Η Κυριακή που το «χρόνια πολλά» στη Μητέρα μένει μετέωρο και η σιωπή γίνεται ο πιο ηχηρός ψίθυρος αγάπης
Η σημερινή Κυριακή, 10 Μαΐου, δεν ξημερώνει για όλους με την ίδια προσμονή. Για χιλιάδες από εμάς, η Γιορτή της Μητέρας αποτελεί μια σιωπηλή διαδρομή στη μνήμη, μια ημέρα που το σπίτι μοιάζει πιο άδειο και η καρδιά αναζητά μια γνώριμη μυρωδιά που δεν υπάρχει πια. Είναι η ημέρα που το δάκρυ κυλά αθόρυβα για τη γυναίκα που μας χάρισε το είναι της, για την ηρωίδα που έφυγε αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Υπάρχουν λοιπόν πολλοί άνθρωποι που τη σημερινή μέρα θα πάρουν τηλέφωνο τη μητέρα τους. Θα της πουν «χρόνια πολλά», θα πιουν έναν καφέ μαζί της, θα της χαρίσουν λουλούδια, μια αγκαλιά, λίγα λεπτά από τον χρόνο τους.
Ωστόσο υπάρχουν κι εκείνοι που σήμερα θα κοιτάξουν το κινητό τους χωρίς να έχουν πού να καλέσουν.
Γιατί η μητέρα τους δεν είναι πια εδώ.
Κι όμως… είναι παντού.
Στη φωνή μέσα τους που τους λέει να προσέχουν.
Στο φαγητό που ποτέ δεν κατάφεραν να φτιάξουν όπως εκείνη.
Στο βλέμμα τους όταν κουράζονται.
Στις συνήθειες που κάποτε κορόιδευαν και τώρα κάνουν ακριβώς ίδιες.
Η απώλεια της μάνας δεν μοιάζει με καμία άλλη απώλεια.
Δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που φεύγει. Είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ήσουν πάντα παιδί.
Κάποιοι έχασαν τη μητέρα τους νωρίς.
Άλλοι την αποχαιρέτησαν μετά από μάχες, νοσοκομεία και λέξεις που δεν ήθελαν ποτέ να ακούσουν.
Κάποιοι δεν πρόλαβαν να πουν όσα ένιωθαν.
Και κάποιοι τα είπαν όλα, αλλά πάλι δεν ήταν αρκετά.
Γιατί ποτέ δεν είσαι έτοιμος να χάσεις τη μάνα σου.
Η Γιορτή της Μητέρας για όσους πενθούν είναι μια υπενθύμιση.
Μια φωτογραφία που κοιτάζουν λίγο περισσότερο σήμερα.
Ένα «μου λείπεις» που δεν λέγεται δυνατά.
Ένα κενό στο τραπέζι που κανείς δεν μπορεί να γεμίσει.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι η μητέρα.
Να συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν λείπει.
Να σε ακολουθεί σε κάθε βήμα, σε κάθε φόβο, σε κάθε μικρή νίκη της ζωής σου.
Να γίνεται η φωνή της συνείδησής σου, η δύναμή σου, η παρηγοριά σου.
Για όλους εκείνους που σήμερα πονάνε λίγο περισσότερο…
Για όλους εκείνους που θα ήθελαν μόνο μία ακόμη αγκαλιά, μία ακόμη κουβέντα, ένα τελευταίο «πρόσεχε»…
Οι μητέρες που αγαπήθηκαν αληθινά δεν χάνονται ποτέ.
Ζουν μέσα μας και εκεί δεν πεθαίνουν ποτέ.
Χρόνια Πολλά ΜΑΜΑ …..
