Μουσικός με ψυχή και μερακλής με τα αλλαντικά, ο Θρακιώτης Γιώργος Ψάλτης αποδεικνύει πως το ταλέντο δεν έχει όρια — από τα δοξάρια του βιολιού ως τα μοσχομυριστά εργαστήρια παστουρμά και σουτζουκιού.
Σε μια μικρή συνοικία της Περαίας, ο ήχος ενός βιολιού γλιστρά ανάμεσα στα σοκάκια, ανακατεμένος με τα αρώματα από μπαχάρια, κύμινο και πιπέρι.
Ο Γιώργος Ψάλτης, ο άνθρωπος που μεγάλωσε στους Ασώματους Ροδόπης και έμαθε να ισορροπεί ανάμεσα στη μουσική και την παράδοση της Ανατολίας, έχει καταφέρει να μετατρέψει τη ζωή του σε ένα πολύχρωμο μείγμα πολιτισμών, ήχων και γεύσεων.
Ως φοιτητής στη Θεσσαλονίκη επιβίωσε «παίζοντας βιολί σε παλιά, θρυλικά μαγαζιά που σήμερα ανήκουν στη μνήμη», όπως λέει ο ίδιος. Από τότε, η μουσική έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του, από τη βυζαντινή θεωρία μέχρι τη συνεργασία του με κορυφαίες μορφές όπως ο Χρόνης Αηδονίδης και η Δόμνα Σαμίου. Όμως οι σταγόνες από ιδρώτα και αγάπη που έσταζαν πάνω στο βιολί, κάποια στιγμή ενώθηκαν με τις αλχημείες του παστουρμά.
Από το βιολί στο μπασκί
«Μετά τον κορωνοϊό, δεν μπορούσαμε να ζήσουμε από τη μουσική… Έτσι έπιασα το άλλο μου μεράκι, τον παστουρμά», εξομολογείται στον γαστρονόμο.
Από παιδί μαγεμένος από τη μυρωδιά των αλλαντικών στην Κομοτηνή, άρχισε να παραδίδεται στην τέχνη τους με το ίδιο πάθος που χάιδευε το δοξάρι του.
Οι σουτζουκάδες και οι καβουρματζήδες της Θράκης έγιναν οι δάσκαλοί του, ενώ ο ίδιος ταξίδεψε σε Θεσσαλία, Καππαδοκία και Καισάρεια, αναζητώντας την αυθεντική συνταγή του παστουρμά, εκείνη που οι παλιοί Αρμένιοι φύλαγαν σαν ιερό μυστικό.
Πειραματίστηκε, διάβασε, άκουσε, δοκίμασε και τελικά δημιούργησε το δικό του «χειροποίητο μουσικό έργο» από κρέας, χρόνο και μεράκι. Ο παστουρμάς του δεν είναι ένα απλό αλλαντικό ,είναι αφηγητής ιστοριών, ταξιδεύει όποιον τον γεύεται πίσω στην Ανατολή.
Η παράδοση ως τέχνη και βίωμα
Ο Ψάλτης δεν αντιλαμβάνεται την παράδοση ως κάτι μουσειακό. Για εκείνον είναι ζωντανός οργανισμός, σαν το παλιό βιολί του, φθαρμένο απ’ το χρόνο, μα κάθε του ήχος κουβαλάει ψυχή. Η κουζίνα του γίνεται σαν σκηνή, με καβουρμάδες, πιλάφια και γκιοζλεμέδες να εναλλάσσονται σαν νότες σε παρτιτούρα.
«Μια μπαχαρλίδικη πόλη είναι η Θεσσαλονίκη», λέει, γελώντας. Και μέσα σ’ αυτή την πόλη, ο ίδιος κρατά ζωντανή μια ολόκληρη πολιτισμική μνήμη που απλώνεται από τη Θράκη ως την Καππαδοκία. Από τα φαγητά μένουν οι ιστορίες, από τις ιστορίες μένει η ψυχή ενός τόπου.
Η παράδοση, για τον Γιώργο Ψάλτη, δεν είναι παρελθόν. Είναι μουσική που σιγοπαίζει ακόμα, στο βιολί, στη φωτιά, και στις καρδιές όλων όσων αγαπούν την αυθεντικότητα.
Με πληροφορίες από το gastronomos.gr
