Παρά τις αλλεπάλληλες επιστολές του Συλλόγου Αλιέων Αλεξανδρούπολης, οι επαγγελματίες του Δέλτα που έμειναν χωρίς δουλειά λόγω ανομβρίας καταγγέλλουν ότι δεν έλαβαν ούτε ένα μέτρο στήριξης, με τον πρόεδρό τους να κάνει λόγο για έλλειψη ανθρωπισμού και κρατικής μέριμνας απέναντι σε ανθρώπους που έχασαν ολόκληρο το εισόδημά τους.
Οι αλιείς του Δέλτα του Έβρου βρέθηκαν για ένα συνεχόμενο εξάμηνο σε αναγκαστική «ακινησία», καθώς η παρατεταμένη ανομβρία έκανε πρακτικά αδύνατη τη δραστηριότητά τους.
Για ανθρώπους που ζουν αποκλειστικά από το ποτάμι και τη θάλασσα, η απώλεια της δυνατότητας ψαρέματος σήμαινε αυτόματα απώλεια του μοναδικού τους εισοδήματος, χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας.
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, ο Σύλλογος Αλιέων Αλεξανδρούπολης αντέδρασε άμεσα, αποστέλλοντας σειρά επιστολών προς τα αρμόδια υπουργεία και υπηρεσίες, περιγράφοντας τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της ανομβρίας στο Δέλτα.
Στις επιστολές ζητούσαν συγκεκριμένα μέτρα στήριξης, αποζημιώσεις και αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της περιοχής, όμως όπως λένε οι ίδιοι, έμειναν χωρίς ουσιαστική απάντηση.
«Καμία μέριμνα, καμία ευαισθησία»
Ο πρόεδρος των Αλιέων, Δημήτρης Σαρίκας, εκφράζει πλέον ανοιχτά τη βαθιά απογοήτευσή του για τη στάση της κυβέρνησης. Τονίζει ότι οι αλιείς που δραστηριοποιούνται στο Δέλτα του Έβρου βρέθηκαν για μήνες χωρίς εισόδημα, χωρίς επίδομα, χωρίς οποιοδήποτε πρόγραμμα στήριξης, παρά το γεγονός ότι η αδυναμία εργασίας τους οφείλεται σε φυσικό φαινόμενο και όχι σε δική τους ευθύνη.
Στην τοποθέτησή του κάνει λόγο για «έλλειψη ανθρωπισμού και ευαισθησίας», επισημαίνοντας ότι η Πολιτεία δεν μπορεί να αγνοεί μια επαγγελματική ομάδα που βρίσκεται σε τόσο ευάλωτη θέση, σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και ευαίσθητες περιοχές της χώρας. Για τους αλιείς, η σιωπή των αρμοδίων δεν είναι απλώς γραφειοκρατική αδράνεια, αλλά μήνυμα ότι «είναι μόνοι τους».
Ο Σύλλογος Αλιέων υπογραμμίζει ότι προσπάθησε θεσμικά να μεταφέρει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες του Δέλτα, καταγράφοντας την πραγματική εικόνα. Οικογένειες χωρίς σταθερό εισόδημα, χρέη που τρέχουν, αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών. Παρ’ όλα αυτά, οι παρεμβάσεις τους όπως καταγγέλλουν– έμειναν «μετέωρες», χωρίς απάντηση, χωρίς διάλογο, χωρίς δέσμευση.
Η αίσθηση που κυριαρχεί στην τοπική κοινωνία είναι ότι το Δέλτα του Έβρου αντιμετωπίζεται περισσότερο ως γεωγραφική «αναφορά» σε χάρτες και λιγότερο ως χώρος όπου ζουν και εργάζονται άνθρωποι που κρατούν ζωντανή μια παραδοσιακή, αλλά στρατηγική δραστηριότητα για την περιοχή. Οι αλιείς δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν να διεκδικούν, ζητώντας από την Πολιτεία να αναγνωρίσει έμπρακτα το δικαίωμά τους σε αξιοπρεπή εργασία και στήριξη όταν οι συνθήκες τους πετούν εκτός βιοπορισμού.
