετοχή εκθετών, αποδεικνύει την αντοχή και το πάθος της τοπικής παραγωγής. Τα περίπτερα είναι γεμάτα με καινοτόμες τεχνολογίες, τοπικά προϊόντα και προσπάθειες εξωστρέφειας. Όμως πίσω από τα χαμόγελα, το κοινό αίσθημα παραμένει , αυτό της μοναξιάς απέναντι στα προβλήματα.
Η δήλωση Ανδριανού για την αγροτική παραγωγή ως «εθνικό ζήτημα» θα μπορούσε να σημάνει αφετηρία. Αν μείνει όμως κι αυτή στο χαρτί, τότε δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μία ακόμη φράση για τα πρακτικά μιας ομιλίας.
