Με μια ξεκάθαρη και καίρια παρέμβαση, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος τοποθετήθηκε δημόσια για το επίμαχο ζήτημα του εποικισμού στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης και του Έβρου, εκφράζοντας έντονο προβληματισμό για τη μορφή που λαμβάνει η δημόσια συζήτηση.
Σε δήλωσή του, ο κ. Άνθιμος επισημαίνει ότι, παρότι όλοι δικαιούνται να εκφράζουν υγιείς ανησυχίες και απορίες για τα φαινόμενα που απασχολούν την τοπική κοινωνία, η κατεύθυνση που λαμβάνει ο διάλογος, σε πολλές περιπτώσεις, παραπέμπει σε έναν καταχρηστικό εθνικολαϊκισμό, ο οποίος χρησιμοποιείται για ψηφοθηρικούς και μικροκομματικούς λόγους.
«Οι πολίτες δεν αποδεχόμαστε να μας χειραγωγούν οι πολιτικοί μας», σημειώνει ο κ. Άνθιμος και προσθέτει ότι η τοπική κοινωνία δεν έχει κανένα όφελος από την παραγωγή φόβου, την εργαλειοποίηση συλλογικών παθών και τη δημιουργία μανιχαϊκών διχασμών. Η αναφορά του εκκλησιαστικού ιεράρχη δεν περιορίζεται μόνο σε ηθικές επεξεργασίες, αλλά υπερβαίνει σε μια ουσιαστική προτροπή προς όλους να σταματήσει κάθε δημόσια αντιπαράθεση που ποινικοποιεί το ελεύθερο εμπόριο, πλήττει την τοπική οικονομία και διαμορφώνει ασύστολα φοβικά σύνδρομα για τους επισκέπτες και τους τουρίστες.
Ο Μητροπολίτης επικαλείται τη ρήση του Αβραάμ Λίνκολν:
«Τα σύνορα που τα περνούν εμπορεύματα, δεν τα περνούν ποτέ στρατιώτες»,
ως υπενθύμιση ότι η ειρηνική και οικονομική ζωή μιας περιοχής είναι πιο σημαντική από τη διαχείριση φοβικών ακροτήτων.
Στη συνέχεια, ο κ. Άνθιμος απευθύνει έκκληση σε όποιον κατέχει ισχυρές αποδείξεις, τεκμηριωμένα στοιχεία για παρανομίες ή παραβάσεις από ξένους υπηκόους να απευθυνθεί στις αρμόδιες αρχές και τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας, ώστε να διερευνηθούν με αξιοπιστία και να ληφθούν νόμιμες αποφάσεις. Μια τέτοια προσέγγιση, όπως τονίζει, προάγει τη δημοκρατία και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, αντί να «διαιωνίζει ανησυχίες που τελικά πλήττουν τον κοινωνικό ιστό».
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, αυστηρά αλλά και με διάθεση ενότητας, ο Μητροπολίτης Άνθιμος καλεί όλους τους ενεργούς πολίτες και φορείς της περιοχής να σταθούν μακριά από λογικές που καταλήγουν στη δημιουργία διχασμού, αποσύνθεσης και άνευ ουσίας αντιπαράθεσης, και να συμβάλουν με υπευθυνότητα στη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος ασφαλούς, δυναμικού και παραγωγικού για όλους.
Αναλυτικά:
Με αφορμή το φαινόμενο του εποικισμού της Αλεξανδρούπολης και του Έβρου, παρακολουθώ με ιδιαίτερη ανησυχία και έντονο προβληματισμό να αναπτύσσεται στην τοπική δημόσια σφαίρα του «εθνικού αθλήματος» της διχόνοιας και του άϋλου διχασμού.
Βεβαίως δικαιούμεθα όλοι να εκφράζουμε υγιείς προβληματισμούς περί το θέμα, αλλά για όνομα του Θεού! όχι με καταχρηστικό εθνικολαϊκισμό για ψηφοθηρικούς και μικροκομματικούς λόγους. Οι πολίτες δεν αποδεχόμαστε να μας χειραγωγούν οι πολιτικοί μας. Και την τοπική μας κοινωνία, διόλου δεν ωφελεί η διασπορά πανικού, η εργαλειοποίηση των συλλογικών παθών και η επιβολή μανιχαϊκών διαχωρισμών.
Πιστεύω ακράδαντα την άποψη του Αβραάμ Λίνκολν: «τα σύνορα που τα περνούν εμπορεύματα, δεν τα περνούν ποτέ στρατιώτες». Γι’ αυτό, απευθύνομαι σε όλους και παρακαλώ, να σταματήσει κάθε δημόσια αντιπαράθεση, η οποία καταλήγει στο να ποινικοποιεί το ελεύθερο εμπόριο, να πλήττει την τοπική οικονομία και να διαμορφώνει φοβικά σύνδρομα για τους τουρίστες. Ας μην παράγουμε μόνοι μας υψηλό κόστος για την περιοχή μας και ας μην καταστρέφουμε το διαμορφούμενο συγκριτικό πλεονέκτημα της.
Έχουν γνώση οι φύλακες! Αλλά και όποιος κατέχει ισχυρές αποδείξεις και τεκμηριωμένα στοιχεία για παρανομίες και παραβάσεις εκ μέρους ξένων υπηκόων, οφείλει να απευθύνεται στις υπεύθυνες αρχές και τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας, ώστε να διερευνηθούν αξιόπιστα και να ληφθούν νόμιμες αποφάσεις.
Μία Απάντηση
….Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που, ακόμη και σήμερα, η θρησκεία αξιοποιείται ως εργαλείο “ηρεμίας”, πειθάρχησης ή απονομιμοποίησης κοινωνικών προβληματισμών.
Όταν ένας Μητροπολίτης μιλά για «επικοινωνιακή διχόνοια» αποφεύγοντας να τοποθετηθεί επί της ουσίας ενός υπαρκτού κοινωνικού φαινομένου, τότε δεν υπηρετεί την ενότητα, αλλά τη σιωπή. Και η σιωπή, ιστορικά, δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη· υπήρξε πάντα σύμμαχος της εκάστοτε εξουσίας.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως δεν υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία κάποια εξουσία που να μη βάδιζε χέρι-χέρι με τους εκπροσώπους της επικρατούσας στην περιοχή θρησκείας.
…Αυτό δεν αποτελεί κατηγορία προς την πίστη, αλλά διαπίστωση για τη χρήση της. Η θρησκεία, όταν συγχέεται με την εξουσία, παύει να είναι καταφύγιο συνείδησης και μετατρέπεται σε μηχανισμό νομιμοποίησης.
Γι’ αυτό και η παρέμβαση εκκλησιαστικών προσώπων σε σύνθετα κοινωνικά ζητήματα απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή: όχι γενικόλογες εκκλήσεις για ενότητα, αλλά ειλικρίνεια, σαφήνεια και σεβασμό στην αγωνία των τοπικών κοινωνιών που βιώνουν τις συνέπειες των πολιτικών επιλογών – όχι τη θεωρητική τους ανάλυση.