Λίγες μέρες αφού έγινε γνωστό ότι κεντρικό κατάστημα στη Λεωφόρο Δημοκρατίας στην Αλεξανδρούπολη, ενοικιάστηκε σε Τούρκους επιχειρηματίες για αλυσίδα döner & lahmacun, οι βιτρίνες του γέμισαν ξανά με ενοικιαστήρια
Στις αρχές Δεκεμβρίου η είδηση ότι το πρώην Pennan στη Λεωφόρο Δημοκρατίας στην Αλεξανδρούπολη, περνά σε χέρια δύο Τούρκων επιχειρηματιών προκάλεσε “θόρυβο”.
Η ιδιοκτήτρια διαφήμιζε δημόσια την έλευση της αλυσίδας ÇATAL Döner & Lahmacun, ενός brand με ρίζες στην άλλη πλευρά του Έβρου, που θα έφερνε έντονη τουρκική ταυτότητα σε μια από τις πιο εμβληματικές προσόψεις της πόλης.
Το αφήγημα ήταν ξεκάθαρο, μια αλυσίδα γρήγορου φαγητού στο σημείο όπου μέχρι χθες δέσποζε ένα ελληνικό café–στέκι, στο πιο κεντρικό κομμάτι της «βιτρίνας» της Αλεξανδρούπολης. Για άλλους, αυτό σήμαινε άνοιγμα, επένδυση, τουριστική κίνηση, για άλλους, «τουρκικό κεφάλαιο» σε μια πόλη με βαριά γεωπολιτική φόρτιση και ευαίσθητη συλλογική μνήμη.
26 Δεκεμβρίου: Επέστρεψαν τα ενοικιαστήρια
Μέσα στις γιορτές, όμως, το σκηνικό άλλαξε ξανά. Στις 26 Δεκεμβρίου, παρατηρήσαμε στο ίδιο ακίνητο σειρά από κόκκινες ταμπέλες «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» στη γυάλινη πρόσοψη, ένδειξη ότι η συμφωνία με τους Τούρκους επιχειρηματίες είτε ναυάγησε.
Κανείς δεν γνωρίζει πέρα φυσικά από τις ιδιοκτήτριες τι πήγε στραβά. Ήταν θέμα αδειοδοτήσεων; οικονομικών όρων; αντιδράσεων; στρατηγικής της εταιρείας; Όποιος κι αν είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι ένα, το πιο πολυσυζητημένο κατάστημα της Λεωφόρου Δημοκρατίας επιστρέφει στην αφετηρία, ανοιχτό ξανά σε νέους ενδιαφερόμενους αλλά και ανοιχτό σε νέες ερμηνείες.
Τι σημαίνει η «αναστροφή» για την πόλη
Το γεγονός ότι μια τόσο προβεβλημένη τουρκική επένδυση ανακοινώθηκε, συζητήθηκε, πόλωσε και τελικά… δεν προχώρησε, αφήνει διπλό αποτύπωμα. Από τη μία, δείχνει πόσο ευαίσθητο είναι ακόμη το ζήτημα της τουρκικής παρουσίας στο επιχειρηματικό κέντρο της Αλεξανδρούπολης, κάθε κίνηση διαβάζεται όχι μόνο με οικονομικούς, αλλά και με πολιτικούς–συμβολικούς όρους.
Από την άλλη, αναδεικνύει και ένα πιο «ψυχρό» ερώτημα: πώς γίνεται τέτοια «φιλέτα» να μένουν για μήνες ή χρόνια χωρίς σταθερή ελληνική επένδυση, την ώρα που ξένα κεφάλαια από Τουρκία, Βουλγαρία, δείχνουν διατεθειμένα να ρισκάρουν; Αν τελικά αποχωρούν κι αυτά, σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι η εθνικότητα του επενδυτή, αλλά το συνολικό πλαίσιο, υψηλά κόστη, αβεβαιότητα, δυσκολία στελέχωσης, φορολογία, γραφειοκρατία.
Από τον φόβο στην αυτοπεποίθηση
Το «σίκουελ» της υπόθεσης Çatal δείχνει ότι η συζήτηση δεν μπορεί να μένει στο «ναι ή όχι σε Τούρκους επιχειρηματίες». Έχει η Αλεξανδρούπολη στρατηγική για το ποιος, πώς και με ποιους όρους επενδύει στην καρδιά της; Θέλει ένα κέντρο γεμάτο franchise και αλυσίδες, ή ένα μίγμα τοπικών brands και διεθνούς παρουσίας;
Το κατάστημα της Λεωφόρου Δημοκρατίας γίνεται έτσι καθρέφτης των δικών μας διλημμάτων, ανάμεσα στην καχυποψία και την αφέλεια, ανάμεσα στον φόβο του «άλλου» και στην ανάγκη να σταθούμε στα πόδια μας ως τοπική οικονομία με αυτοπεποίθηση. Μέχρι να βρεθεί ο επόμενος ενοικιαστής, η πόρτα πάντως, θα γράφει «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ»
