Δήμαρχοι, περιφερειάρχες, κυβέρνηση, αντιπολίτευση και Ευρώπη ορκίζονται πως στηρίζουν τα «δίκαια αιτήματα», όμως τα χωράφια αδειάζουν και τα χρέη φουσκώνουν. Όταν όλοι δηλώνουν σύμμαχοι, η φτώχεια των αγροτών αποκαλύπτει τους πραγματικούς υπεύθυνους.
της Κατερίνας Καλεντερίδου
Τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι στήνουν μπλόκα, ενεργοποιείται το ίδιο σκηνικό, δηλώσεις συμπαράστασης, πανό αλληλεγγύης, μεγαλόστομες φράσεις για «τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας».
Οι δήμαρχοι βγαίνουν φωτογραφία μπροστά από τρακτέρ, οι αντιπεριφερειάρχες και οι περιφερειάρχες δηλώνουν ότι «συντάσσονται με τα δίκαια αιτήματα», η κυβέρνηση αναγνωρίζει πως «οι άνθρωποι του πρωτογενούς τομέα έχουν δίκιο» (αλλά αφού έχουν δίκιο δεν δίνει λύσεις) και η αντιπολίτευση σπεύδει στα μπλόκα για να δείξει πως «είναι στον δρόμο μαζί τους».
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ακούμε υποσχέσεις ότι οι θεσμοί θα «ξεσκεπάσουν τους πονηρούς» για να φτάνουν οι επιδοτήσεις στους πραγματικούς δικαιούχους.
Κι όμως, πίσω από αυτό το πανηγύρι συμπάθειας, η πραγματικότητα στα χωράφια είναι αμείλικτη.
Το κόστος παραγωγής τρέχει πιο γρήγορα από τις τιμές, τα χρέη στις τράπεζες και στην εφορία μαζεύονται, τα χωριά αδειάζουν. Αν όλοι αυτοί είναι «με τους αγρότες», τότε ποιος είναι απέναντί τους;
Η απάντηση είναι πιο απλή και πιο σκληρή απ’ όσο μοιάζει, καθώς απέναντι είναι όλοι όσοι, από το δικό τους πόστο, άφησαν τον αγροτικό κόσμο να γλιστρήσει στη φτώχεια.
Ο καθένας με το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί, κυβερνήσεις που νομοθετούν, αυτοδιοίκηση που σιωπά ή βολεύεται με έργα βιτρίνας, ευρωπαϊκοί θεσμοί που σχεδιάζουν πολιτικές μακριά από την ελληνική ύπαιθρο.
Οι αγρότες εδώ και χρόνια ακούν υποσχέσεις για «στοχευμένες ενισχύσεις», «δίκαιη ΚΑΠ», «νέες μορφές στήριξης», αλλά στο ταμείο βλέπουν κυρίως περικοπές, καθυστερήσεις και γραφειοκρατία.
Όταν οι θεσμοί λένε ότι θα κυνηγήσουν τους επιτήδειους, εκείνοι που ζουν πραγματικά από τα χωράφια αναρωτιούνται γιατί στο τέλος πληρώνουν και τα σπασμένα άλλων.
Όταν η κυβέρνηση μιλά για διάλογο, οι αγρότες θυμούνται πόσες επιτροπές «διαλόγου» έχουν ακούσει, χωρίς να αλλάζει τίποτα στην τιμή του γάλακτος, στο πετρέλαιο, στο ρεύμα.
Όταν η αντιπολίτευση φωτογραφίζεται στα μπλόκα, οι ίδιοι θυμούνται τι δεν έκανε όταν κυβερνούσε.
Ίσως γι’ αυτό το πιο ειλικρινές ερώτημα σήμερα είναι κυνικό, καθώς, αν πράγματι όλοι είναι με τους αγρότες, πώς γίνεται οι αγρότες να είναι κάθε χρόνο και πιο αδύναμοι; Η απάντηση βρίσκεται στην απόσταση ανάμεσα στη δήλωση και στην πράξη.
Στα πανό που γράφουν «συμπαράσταση», αλλά δεν μεταφράζονται σε ουσιαστικές μειώσεις κόστους.
Στις βαρύγδουπες φράσεις για «στήριξη του πρωτογενούς τομέα», που δεν εμφανίζονται ποτέ στη φορολογία, στις τιμές παραγωγού, στα έργα υποδομής και κάπου εκεί, στο κενό ανάμεσα στα λόγια και τα χωράφια, χτίζεται η φτώχεια των αγροτών, με συναίνεση πολλών και ευθύνη ακόμη περισσότερων.
