Ανάμεσα σε σκουριασμένα κάγκελα και σπασμένες καρέκλες, ξεθωριάζει μια ιστορία γεμάτη φως, αγάπη και καλοκαίρια που δεν γυρνούν πίσω.
Εκεί, στις Φέρες του Έβρου, σε μια γωνιά όπου σήμερα βασιλεύουν η σιωπή και η εγκατάλειψη, κάποτε έσφυζε από ζωή. Ο θερινός κινηματογράφος Ρεξ, που άνοιξε τις πόρτες του τη δεκαετία του 1960, δεν ήταν απλώς ένας κινηματογράφος. Ήταν το καλοκαίρι. Ήταν ο πρώτος έρωτας, το πρώτο φιλί, τα γέλια και τα σφυρίγματα της γειτονιάς.
Με τις καρέκλες από ψάθα στοιχισμένες κάτω από τα άστρα και τον προτζέκτορα να βρυχάται στη σκοτεινή καμπίνα, το Ρεξ φιλοξενούσε από ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου μέχρι θρυλικά ξένα φιλμ που έκαναν τους θεατές να ξεχνιούνται. Στην «ΕΙΣΟΔΟ» που σήμερα διακρίνεται ξεθωριασμένη, περνούσαν μικροί και μεγάλοι με πασατέμπο στο χέρι και καρδιά που χτυπούσε από ενθουσιασμό.
Σήμερα, το Ρεξ είναι ένα φάντασμα του εαυτού του. Οι καρέκλες σκουριασμένες, πεταμένες άτακτα, τοίχοι ξεφλουδισμένοι, αφίσες που θύμιζαν θρίλερ και μελόδραμα, έχουν ξεθωριάσει κι αυτές.
Όμως ο χώρος μιλά ακόμα. Μιλά για εκείνα τα χρόνια που τα καλοκαίρια στις Φέρες είχαν κάτι από ταινία.
Οι φωτογραφίες συγκλονίζουν. Πίσω από τα σκουριασμένα κάγκελα, ένας τόπος που δεν ξεχάστηκε από τις καρδιές των ανθρώπων, όσο κι αν τον ξέχασε ο χρόνος.
Ο θερινός κινηματογράφος Ρεξ είναι μια πληγή και ταυτόχρονα μια γλυκιά ανάμνηση. Ένα κομμάτι του πολιτισμού μας που δεν αξίζει να χαθεί.
Ίσως είναι καιρός να μιλήσουμε για αναβίωση, για μια πολιτιστική ανάσα στην παραμεθόριο.
Για να ξαναζωντανέψει εκείνη η «είσοδος», και να δούμε πάλι φως στην οθόνη, κάτω από τον ουρανό των Φερών.
