Από τις Φέρες ως το Σουφλί, και από τη Νέα Βύσσα ως την Καβύλη, ο Έβρος υποκλίνεται στους ανθρώπους που δουλεύουν με τη γη μέσα στον καύσωνα.
Καλοκαίρι. Ζέστη. Θερμοκρασία στους 40. Εμείς, μέσα στα σπίτια, με air condition, παγάκια, ανεμιστήρες, story για τον καύσωνα και κάποιοι άλλοι… έξω. Σκυμμένοι, χωρίς σκιά, με ένα καπέλο και μια μπλούζα. Ανάμεσα στις γραμμές του χωραφιού, εκεί όπου η Ελλάδα δουλεύει σιωπηλά.
Σουφλί, Τυχερό, Φέρες, Ορμένιο, Νέα Βύσσα, Καβύλη και πόσες άλλες περιοχές στον Έβρο! Ο τόπος που μεγάλωσε γενιές σκυμμένες πάνω απ’ τη γη.
Πριν καλά-καλά φέξει, στα χωράφια και τώρα, με τον καύσωνα να καίει κεφάλια και χώμα, κάποιοι συνεχίζουν να παλεύουν σιωπηλά.
Μόνοι τους ή με λίγους εργάτες. Σ’ έναν Έβρο που ξέρει να αντέχει και να μη μιλάει.
Διαβάστε ακόμα
Εκείνα τα καλοκαίρια με τη γιαγιά και τον παππού
Αν μεγάλωσες στον Έβρο, ξέρεις.
Τα καλοκαίρια δεν ήταν διακοπές, ήταν χωράφι, ήταν ματσάκι, ήταν πότισμα στο αυλάκι.
Η γιαγιά με το μαντήλι και το κουπάκι. Ο παππούς με τα χέρια του να στάζουν. Η πρώτη μυρωδιά από νωπό καρπό.
Η κούραση δε λεγόταν, γιατί ήταν μέρος της ζωής.
Αν τους ρωτούσες αν ζεσταίνονται, απαντούσαν: “Όσο αντέχεις, κάνεις, όταν δεν αντέχεις, σταματάς λίγο”.
Ο καύσωνας στον Έβρο δεν γράφεται με λέξεις, αλλά με κάλους
Η θερμοκρασία φτάνει τους 40+, το χωράφι καίει και η σκιά είναι ανύπαρκτη κι όμως, άνθρωποι από την Ορεστιάδα, το Σουφλί, τις Φέρες, είτε ντόπιοι είτε εργάτες από άλλες χώρες, συνεχίζουν, ξεχορτάριασμα, πότισμα (με το ζόρι), μάζεμα.
Δεν τους βλέπει κανείς, δεν τους χειροκροτεί κανείς, αλλά χωρίς αυτούς, το φασολάκι στον πάγκο του σούπερ μάρκετ δεν θα υπήρχε.
Μια υπόκλιση δεν αρκεί
Ας το πούμε ξεκάθαρα, ο Έβρος ακόμα ζει και αναπνέει γιατί κάποιοι τον δουλεύουν. Με ιδρώτα, με πείσμα, με αξιοπρέπεια.
Όταν τρως το φρέσκο λάδι, όταν γεύεσαι τα φασόλια από τον κάμπο, όταν ανοίγεις το πεπόνι στην αυλή…
Να θυμάστε αυτούς τους ανθρώπους.
