Χριστουγεννιάτικες σακούλες, γεμάτα καρότσια και τουριστικά λεωφορεία από Προύσα, Αδριανούπολη και Κωνσταντινούπολη – Γιατί η ακρίβεια στην Τουρκία μετατρέπει την Αλεξανδρούπολη σε «Mall των συνόρων» και χρυσή ευκαιρία που την κερδίζουν λίγοι….
Ακόμη ένα Σαββατοκύριακο στην Αλεξανδρούπολη και η εικόνα επαναλαμβάνεται εντυπωσιακά ίδια, με γεμάτα πάρκινγκ, τουριστικά λεωφορεία με τουρκικές πινακίδες και οικογένειες που ανεβοκατεβαίνουν χαμογελαστές τις σκάλες των πολυκαταστημάτων, κρατώντας πολύχρωμες σακούλες.
Στα χέρια τους στριμώχνονται κούκλες‑τάρανδοι, κούπες με Αγιοβασίληδες, πλαστικά χριστουγεννιάτικα δέντρα, αλλά και απορρυπαντικά, μπουφάν, σνακ και επώνυμα προϊόντα που στην πατρίδα τους κοστίζουν πολλαπλάσια.
Οι περισσότεροι αγοράζουν ό,τι περισσότερο μπορεί να χωρέσει στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου ή στη μπαγκαζιέρα του πούλμαν, γνωρίζοντας ότι η μονοήμερη εκδρομή «βγαίνει» από τη διαφορά των τιμών.
Στα parking έξω από τις μεγάλες αλυσίδες στην είσοδο της πόλης, η κυριαρχία των τουρκικών πινακίδων είναι πλέον κανόνας.
Υπάλληλοι καταστημάτων μιλούν για «ειδικές βάρδιες» τα Σαββατοκύριακα, ώστε να εξυπηρετηθεί ο όγκος των επισκεπτών, σχολιάζοντας με μισό αστείο‑μισό παράπονο πως «σε λίγο θα αγοράσουν και εμάς».
Ολόκληρα γκρουπ φτάνουν από Προύσα, Αδριανούπολη και άλλες πόλεις της δυτικής Τουρκίας, έχοντας ξεκινήσει τα μεσάνυχτα και φτάνοντας στην Αλεξανδρούπολη την ώρα που ανοίγουν τα σούπερ μάρκετ.
Για πολλούς, η διαδρομή 400 χιλιομέτρων είναι πλέον ρουτίνα, αφού με ένα πράσινο διαβατήριο που απαλλάσσει από τη βίζα και μια εκδρομή των 40 ευρώ, γεμίζουν τα ντουλάπια και τα ψυγεία τους σε τιμές που δύσκολα βρίσκουν στη χώρα τους.
Πίσω από το φαινόμενο κρύβεται ο επίμονα υψηλός πληθωρισμός στην Τουρκία, που έχει εκτοξεύσει τις τιμές τροφίμων, ρουχισμού και εισαγόμενων προϊόντων.
Πολλοί επισκέπτες εξηγούν ότι στην Αλεξανδρούπολη βρίσκουν ευρωπαϊκά και αμερικανικά προϊόντα καλύτερης ποιότητας σε ίδιες ή ακόμη και χαμηλότερες τιμές, ενώ το φαγητό έξω ιδίως όταν περιλαμβάνει αλκοόλ, κοστίζει σαφώς λιγότερο από μια έξοδο σε μεγάλες τουρκικές πόλεις.
Γι’ αυτό και τα καρότσια γεμίζουν από βασικά τρόφιμα, γαλακτοκομικά, λάδι, κρασί, αλλά και «πολυτέλειες» που στην Τουρκία έχουν γίνει απλησίαστες.
Την ίδια στιγμή, ο χαρακτήρας των επισκεπτών, κοσμικοί, ευγενικοί, συχνά μεσαίας και ανώτερης εισοδηματικής τάξης καθιστά την πόλη σταθερό τους προορισμό 4‑5 φορές τον χρόνο.
Για την τοπική οικονομία, η «απόβαση» αυτή είναι ανάσα, όμως όχι για όλους.
Ξενοδοχεία, Airbnb και εστιατόρια δουλεύουν πλέον δώδεκα μήνες τον χρόνο, όχι μόνο τους θερινούς μήνες, ενώ η πόλη έχει δει ρεκόρ σε νέες οικοδομικές άδειες και μετατροπές διαμερισμάτων σε τουριστικά καταλύματα.
Εστιάτορες μιλούν για την καλύτερη χρονιά τους, με ουρές έξω από τα καταστήματα θαλασσινών, ενώ ο εμπορικός κόσμος προσπαθεί να βρει τρόπους ώστε το κύμα αυτό να ακουμπήσει περισσότερο και τις μικρές, τοπικές επιχειρήσεις, πέρα από τις πολυεθνικές αλυσίδες.
Παράλληλα, δεν λείπουν οι πιο επιφυλακτικές φωνές, που θυμίζουν ιστορικά αντανακλαστικά και ανησυχούν για το κόστος ζωής ή για το κατά πόσο η πόλη μπορεί να αντέξει τέτοια πίεση.
*πηγή φωτογραφιών kathimerini
