Όταν η φθαρμένη παιδική χαρά στη Χελιδώνα Έβρου, έρχεται να μας υπενθυμίσει πως αν θέλουμε ζωή στην επαρχία, πρέπει πρώτα να της δώσουμε λόγο να υπάρξει.
Μια παιδική χαρά βγαλμένη από άλλες εποχές, κούνιες χωρίς καθίσματα και μια τσουλήθρα “φαγωμένη” από τον ήλιο και τον χρόνο. Ξερό χορτάρι, λίγη σκιά, σιωπή. Αυτές είναι οι εικόνες από την παιδική χαρά στη Χελιδώνα του Έβρου.
Ίσως δεν είναι γεμάτη παιδιά τα καλοκαίρια, ίσως και να μην ακούγονται πια παιδικά γέλια τόσο συχνά, αλλά η παρουσία της παλιάς παιδικής χαράς δείχνει, ότι κάποτε υπήρξε ανάγκη. Κάποτε υπήρξαν παιδιά και ίσως, αν υπήρχε ξανά ένας φροντισμένος χώρος, να υπήρχε και ξανά μια αφορμή.
Δεν μιλάμε για πολυδάπανες αναπλάσεις, αλλά για απλά πράγματα, αυτονόητα για πολλούς. Να αλλαχτεί το σκουριασμένο, να απομακρυνθεί το επικίνδυνο, να γίνει ο χώρος ξανά φιλόξενος. Για τα λίγα παιδιά που ίσως περάσουν, για τις οικογένειες που θα το σκεφτούν μια φορά παραπάνω πριν γυρίσουν στο χωριό.
Για το «γιατί όχι;» που μπορεί να γίνει το πρώτο βήμα για να ζωντανέψει ξανά η ελληνική ύπαιθρος.
Γιατί αν δεν φροντίσουμε ό,τι έχει απομείνει, τι ακριβώς περιμένουμε να συμβεί; Πώς θα μείνει κανείς στα χωριά μας αν ούτε μια παιδική χαρά δεν έχουμε τη διάθεση να διατηρήσουμε;
Μία Απάντηση
Κρίμα που δεν υπάρχει κάποιος με όραμα να φτιάξει 5 απλα ΄πράγματα στο χωριό … Και μετά να ξαναμιλήσουμε για την μετεγκατάσταση ….