Τουρκικό “ντονέρ” στην καρδιά της Αλεξανδρούπολης: Το τουρκικό brand που αλλάζει την εικόνα στην πρωτεύουσα του Έβρου

Στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, στο πιο αναγνωρίσιμο «κομμάτι βιτρίνας» της Αλεξανδρούπολης, ένα νέο κατάστημα εστίασης ετοιμάζεται να ανοίξει τα φώτα του. Η επιγραφή ÇATAL DÖNER & LAHMACUN θα φωτίζει μια πρόσοψη που μέχρι χθες στέγαζε ένα γνώριμο καφέ της πόλης.

Τώρα, δύο Τούρκοι επιχειρηματίες όπως αναφέρεται δημόσια στην ανάρτηση της ιδιοκτήτριας του ακινήτου, παίρνουν θέση στο κέντρο της εμπορικής ζωής, φέρνοντας μαζί τους τη γεύση της άλλης πλευράς του Έβρου.​

Για κάποιους είναι απλώς μια ακόμη επένδυση στην εστίαση, σε μια πόλη που ζει από την κίνηση, τον τουρισμό και την εστίαση. Για άλλους, όμως, η εικόνα Τούρκων επιχειρηματιών σε κεντρικά ακίνητα, σε μια ακριτική περιοχή που κουβαλά βαριά ιστορική μνήμη και γεωπολιτική φόρτιση, γεννά ερωτήματα. 

Από το Pennan στο Çatal – Μια αλλαγή ταυτότητας στο πιο κεντρικό σημείο

Το συγκεκριμένο κατάστημα δεν είναι ένα τυχαίο σημείο στον χάρτη. Βρίσκεται πάνω στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, εκεί όπου χτυπά ο εμπορικός και κοινωνικός παλμός της πόλης. Μέχρι χθες λειτουργούσε ως γνωστή καφετέρια, σημείο συνάντησης για νέους, επαγγελματίες, περαστικούς. Σήμερα αλλάζει χρήστη και χαρακτήρα, μετατρέπεται σε χώρου τούρκικης κουζίνας, με έντονη ταυτότητα, brand, λογότυπο και αλυσίδα πίσω του, όπως αναφέρεται στη δημόσια ανάρτηση της ιδιοκτήτριας.​

Είναι αναμφίβολα δικαίωμα του κάθε ιδιοκτήτη να εκμισθώσει το ακίνητό του στον καλύτερο για εκείνον μισθωτή. Είναι επίσης αυτονόητο δικαίωμα ενός επενδυτή, ανεξαρτήτως εθνικότητας, να επιχειρεί σε μια πόλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφόσον τηρεί τους νόμους. Το ερώτημα, όμως, που γεννιέται στην τοπική κοινωνία, είναι βαθιά υπαρξιακό..

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μια τουρκική επιχειρηματική δραστηριότητα στο κέντρο της πόλης δεν είναι «ουδέτερο» γεγονός στα μάτια όλων. Για κάποιους αποτελεί ένδειξη εξωστρέφειας, ενός τόπου που δεν φοβάται την αγορά και τον ανταγωνισμό. Για άλλους, λειτουργεί ως υπενθύμιση μιας διαρκούς ανησυχίας.

Η ευκαιρία και ο κίνδυνος – Τι συζήτηση χρωστάμε στον εαυτό μας

Το άνοιγμα τέτοιων καταστημάτων μπορεί να ιδωθεί και ως ευκαιρία. Μπορεί να φέρει δουλειές, κίνηση, τουρίστες, γευστικές εμπειρίες. Μπορεί να αποδειχθεί ένα ακόμη «κεραμίδι» στην οικονομική ζωή της πόλης. Μπορεί, ταυτόχρονα, να γίνει αφορμή για κάτι πιο ουσιαστικό, να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να δούμε αν οι δικοί μας νέοι, οι δικοί μας επαγγελματίες, έχουν πραγματικά τις ίδιες ευκαιρίες να επενδύσουν στο κέντρο της πόλης τους.

Αν ξένοι ή γείτονες επιχειρηματίες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να δραστηριοποιηθούν εκεί όπου οι ντόπιοι δυσκολεύονται, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι «άλλοι». Είναι οι όροι του παιχνιδιού. Η πρόσβαση στη χρηματοδότηση, η φορολογία, η γραφειοκρατία, η έλλειψη στρατηγικής για την τοπική επιχειρηματικότητα. Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να γίνεται με όρους εθνικής φοβίας, αλλά με όρους τοπικής αυτοπεποίθησης. Τι κάνουμε, ώστε οι δικοί μας άνθρωποι να μπορούν να κρατούν, να αναπτύσσουν και να επαναπροσδιορίζουν τα κεντρικά σημεία της πόλης;

Ούτε δαιμονοποίηση, ούτε αφέλεια – Χρειαζόμαστε επίγνωση

Το νέο κατάστημα στη Λεωφόρο Δημοκρατίας δεν είναι «απειλή» από μόνο του. Ούτε, όμως, μια απλή ουδέτερη εμπορική κίνηση. Είναι σύμπτωμα μιας εποχής όπου τα σύνορα είναι πορώδη οικονομικά, αλλά κλειστά ψυχολογικά. Μιας εποχής όπου οι κάτοικοι της Αλεξανδρούπολης νιώθουν περήφανοι για τη γεωστρατηγική σημασία της πόλης, αλλά συχνά ανασφαλείς για το ποιος θα ορίζει αύριο την οικονομική της ταυτότητα.​

Η συζήτηση που χρειάζεται δεν είναι «να φύγουν» ή «καλώς να έρθουν», είναι βαθύτερη. Πώς θωρακίζουμε την τοπική μας οικονομία, χωρίς να κλεινόμαστε στον εαυτό μας; Πώς συνυπάρχουμε με τον γείτονα, χωρίς να παραδίδουμε αφελώς το κέντρο βάρους της πόλης σε άλλους;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται σε μια ώριμη στάση, σεβόμαστε την κάθε νόμιμη προσπάθεια, αναγνωρίζουμε την αξία κάθε επένδυσης, αλλά ταυτόχρονα δεν σταματάμε να θέτουμε ερωτήματα και να ζητούμε στρατηγική για τον τόπο μας. Ούτε σιωπή, ούτε κραυγές. Συνειδητή εγρήγορση.