Ένας ανοιχτός γάμος στην Κομοτηνή έφερε ξανά στην επιφάνεια το ενδημικό πρόβλημα της Θράκης, όπου θεσμικοί παράγοντες μοιάζουν να «επιβραβεύουν» όσους κλείνουν το μάτι στο τουρκικό προξενείο.
Ένας γάμος στην Κομοτηνή που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, δεν άργησε να προκαλέσει έντονες συζητήσεις στα πολιτικά και θεσμικά πηγαδάκια της Θράκης, αναδεικνύοντας τις επικίνδυνες αγκυλώσεις και τα λάθος μηνύματα που συχνά εκπέμπει ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός. Οικοδεσπότες της βραδιάς για τον γάμο του γιου τους ήταν η Αναπληρώτρια Περιφερειακή Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ΑΜΘ, κα Μαίρη Κοσμίδου, και ο σύζυγός της, Πρόεδρος του Οδοντιατρικού Συλλόγου Ροδόπης, κ. Βασίλειος Τσανίδης.
Παρότι επρόκειτο για μια προσωπική, χαρμόσυνη στιγμή με πλήθος προσκεκλημένων από τη μισή Θράκη, η διαχείριση της λίστας των πολιτικών προσώπων και τα φωτογραφικά στιγμιότυπα προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση.
Στο επίκεντρο του σχολιασμού βρέθηκε η πρόσκληση και η ιδιαίτερα θερμή υποδοχή του ανεξάρτητου (προερχόμενου από ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά) βουλευτή Ροδόπης, Οζγκιούρ Φερχάτ, ο οποίος φροντίζει συχνά να συντάσσεται με τη γραμμή και τα θελήματα του τουρκικού προξενείου.
Ο ίδιος μάλιστα, φρόντισε να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την παρουσία του, αναρτώντας στα προσωπικά του κοινωνικά δίκτυα μια άκρως ενδεικτική φωτογραφία. Στο εν λόγω καρέ, ο βουλευτής ποζάρει χαμογελαστός ανάμεσα στους οικοδεσπότες, αλλά και την αδερφή της κας Κοσμίδου, η οποία τυγχάνει να κατέχει τη νευραλγική θέση της Διοικήτριας του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης.
Την ίδια στιγμή, από το κάλεσμα απουσίαζε επιδεικτικά ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Ιλχάν Αχμέτ (και όχι γιατί είχε ανειλημμένες υποχρεώσεις), ένας πολιτικός που αποδεδειγμένα σέβεται την ελληνική νομιμότητα και δεν ενδίδει στις προξενικές επιταγές.
Τα λάθος μηνύματα που εκπέμπει ο γάμος στην Κομοτηνή
Αυτό το φωτογραφικό και κοινωνικό στιγμιότυπο δεν συνιστά απλώς μια ατυχή σύμπτωση, αλλά ένα θεσμικό παράδοξο με βαθιές πολιτικές προεκτάσεις. Όταν κορυφαίοι λειτουργοί της δημόσιας Υγείας (Διοίκηση Νοσοκομείου), της Παιδείας (Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης) και έγκριτοι επιστημονικοί φορείς (Οδοντιατρικός Σύλλογος), νομιμοποιούν με τέτοια θέρμη πολιτικούς που κινούνται στα όρια της θεσμικής τάξης, το μήνυμα που φτάνει στην τοπική κοινωνία της Θράκης είναι απολύτως στρεβλό.
Δημιουργείται ευλόγως η αίσθηση ότι το ίδιο το ελληνικό σύστημα, έστω και άθελά του, στο πλαίσιο μιας κοινωνικής αβρότητας, επιβραβεύει, προβάλλει και νομιμοποιεί όσους υιοθετούν την τουρκική ατζέντα στην περιοχή. Παράλληλα, “τιμωρεί” με κοινωνικό αποκλεισμό όσους μουσουλμάνους πολιτικούς παραμένουν πιστοί στις αρχές της ελληνικής πολιτείας.
Αυτή η πολιτική μυωπία αποτελεί ολέθριο σφάλμα για την ευαίσθητη περιοχή της Θράκης, καθώς ακυρώνει την προσπάθεια ενσωμάτωσης και δίνει απρόσμενη θεσμική υπεραξία σε μηχανισμούς που λειτουργούν υπονομευτικά.
